Χίος, Σάββατο 18 Ιανουαρίου

Άντε γειά… ΚΙΝΑΛ

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 30/11/2019 - 09:30

Φεύγοντας φτωχή από την πολιτική, αφιερωμένη στη δουλειά της και σηκώνοντας τον προσωπικό της Γολγοθά της επιβίωσης, χωρίς να υποκύψει στο φίλημα καμιά κατουρημένης ποδιάς, η Ελπίδα Τσουρή, πρώην υπουργός και Βουλευτής, χωρίς την καθοριστική βοήθεια της οποίας αντί Σκυλιτσείου Νοσοκομείου σήμερα, θα είχαμε την παλαιά… αποθήκη ασθενών, ήταν εκείνη που εκτός των άλλων μαζί με τον Κωστή Μουσουρούλη, επίσης Βουλευτή, μάζεψε ότι… ζαρζαβατικό πετούσαν οι… επαναστάτες του Σύριζα, όταν ήταν στην Αντιπολίτευση.

Ως γνωστόν αργότερα στην Κυβέρνηση οι ίδιοι άνθρωποι, υπέγραψαν με χέρια και με πόδια χειρότερα «Μνημόνια» και με όλο το συμπάθιο έβαλαν τα ζαρζαβατικά αυτά στα… οπίσθια του ελληνικού λαού, για να εισπράξουν το τίμημα στις προσεχείς εκλογές.

Η Ελπίδα λοιπόν, που όλο αυτό το διάστημα δεν άνοιξε το στόμα της, έστειλε στην Ν.Ε. του ΚΙΝΑΛ Χίου την παρακάτω επιστολή.

Θέλω… τιμής ένεκεν να την φιλοξενήσω στην στήλη μου.

 

 

Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να το δημοσιοποιήσω, για διάφορους λόγους. Τελικά το κάνω, επειδή:

1. Για μένα ήταν μια σημαντική και επώδυνη απόφαση

2. Γιατί πάντα είχα καθαρή σχέση με τους πολίτες, είτε συμφωνώντας, είτε διαφωνώντας.

3. Ίσως βάλω ένα λιθαράκι στην αφύπνιση (είμαι αισιόδοξη; Ίσως).

Μετά από σχεδόν 4 δεκαετίες, υπέβαλα, την περασμένη Δευτέρα, την παραίτησή μου από μέλος του ΚΙΝΑΛ, με το παρακάτω κείμενο, προς τη Νομαρχιακή Επιτροπή Χίου.

 

EΛΠΙΔΑ ΤΣΟΥΡΗ <elptsouri@gmail.com>

Δευ, 25 Νοε, 8:03 μ.μ. (πριν από 4 ημέρες)

προς parlamas.mixalis

 

Σύντροφοι,

όπως γνωρίζετε, συμπεριλαμβάνομαι στους 153 βουλευτές, που σήκωσαν, μέχρι τέλους, το βάρος δύσκολων αποφάσεων, τις οποίες χρειάστηκε να πάρει το ΠΑΣΟΚ, στις πιο δύσκολες στιγμές της χώρας, καταβάλλοντας κόστος, που δεν του αναλογούσε, αλλά, και πληρώνοντας, στο ακέραιο, τα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης διακυβερνησης.

Πλήρωσα αυτή την επιλογή μου, καταβάλλοντας και τεράστιο προσωπικό κόστος, αφού, τοτε, ήμασταν μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι υπερασπιζόμασταν δημόσια τις επιλογές μας.

Ειχα πει, όμως, από τον Νοέμβρη του 2011 -και είχα δεχθεί τότε σκληρή κριτική- ότι το ΠΑΣΟΚ, πλέον, δεν ακούγεται από την κοινωνία, και ότι οφείλει να απευθυνθεί σ' αυτήν, με ειλικρίνεια, αυτοκριτική και γενναιότητα, καταθέτοντας, παράλληλα, την πρότασή του, για την επόμενη μέρα,

Από τότε, μαζί με το 5-6% του ελληνικού λαού, παρακολουθούσα, ως απλός, αλλά ενεργός πολίτης, τις εξελίξεις, ελπίζοντας και προσδοκώντας ότι μπορούσαμε να υπερβούμε τον κακό μας εαυτό και να απαντήσουμε στα αγωνιώδη ερωτήματα οσων περίμεναν να ακούσουν ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση. Αντί γι' αυτό, έβλεπα συμφωνίες κορυφής, τήρηση εσωκομματικών ισορροπιών, διανομή αξιωμάτων και συμβιβασμούς στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Έβλεπα πρόθεση μικροκομματικής και ιδιοτελούς διαχείρισης και όχι ρήξης με τα κακώς κείμενα του παρελθοντος, αλλά και σύνθεσης, με στόχο το μέλλον.

