Αγάντα αδέλφια, σας χαιρετώ από την περιοχή Λευκωνιάς, όπου μάλιστα κάποιοι επενδυτές έχουν κτίσει ωραιότατες κατοικίες, που προσπαθούν να πουλήσουν. Νομίζω ότι η δημοτική μας αρχή τους βοηθά καταλλήλως αφού η… σκατίλα που διαχέεται στην ατμόσφαιρα ευνοεί τις πωλήσεις.
Το παράδειγμα αναφέρεται για να καταλάβουμε ότι τα άτομα δεν είναι επικίνδυνα μόνο για την δημόσια υγεία, η οποία τουλάχιστον δική μου αποτελεί τεστ για τις δημόσιες υπηρεσίες για να δουν πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να αντέξει εκτεθειμένος στη σκατίλα. Το γράφω ωμά, διότι το μυρίζω, όπως συμβαίνει και σε όλη την περιοχή με μια ελπίδα, να φυσήξει βοριάς να πάει η σκατίλα προς την Ευαγγελίστρια.
Ευτυχώς όμως και υπάρχει οπτική αποζημίωση πλήθους ομορφιών όπως οι ευκάλυπτοι, που μας έστειλε ο συνεργάτης μας Σταύρος Καλλίτσης από την περιοχή του Κάμπου. Δείτε κάτω την φωτογραφία. Μιλάμε για κούρεμα εν χρώ, όπως λέγαμε στον στρατό, δηλαδή στα… ξένα, μέχρι το δέρμα.
Για ναρθεί καπάκι ο Σωτήρης Παραδείσης να μας στείλει των φωτογραφία των σπάρτων που βλέπετε και τις παρακάτω σκέψεις
«Κάποτε ήταν οι σπάρτοι. Ήταν το σήμα κατατεθέν της Αμανής και του Πελινναίου. Ιδιαίτερα το κομμάτι του δρόμου από την Κατάβαση μέχρι τις Αψηλές ήταν, κάθε άνοιξη, «χάρμα ιδέσθαι», με την πυκνή βλάστηση, το εντυπωσιακό κίτρινο άνθος τους και το μεθυστικό άρωμά τους. Πάρα πολλοί επισκέπτες πήγαιναν στη Βολισσό και τα άλλα χωριά, μόνο και μόνο για να απολαύσουν αυτό το θέαμα.
Ύστερα ήρθαν οι σύγχρονες δεκαετίες με τις καταστροφικές πυρκαγιές, τη διαπλάτυνση του δρόμου και τις ανθρώπινες παρεμβάσεις. Λες και αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς όλοι οι άλλοι κίνδυνοι και απέμειναν μοναδικός εχθρός, οι σπάρτοι. Το κακό δεν σταμάτησε ποτέ. Αλλά τις τελευταίες μέρες, κι ενώ όπου και να γυρίσει κανείς το βλέμμα του διαπιστώνει ότι το περσινό πάθημα δεν έγινε μάθημα, «πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται». Με ιδιαίτερη επιμονή μηχανήματα καταστρέφουν ότι βρουν στο διάβα τους και ξεριζώνουν, με το πρόσχημα της οδικής ασφάλειας και της αποτροπής των πυρκαγιών, τους εναπομείναντες σπάρτους ,σε μεγάλη απόσταση από το δρόμο και μάλιστα όχι σε δύσκολες στροφές, αλλά στην ευθεία.
Την ίδια ώρα που οι σπάρτοι θεωρούνται κίνδυνος, σε κοντινό σημείο, στη στροφή των Διευχών, κανένας δεν ενοχλείται, εδώ και αρκετά χρόνια, από το γεγονός ότι κάποιοι κλάδεψαν τα δένδρα της περιοχής και αντί να πετάξουν τα κλαδιά, τα εναπόθεσαν ως προσάναμμα κάτω από τα πεύκα.
Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα, ένας τέτοιος φυσικός θησαυρός, όπως ήταν οι σπάρτοι της περιοχής Κατάβασης – Διευχών θα είχε αναδειχθεί, θα είχε προβληθεί και θα είχε ενισχυθεί η καλλιέργειά του, με τη συμβολή των ειδικών επιστημόνων και με ταυτόχρονη εξασφάλιση και της οδικής ασφάλειας και της αντιπυρικής προστασίας.
Εδώ δυστυχώς επιλέγεται η εύκολη λύση «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι», με πρωταρχικό κριτήριο το κέρδος.
Εδώ οι χειριστές των μηχανημάτων αναγορεύονται σε επιστήμονες που «όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν».
Δεν ήταν αρκετή, φαίνεται, η φωτιά για την πολύπαθη ευρύτερη περιοχή. Δεν ήταν αρκετό ότι οι κάτοικοι ένιωσαν ανυπεράσπιστοι την ώρα του κινδύνου. Δεν έφτανε η έλλειψη οποιασδήποτε πρόνοιας για τους πυρόπληκτους. Το καταστροφικό έργο έπρεπε να συνεχίσουν επάξια κάποιοι βάνδαλοι για να εκριζωθεί ότι απέμεινε. Λες και οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της περιοχής είναι υποχρεωμένοι να υφίστανται ένα τέτοιο οπτικό μαρτύριο».
Ε με τέτοιες επιστολές εμένα με το ζόρι μου απέμεινε ο χώρος του υστερόγραφου.
ΥΓ. Οι φωτογραφίες κάτω από την εξόδιο ακολουθία της Δασκάλας Αγγελικής – Κικής Πλακωτάρη. Εννοείται το ίδιο ασφυκτικά γεμάτη ήταν και η Εκκλησία. Το γιατί εκτός από τα συγκινητικά λόγια των παιδιών της, το είπε η εγγονή της. «Η γιαγιά γεννήθηκε για να είναι μαθήτρια. Και τέτοια έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της». Γιατί σοφός συμπληρώνομε εμείς, δεν είναι ο δάσκαλος αλλά ο μαθητής.
