Χίος, Κυριακή 9 Αυγούστου

Άντε γειά… ΚΙΝΑΛ

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 30/11/2019 - 09:30

Φεύγοντας φτωχή από την πολιτική, αφιερωμένη στη δουλειά της και σηκώνοντας τον προσωπικό της Γολγοθά της επιβίωσης, χωρίς να υποκύψει στο φίλημα καμιά κατουρημένης ποδιάς, η Ελπίδα Τσουρή, πρώην υπουργός και Βουλευτής, χωρίς την καθοριστική βοήθεια της οποίας αντί Σκυλιτσείου Νοσοκομείου σήμερα, θα είχαμε την παλαιά… αποθήκη ασθενών, ήταν εκείνη που εκτός των άλλων μαζί με τον Κωστή Μουσουρούλη, επίσης Βουλευτή, μάζεψε ότι… ζαρζαβατικό πετούσαν οι… επαναστάτες του Σύριζα, όταν ήταν στην Αντιπολίτευση.

Ως γνωστόν αργότερα στην Κυβέρνηση οι ίδιοι άνθρωποι, υπέγραψαν με χέρια και με πόδια χειρότερα «Μνημόνια» και με όλο το συμπάθιο έβαλαν τα ζαρζαβατικά αυτά στα… οπίσθια του ελληνικού λαού, για να εισπράξουν το τίμημα στις προσεχείς εκλογές.

Η Ελπίδα λοιπόν, που όλο αυτό το διάστημα δεν άνοιξε το στόμα της, έστειλε στην Ν.Ε. του ΚΙΝΑΛ Χίου την παρακάτω επιστολή.

Θέλω… τιμής ένεκεν να την φιλοξενήσω στην στήλη μου.

 

 

Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να το δημοσιοποιήσω, για διάφορους λόγους. Τελικά το κάνω, επειδή:

1. Για μένα ήταν μια σημαντική και επώδυνη απόφαση

2. Γιατί πάντα είχα καθαρή σχέση με τους πολίτες, είτε συμφωνώντας, είτε διαφωνώντας.

3. Ίσως βάλω ένα λιθαράκι στην αφύπνιση (είμαι αισιόδοξη; Ίσως).

Μετά από σχεδόν 4 δεκαετίες, υπέβαλα, την περασμένη Δευτέρα, την παραίτησή μου από μέλος του ΚΙΝΑΛ, με το παρακάτω κείμενο, προς τη Νομαρχιακή Επιτροπή Χίου.

 

EΛΠΙΔΑ ΤΣΟΥΡΗ <elptsouri@gmail.com>

Δευ, 25 Νοε, 8:03 μ.μ. (πριν από 4 ημέρες)

προς parlamas.mixalis

 

Σύντροφοι,

όπως γνωρίζετε, συμπεριλαμβάνομαι στους 153 βουλευτές, που σήκωσαν, μέχρι τέλους, το βάρος δύσκολων αποφάσεων, τις οποίες χρειάστηκε να πάρει το ΠΑΣΟΚ, στις πιο δύσκολες στιγμές της χώρας, καταβάλλοντας κόστος, που δεν του αναλογούσε, αλλά, και πληρώνοντας, στο ακέραιο, τα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης διακυβερνησης.

Πλήρωσα αυτή την επιλογή μου, καταβάλλοντας και τεράστιο προσωπικό κόστος, αφού, τοτε, ήμασταν μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι υπερασπιζόμασταν δημόσια τις επιλογές μας.

Ειχα πει, όμως, από τον Νοέμβρη του 2011 -και είχα δεχθεί τότε σκληρή κριτική- ότι το ΠΑΣΟΚ, πλέον, δεν ακούγεται από την κοινωνία, και ότι οφείλει να απευθυνθεί σ' αυτήν, με ειλικρίνεια, αυτοκριτική και γενναιότητα, καταθέτοντας, παράλληλα, την πρότασή του, για την επόμενη μέρα,

