Μερικά πράγματα θεωρούνται αυτονόητα, μέχρι να σκεφτεί κανείς ότι δεν είναι.
Και αυτονόητο κάτι γίνεται καμιά φορά όταν γίνει συνήθεια ή όταν κοπεί, οπότε αρχίζει η έκπληξη ενίοτε δε και η… διαμαρτυρία.
Αναφέρομαι στα συσσίτια, αν δεν αρέσει η λέξη στα γεύματα, που προσφέρει η Μητρόπολη Χίου, τα οποία θεωρούνται… αυτονόητα.
Καλώς θεωρούνται, αλλά δεν ήταν υποχρεωτικό να έχει ο Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος αυτή την ευαισθησία, ούτε να την μεταφέρει στους Ιερείς και τους εθελοντές που ασχολούνται από το 2012.
Όμως έχει κανείς σκεφθεί πόσα γεύματα έχουν προσφερθεί μέχρι σήμερα; Τα υπολόγισε ένας εθελοντής και μου το μετέφερε. Ούτε λίγο ούτε πολύ λοιπόν από 2012 μέχρι σήμερα έχουν προσφερθεί 600.000 μερίδες φαγητού!
Αν το δεί κανείς το νούμερο ψυχρά θα μπορούσε να συγχαρεί την Εκκλησία αν και ούτε το κάνει γι’ αυτό ούτε το έχει ανάγκη. Θα μπορούσε να το ερμηνεύσει ακόμα ως απότοκο της κρίσης αν και θα κινδυνεύσει να διαψευστεί από τον φιλαλήθη Πρωθυπουργό της χώρας, που βλέπει την ανάπτυξη γύρω μας κάτι σαν… αυξημένο ΦΠΑ, ένα πράγμα.
Θα μπορούσε ακόμα να το δεί και σαν ανάγκη της διπλανής πόρτας, που όμως δεν την καλύπτει ο γείτονας, αλλά η Ενορία. Θα μπορούσε ακόμα να το μεταφράσει σε τόνους προϊόντων, που χρειάστηκαν και χρειάζονται για να μην πεινούν σήμερα συνάνθρωποι μας και που κάποιοι τα πληρώνουν, χωρίς πολλές φορές ούτε να φαίνονται.
Όμως ας επιτραπεί να επισημάνω μια… λεπτομέρεια όλης αυτής της διαδικασίας, που μερικές φορές μας ξεφεύγει ή θεωρείται αυτονόητη.
Είναι οι εθελοντές Ιερείς και λαϊκοί, αυτοί οι αφανείς ήρωες, που ενώ δεν πεινούν, δίνουν τον χρόνο και την εργασία τους για να μην πεινούν οι άλλοι.
600.000 μερίδες δεν είναι μικρό νούμερο, δεν είναι μικρή η προσφορά της Εκκλησίας, όμως εκτός των όσων εννοούνται, χωρίς πολλές φορές να γράφονται, δεν πρέπει να περνάει στα ψιλά πως μεταφράζεται σε χιλιάδες ώρες προσφοράς, πως μεταφράζεται σε ήθος γιατί αυτό θα μας σηκώσει από την μιζέρια και την κρίση, και όχι το φαϊ.
Υ.Γ. Οι γραμμές αφιερώνονται στον αείμνηστο πατέρα Πλάτωνα Γκιάλη, που σχεδόν καθημερινά και πάντα αξημέρωτα ανταμώναμε έξω από τον ΟΑΕΔ, εγώ για την δουλειά και εκείνος για τα μαγειρεία. Και το θυμήθηκα τώρα, γιατί χωρίς ποτέ να βαρυγκομήσει, το ίδιο ωράριο τηρούσε ανελλιπώς και τις μέρες του Πάσχα, που οι Ιερείς στην κυριολεξία… ξεθεώνονται.
