Για το δάκο ξεκινήσαμε, αλλού καταλήξαμε, αφού ο υπεύθυνος του προγράμματος δακοκτονίας, από την πλευρά της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης, Σίμος Καραολάνης, είναι ένας γεωπόνος με… άποψη. Έτσι, αφού μας ενημέρωσε για τα του δάκου, που άποψή του είναι ότι μετά το 1950 που το Υπουργείο χρησιμοποιεί παρεμφερή μέθοδο εξόντωσης, πρέπει να περάσουμε επιτέλους σε υλικά φιλικά με το περιβάλλον, αναφέρθηκε και γενικά στα ελαιόδενδρα του Νομού, που ξεπερνούν το 1.200.000 δένδρα με μέσο όρο παραγωγής τα 1200 κιλά ελαιολάδου.
Φτάνουν αυτά για την ντόπια κατανάλωση, τον ρωτήσαμε. “Δεν έχω στοιχεία, εμπειρικά μόνο σας λέω ότι μάλλον θα χρειαζόμασταν το διπλάσιο, αλλά δυστυχώς και εδώ έχει επικρατήσει ο μύθος του σπορέλαιου, που δήθεν είναι πιο υγιεινό και τηγανίζει καλύτερα. Πρόκειται για πολύ ισχυρό μύθο και για τα δύο. Το λάδι της ελιάς είναι αναντικατάστατο και τηγανίζει περίφημα χωρίς να χάνει καμιά θρεπτική του αξία”.
