Πώς είναι το προφίλ του σύρου μετανάστη; Τι σκέπτεται για μας, γιατί έφυγε από την πατρίδα του, πώς βλέπει τη δική μας, πόσο του κόστισε το ταξίδι στη ζωή και την ελευθερία; Αυτά ρωτήσαμε σήμερα την Εμινέ Ζολά από τη Συρία, που έφτασε τα ξημερώματα στην παραλία του Καρφά και πληροφορίες την έφεραν να ξέρει άπταιστα Ελληνικά.
Πού μάθατε τόσο καλά Ελληνικά, την ρωτήσαμε. “Ήμουν στην Ελλάδα πριν 5 χρόνια και έμαθα να μιλάω τη γλώσσα σας.”
Οι επόμενες ερωτήσεις απαντήθηκαν όλες, λιτά και μονολεκτικά, έκρυβαν από μόνες τους ένα δράμα, από τα εκατοντάδες που περνούν και μένουν μια - δυο μέρες στη Χίο.
Η Εμινέ Ζολά γεννήθηκε πριν 31 χρόνια στη Συρία, ζούσε με τον άνδρα της και τα δυο αγόρια της, 11 και 4 ετών ετών σήμερα, ευτυχισμένα στο Χαλέπι, μέχρι που ήρθε ο... πόλεμος. Η Εμινέ, που έχει έντονα ευρωπαϊκά χρώματα και δεν φοράει μαντήλα, πριν δύο χρόνια έστελνε τα παιδιά της Σχολείο, είχε ένα σύζυγο και μία πατρίδα. Τώρα δεν έχει κανένα από τα δύο. Η πατρίδα της δεν υπάρχει, δεν υπάρχει η παραμικρή κρατική υπόσταση και τα παιδιά της δεν τα στέλνει Σχολείο γιατί φοβάται μην έχουν την τύχη του πατέρα τους, που μια βόμβα του πήρε τη ζωή. Έτσι η Εμινέ βρέθηκε με δυο αγόρια αγκαλιά να διασχίζει την Τουρκία, με λεωφορείο από τη Συρία μέχρι την Κωνσταντινούπολη πληρώνοντας γι’ αυτό 150 ευρώ το άτομο. Έγινε πρόσφυγας για να σώσει τα παιδιά της από τον πόλεμο. Από την Κωνσταντινούπολη τους κατέβασαν με λεωφορείο στον Τσεσμέ και από εκεί μπήκαν στη βάρκα του δουλέμπορου, φτάνοντας στις ακτές της Χίου. Πόσο κόστισε το... ταξίδι; 1.100 ευρώ το κεφάλι και… ο μικρός δώρο. “Ευτυχώς μας λυπήθηκε ο Τούρκος”, μας λέει, “και έφερε τον μικρό μου δωρεάν”.
Ποια είναι τώρα η συνέχεια; Θα πάει στην Αθήνα και μετά κάπου όπου να ‘ναι στην Ευρώπη, αρκεί να δουλέψει με τα παιδιά της ασφαλή.
Αυτή είναι η… μικρή ιστορία της Εμινέ. Η Εμινέ πριν λίγα χρόνια είχε μια πατρίδα, τα είχε όλα. Προσοχή, οι πατρίδες δεν είναι δεδομένες…