Από τότε, μαζί με το 5-6% του ελληνικού λαού, παρακολουθούσα, ως απλός, αλλά ενεργός πολίτης, τις εξελίξεις, ελπίζοντας και προσδοκώντας ότι μπορούσαμε να υπερβούμε τον κακό μας εαυτό και να απαντήσουμε στα αγωνιώδη ερωτήματα οσων περίμεναν να ακούσουν ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση. Αντί γι' αυτό, έβλεπα συμφωνίες κορυφής, τήρηση εσωκομματικών ισορροπιών, διανομή αξιωμάτων και συμβιβασμούς στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Έβλεπα πρόθεση μικροκομματικής και ιδιοτελούς διαχείρισης και όχι ρήξης με τα κακώς κείμενα του παρελθοντος, αλλά και σύνθεσης, με στόχο το μέλλον.

Έβλεπα να απομακρύνονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κορυφαία στελέχη και τα εναπομείναντα να αδυνατούν να καταθέσουν και να εκφράσουν συνολικά τον χώρο, που, ιστορικά, αποτέλεσε τη μεγάλη προοδευτική παράταξη, με κορύφωση το τραγικό, κατά την άποψή μου αποτέλεσμα των τελευταίων εθνικών εκλογών.

Από τότε, αντί να ληφθεί το μήνυμα, να υπάρξει συστράτευση και φυγή προς τα εμπρός, επανήλθαμε στην εσωστρέφεια, αναλωθήκαμε σε συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, απαντούσαμε σε προσωπικά, υπαρξιακά ερωτήματα της ηγεσίας και οδηγηθήκαμε σε μια κοινωνική εκδήλωση, που κάποιοι βάφτισαν συνέδριο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο κυριάρχησαν οι, προς κάθε κατεύθυνση, απειλές της προέδρου και .... το ραντεβού της με την ιστορία ... το 2021! Κάποιοι βλέπουν τον ίσκιο τους και νομίζουν ότι είναι το μπόι τους.

Κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, σε πολλές στιγμές και για πολλά θέματα είχα διαφωνήσει, μη θέλοντας, όμως, να προκαλέσω ζημιά στον χώρο, σιώπησα, τουλάχιστον δημόσια.

Πλέον, στη μεγάλη κατηφορική πορεία, που έχει ξεκινήσει, δεν θέλω και δεν προτίθεμαι να είμαι συμμέτοχος, έστω δια της σιωπής μου. Συνεργός στο έγκλημα κατά του ΠΑΣΟΚ, στο οποίο μπήκε και επίσημη σφραγίδα, στο πρόσφατο συνέδριο-παρωδία, δεν θα είμαι. Δεν θέλω να συμμετέχω στη χορηγία του χώρου, προς ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν θα νομιμοποιήσω όσους και όσα θυμίζουν και διαιωνίζουν τις χειρότερες στιγμές διαχείρισης ενός μικρομάγαζου, - που, όμως, τους βολεύει και υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί προσωπικές στρατηγικές και λογιστικές διευθετήσεις. Δεν μου το επιτρέπει η οικογενειακή και προσωπική μου ιστορία και ο απεριόριστος σεβασμός μου σε όσους και όσες στήριξαν τον χώρο.

Μετά από πολλή περίσκεψη και με λύπη, διευκολύνοντας και την Πρόεδρο και τη "μηδενική ανοχή" της στην αντίθετη άποψη, -την οποία αντίθετη άποψη προσωπικά υπερασπίζομαι και δεν πρόκειται να εκχωρήσω σε κανέναν και για κανένα λόγο -, σας παρακαλώ να κάνετε αποδεκτή την παραίτησή μου, από μέλος του ΚΙΝΑΛ.

Παραμένω στο χώρο της κεντροαριστεράς και, ίσως, οι δρόμοι μας συναντηθούν ξανά, κάτω από πιο γόνιμες συνθήκες.

Ευχαριστώ για τη συμπόρευση, στις δύσκολες στιγμές, και εύχομαι καλή δύναμη.

 

Ελπίδα Στεφάνου Τσουρή

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 08/08/2020 - 17:42

Επιτρέψτε μου να ασχοληθώ με κάτι πεζό και… κορωνοϊκό, αρχίζοντας από το τελευταίο.