Έβλεπα να απομακρύνονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κορυφαία στελέχη και τα εναπομείναντα να αδυνατούν να καταθέσουν και να εκφράσουν συνολικά τον χώρο, που, ιστορικά, αποτέλεσε τη μεγάλη προοδευτική παράταξη, με κορύφωση το τραγικό, κατά την άποψή μου αποτέλεσμα των τελευταίων εθνικών εκλογών.

Από τότε, αντί να ληφθεί το μήνυμα, να υπάρξει συστράτευση και φυγή προς τα εμπρός, επανήλθαμε στην εσωστρέφεια, αναλωθήκαμε σε συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, απαντούσαμε σε προσωπικά, υπαρξιακά ερωτήματα της ηγεσίας και οδηγηθήκαμε σε μια κοινωνική εκδήλωση, που κάποιοι βάφτισαν συνέδριο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο κυριάρχησαν οι, προς κάθε κατεύθυνση, απειλές της προέδρου και .... το ραντεβού της με την ιστορία ... το 2021! Κάποιοι βλέπουν τον ίσκιο τους και νομίζουν ότι είναι το μπόι τους.

Κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, σε πολλές στιγμές και για πολλά θέματα είχα διαφωνήσει, μη θέλοντας, όμως, να προκαλέσω ζημιά στον χώρο, σιώπησα, τουλάχιστον δημόσια.

Πλέον, στη μεγάλη κατηφορική πορεία, που έχει ξεκινήσει, δεν θέλω και δεν προτίθεμαι να είμαι συμμέτοχος, έστω δια της σιωπής μου. Συνεργός στο έγκλημα κατά του ΠΑΣΟΚ, στο οποίο μπήκε και επίσημη σφραγίδα, στο πρόσφατο συνέδριο-παρωδία, δεν θα είμαι. Δεν θέλω να συμμετέχω στη χορηγία του χώρου, προς ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν θα νομιμοποιήσω όσους και όσα θυμίζουν και διαιωνίζουν τις χειρότερες στιγμές διαχείρισης ενός μικρομάγαζου, - που, όμως, τους βολεύει και υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί προσωπικές στρατηγικές και λογιστικές διευθετήσεις. Δεν μου το επιτρέπει η οικογενειακή και προσωπική μου ιστορία και ο απεριόριστος σεβασμός μου σε όσους και όσες στήριξαν τον χώρο.

Μετά από πολλή περίσκεψη και με λύπη, διευκολύνοντας και την Πρόεδρο και τη "μηδενική ανοχή" της στην αντίθετη άποψη, -την οποία αντίθετη άποψη προσωπικά υπερασπίζομαι και δεν πρόκειται να εκχωρήσω σε κανέναν και για κανένα λόγο -, σας παρακαλώ να κάνετε αποδεκτή την παραίτησή μου, από μέλος του ΚΙΝΑΛ.

Παραμένω στο χώρο της κεντροαριστεράς και, ίσως, οι δρόμοι μας συναντηθούν ξανά, κάτω από πιο γόνιμες συνθήκες.

Ευχαριστώ για τη συμπόρευση, στις δύσκολες στιγμές, και εύχομαι καλή δύναμη.

 

Ελπίδα Στεφάνου Τσουρή

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 17/01/2020 - 22:21

Μα είναι ερωτήματα τώρα αυτά;

Αναφερόμαστε στην κινητοποίηση της Τετάρτης για το μεταναστευτικό – προσφυγικό ή μόνο για το… μεταναστευτικό, όπως σημειώνει η εικονιζόμενη αφίσα κάλεσμα της Περιφέρειας;

Να μια πρώτη επισήμανση με σημασία. Όταν κινητοποιείσαι για κάτι, πρέπει να είναι σαφές το πλαίσιο της διαμαρτυρίας σου.

