Επιχαίρει το υπουργείο Μετανάστευσης & Ασύλου ότι δικαιώθηκε, όσον αφορά τη χωροθέτηση νέας δομής προσφύγων - μεταναστών στο Θόλο της Χίου, από το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Απομένει βέβαια να ξεκαθαριστεί, πάλι δικαστικά και τελεσίδικα, τίνος είναι η έκταση, αφού ο Δήμος Χίου επιμένει ότι δεν είναι δημόσια αλλά δημοτική. Η ανακοίνωση του Υπουργείου έχει ως εξής:
«Το Συμβούλιο της Επικρατείας (5ο Τμήμα), με την υπ’ αριθμ. 1383/2022 απόφασή του, απέρριψε την με αριθμό 1503/2021 αίτηση ακύρωσης του Δήμου Χίου για την κατασκευή κλειστής ελεγχόμενης δομής στη Νήσο Χίο και συγκεκριμένα εντός του δημοσίου κτήματος με ΑΒΚ 210, για τους παρακάτω λόγους:
1. Διότι αρμοδίως το υπουργείο Μετανάστευσης & Ασύλου έχει εκδώσει τις Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις του έργου.
2. Διότι το έργο δεν αναμένεται να υποβαθμίσει και να βλάψει την ακεραιότητα των κοντινών περιοχών Natura αλλά και των περιοχών Παντουκιούς και Συκιάδας, οι οποίες σε κάθε περίπτωση, βρίσκονται σε απόσταση από το έργο.
3. Διότι το Δημοτικό Συμβούλιο απέρριψε πρόταση του Δημάρχου Χίου για εξεύρεση άλλης θέσης, δεδομένου ότι η εγκατάσταση της π. ΒΙΑΛ πρέπει να επιστραφεί στο Δήμο Χίου.
4. Διότι νομίμως η Γενική Διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού υπέγραψε την απόφαση, με την οποία ενέκρινε τη χωροθέτηση της δομής εντός του αρχαιολογικού χώρου κατόπιν ομόφωνης γνωμοδότησης του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ).
5. Διότι η αρχαία αγροικία στο Ρημόκαστρο βρίσκεται σε πολύ μεγάλη απόσταση, ενώ στο χώρο δεν βρέθηκαν αρχαιότητες έπειτα από αυτοψία της Εφορίας Αρχαιοτήτων Χίου.
6. Διότι δεν παραβιάστηκαν οι αρχές της καλής λειτουργίας της διοίκησης, αφού η Διοίκηση έλαβε μέτρα προς ελάφρυνση ορισμένων ακριτικών νησιών, στις οποίες ανήκει η Χίος, όπως είναι η αποσυμφόρηση των νησιών με τη λειτουργία 28 δομών φιλοξενίας σε διάφορους δήμους της ηπειρωτικής Ελλάδος, οι μειωμένοι συντελεστές Φ.Π.Α. και η ρύθμιση που προβλέπει την απόδοση τελών καθαριότητας και ηλεκτροφωτισμού και τέλος ακίνητης περιουσίας, τα οποία καταβάλλονται από το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου ως ενιαίο τέλος ανά διαμένοντα σε μονάδα προσωρινής φιλοξενίας στους οικείους δήμους.
7. Διότι η επίλυση της αμφισβήτησης για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της επίδικης έκτασης ανήκει στη δικαιοδοσία των αρμοδίων, κατά το Σύνταγμα, Πολιτικών Δικαστηρίων.
Να σημειωθεί ότι με την υπ’ αριθμ. 58/29-4-2022 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου, απορρίφθηκε η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του Δήμου Χίου και η πρόσθετη παρέμβαση του Δικηγορικού Συλλόγου Χίου καθώς το Πρωτοδικείο Χίου έκρινε πως από τα όλα έγγραφα που προσκομίστηκαν, αποδεικνύεται πως το γεωτεμάχιο ΑΒΚ 210, που πρόκειται να εγκατασταθεί η δομή, ανήκει στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου. Επιπλέον, για την ευρύτερη έκταση που ο Δήμος ισχυρίζεται πως του ανήκει, το Δικαστήριο έκρινε πως κανένα αποδεικτικό στοιχείο για το ιδιοκτησιακό δεν προσκομίστηκε από τον τελευταίο.
Στην ως άνω απόφαση του ΣτΕ, καθώς και σε πρόσφατες αποφάσεις αναφορικά με ανάλογες προσφυγές το ΣτΕ δέχθηκε ότι οι Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις είναι ορθή συνταγματικά διαδικασία, για δομές με χωρητικότητα έως 3 χιλιάδες διαμένοντες. Για δομές μεγαλύτερου μεγέθους, το ΣτΕ ζητά να ακολουθηθεί η διαδικασία της έκδοσης Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ).
Σε συμμόρφωση με την ως άνω νομολογία, αναφορικά με την υπό κατασκευή Δομή στη θέση «Πλάτη – Βάστρια» της νήσου Λέσβου, η Τεχνική Υπηρεσία του υπουργείου Μετανάστευσης & Ασύλου έχει ήδη ξεκινήσει τις ενέργειες για εκπόνηση Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και τις επόμενες ημέρες η εν λόγω Μελέτη θα δημοσιευθεί για Δημόσια Διαβούλευση. Μέχρι την έγκριση της ΜΠΕ, το έργο προχωρά ως προς την υλοποίηση Φάσης Α, χωρητικότητας εντός των ορίων τροποποιημένης ΚΥΑ και ΠΠΔ, τα οποία δημοσιεύθηκαν σήμερα. Ως εκ τούτου, οι εργασίες προχωράνε κανονικά λαμβάνοντας υπόψιν την ανωτέρω τροποποίηση και άρα η αίτηση αναστολής που έχει κατατεθεί από την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου δεν έχει πλέον αντικείμενο, καθώς το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου έχει συμμορφωθεί πλήρως με την πρόσφατη νομολογία του ΣτΕ».