Στην αρχή όλοι νομίζαμε ότι ήρθε για να φύγει όπως η κάθε πανδημία, με τα σημάδια της μεν, αλλά με την επιστροφή στην κανονικότητα δε.

Να όμως που μας διαψεύδει. Μάλλον ήρθε για να μείνει, άρα θα πρέπει όλοι μας να προσαρμοστούμε.

Και έρχομαι τώρα στο… πεζό.

Ποιά ήταν η δραστηριότητα πλήθους πολιτιστικών – εξωραϊστικών κ.λ.π. Συλλόγων;

 Κυρίως ο χορός και το τραγούδι, η ανάδειξη των εθίμων, η αναβίωση των πανηγυριών και γενικά εκδηλώσεις, που απαιτούν μαζί με την δημιουργία, συλλογικότητα και συναναστροφή.

Και να λοιπόν που ήρθε η ανατροπή και η παραλυσία, με ζητούμενο τώρα πια ένα, να ξεπεραστεί, να μην μένει, να μην προκαλέσει διάλυση.

Τι χρειάζεται κατά την ταπεινή μου γνώμη; Αλλαγή προσανατολισμού και εδώ τώρα κολλάνε τα Καρδάμυλα, με τις φωτογραφίες που μου ενεχείρισε μια φίλη.

Στις κάτω φωτογραφίες παίρνετε μια εικόνα, πως ήταν η κατάσταση κοντά στον Μύλο του Μαυρή, δίπλα στο ωραιότατο άγαλμα της Καρδαμυλίτισσας μάνας, κοντολογίς σε ένα κεντρικό κομμάτι του Μαρμάρου.

Μπάζα, σωλήνες, σκουπίδια, υλικά οικοδομών, γυφταριό και πάσης Ελλάδος.

Ε, μαζεύτηκε μια ομάδα ανθρώπων, συνεννοήθηκε και έδρασε από κοινού. Ούτε γκρίνιασαν, ούτε μετέφεραν το πρόβλημα στην… καφετέρια, ούτε τα έβαλαν με τους διπλανούς τους, ούτε πήραν τηλέφωνο τον… Δήμο, που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει.

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Έβαλαν τα παλιά τους ρούχα, φόρεσαν τα γάντια τους, κουβάλησαν τα εργαλεία τους και άρχισαν την δουλειά.

Το αποτέλεσμα φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία. Ντρέπεσαι να καθίσεις μην λερώσεις εκεί που ντρεπόσουνα για τον… πολιτισμό μας.

Και αυτά από μια ομάδα, που δεν την πήρε χαμπάρι η… άλλη της πάντα.

Αντιλαμβάνεστε βεβαίως ότι αυτά που κάνουν τρείς – τέσσερις άνθρωπο, πολλαπλασιαστικά ένας φορέας μπορεί να κάνει πολλά και περισσότερα.

Ιδού λοιπόν νέο πεδίο δόξης λαμπρό για τους Συλλόγους μέχρι να ξαναρχίσουν οι… χοροί.

Υπάρχουν γειτονιές που βρωμάνε, αλσύλια ζούγκλες, γωνιές σκοτεινές και ξεχασμένες, πλατείες άχρωμες και άοσμες, τοίχοι άχρωμοι, υπάρχει πολύ γκρίζο και πολύ σαβούρα.

Στη θέση τους μπορεί να κυριαρχήσει το πράσινο, η καθαριότητα, η δράση, η δημιουργία, ολόκληρες γειτονιές μπορούν να λάμψουν.

Τα Καρδάμυλα με μια απλή κίνηση μας δείχνουν τον δρόμο.

Για να δούμε πόσοι θα τον ακολουθήσουν και πόσους δεν θα φάει εν τέλει ο… κορωνοϊός, η δύναμη δηλαδή της συνήθειας και η επανάληψη.

 

Υ.Γ. Μπράβο στους Καλλιμασιώτες, που την Κυριακή, θα δώσουν χρώμα στο γκρίζο, θα ομορφύνουν το χωριό τους και θα δώσουν νέο νόημα στον Σύλλογο τους.