Γιατί φωνάζεις, τι αιτήματα έχεις, απέναντι σε ποιόν, τι επιδιώκεις και αν εκτός από αρνητικός σε κάτι έχεις και προτάσεις, που δεν εισακούγονται.

Με αυτά τα δεδομένα ας μην έχουμε αυταπάτες. Κοινό πλαίσιο δεν υπάρχει. Άλλα λέει η Περιφέρεια, άλλα οι φορείς, για παράδειγμα η ΑΔΕΔΥ, άλλα οι… Χαλκούσοι και άλλα οι… Βρονταδούσοι.

Ας μην το αναλύσουμε παραπέρα το θέμα, νομίζω είναι κατανοητό.

Όμως κατανοητό είναι και ένα βασικό άλλο. Κατά καιρούς αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να μην φωνάξουμε, έστω και με διαφορετικούς τόνους, δεν μπορούμε να μην στείλουμε προς το πανελλήνιο το αίτημα μας, ότι δεν αντέχουμε άλλο.

Αυτό και θα διαμηνύσει η κινητοποίηση της Τετάρτης.

Όχι δεν έχουμε αυταπάτες, όχι δεν μας τσιμπάει κατά καιρούς μύγα, όχι δεν περιμένουμε να μας ακούσουν και αύριο να στείλουν καράβια να αδειάσουν τα νησιά, όχι δεν θα λύσουμε αύριο το πρόβλημα, όμως με άλλη μια δυνατή, ειρηνική πάντα έκρηξη μας, πρέπει να κάνουμε σαφές ότι οι αντοχές μας εξαντλήθηκαν.

Και αυτό δεν συμβαίνει γιατί μας κούρασε μόνο η πολυκοσμία, αυτών που οι μισοί λέμε πρόσφυγες – μετανάστες και οι άλλοι μισοί λαθρομετανάστες, μας κούρασε ο ερασιτεχνισμός μέχρι εξοντώσεως της κεντρικής εξουσίας.

Μιας εξουσίας που έχει και χρώμα και όνομα. Μιας εξουσίας που μας ξεκίνησε με τα παλαβά ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα και άφησε το υπ’ αριθμόν ΕΝΑ πρόβλημα της χώρας στον αυτόματο, με μια άλλη εξουσία, που ήρθε μόλις χθες από τα χείλη του Πρωθυπουργού να μας πεί, συγνώμη λάθος η κατάργηση του υπουργείου.

Που; Στο Μεταναστευτικό!

Δηλαδή ας πάει και το παλιάμπελο με τους Συριζαίους ήρθε ο… μαθητής Κυριάκος Μητσοτάκης, που είχε διαβάσει τόσο καλά στις πανελλήνιες, γιατί μέχρι τώρα δείχνει επιτυχία και σοβαρότητα παντού, να μας πεί ότι, λάθος δεν διάβασα καλά… Μαθηματικά και… Αρχαία.

Βέβαια από μιας πλευράς είναι θετικό ότι το λέει, αλλά έλεος, όχι πιά άλλα λάθη ή αδιάβαστα μαθήματα στο προσφυγικό – μεταναστευτικό, οι νησιώτες δεν αντέχουν άλλο.

Εμείς λοιπόν θα κινητοποιηθούμε και ας γνωρίζουμε ότι άμεσα δεν θα έχουμε κανένα αποτέλεσμα. Η κανονικότητα μας, που λέει και η αφίσα της Περιφέρειας δεν θα γυρίσει ως δια μαγείας, η Κυβέρνηση όμως αντιλαμβάνεται ότι είναι καταδικασμένη να επιτύχει;

Και ας προσέξουν όλοι κάτι, αν επιτύχει σ’ αυτό δεν θα φορά μόνο τα νησιά, θα φανεί διαβασμένη και έτοιμη στα βασικά μαθήματα, θα έχει επιτύχει συνολικά.

 

Υ.Γ.  Εννοείται ότι το πρώτο που πρέπει να δούν, είναι που θα πηγαίνει ο 4001, διότι δεσμεύτηκαν για 4000 στο Φλώρι. Αν οι αριθμοί μείνουν ως έχουν, απλά θα έχουμε δύο… ΒΙΑΛ!