Όποιος φεύγει από την ζωή δεν αποκαλείται κύριος ή κυρία γιατί δεν είναι κύριος του εαυτού του, αλλά υπάρχουν και.. εξαιρέσεις.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και η κυρία Νίκη Ζύμαρη, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, μια αθόρυβη και συνάμα τόσο δημιουργική παρουσία, που μας αποχαιρέτησε προχθές σε ηλικία 89 ετών, πετώντας στην αιωνιότητα.
Ξέρετε με την εμπειρία της ζωής, εγώ τουλάχιστον μπορώ πιά να ξεχωρίσω, όταν πλησιάζω κάποιον τι περίπου θα μου πεί, αν αυτό είναι χρήσιμο ή το αντίθετο, αν η ασχολία μαζί του είναι χάσιμο χρόνου ή κέρδος. Μια τέτοια περίπτωση ήταν κυρία, δεν μπορώ να μην την αποκαλώ έτσι, Νίκη Ζύμαρη. Ακόμα και ένα λεπτό μαζί της ήταν κέρδος, πρώτα από όλα γιατί διέθετε αυτό που ονομάζεται Αστική ευγένεια, επίπεδο, πηγαία μόρφωση, δημιουργικότητα, κάτι που γνωρίζουν λογικά καλύτερα από τον καθένα τα τρία παιδιά της.
Σύζυγος μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες που ανέδειξε αυτό το νησί, του Αντιστασιακού γιατρού Ματθαίου Ζύμαρη, όχι μόνο μιας ηγετικής φυσιογνωμίας στον χώρο της επιστήμης στη Χίο, αλλά στην ουσία και ενός δασκάλου για εκατοντάδες Χειρουργούς όλης της Ελλάδας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του για χρόνια όχι μόνο ως επικεφαλής στην ουσία του Σκυλίτσειου, αλλά διδάσκοντας και ως Υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Στοργική μάνα και άνθρωπος της προσφοράς, όχι μόνο στους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων αλλά και του Συλλόγου Γυναικών Χίου, παρέμενε μέχρι και το τέλος αστείρευτη και δημιουργική. Με ένα βίντεο θυμίζω άλλη μια τελευταία πρωτοβουλία της, να δημιουργεί καλλιτεχνήματα, από υλικά που στην κυριολεξία ήταν για… πέταμα. Γιατί εν τέλει αυτό είναι και το μάθημα ζωής των χρήσιμων ανθρώπων, δημιουργικός μέχρι τέλος, μήνυμα συνέχεια της ζωής ακόμα και μέσα από τον θάνατο. Αυτό βέβαια, που δεν έχει συνέχεια είναι η βιολογική παρουσία του ανθρώπου, που είναι πεπερασμένη. Ευτυχώς μένει το στίγμα του, η θύμηση του, όχι μόνο η βιολογική του συνέχεια μέσα από την ζωή των παιδιών του αλλά οι μνήμες που αφήνει πίσω του και αυτές της Νίκης Ζύμαρη ήταν αυτές μιας κυρίας.
Εδώ επιτρέψτε μου μια σχετική παρεμβολή. Καλή ξεκούραση στον Στέφανο Γεροντέλη. Τον θυμάμαι σε μια φάση της ζωής του, που ελάχιστοι ίσως γνωρίζουν. Είμαστε μαζί από διαφορετικά πολιτικά μετερίζια στην Επιτροπή Αντιβασιλικού αγώνα το 1974. Εγώ πιτσιρίκι στην κυριολεξία, εκείνος νεαρός επιστήμονας, που η ζωή του επιφύλαξε την μεγαλύτερη πίκρα στο άνθρωπο να θάβει το παιδί του. Καλό κατευόδιο και σε εκείνον.
Θα ήθελα να κλείσω τις σημερινές σκέψεις με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Οι Αμερικάνικες παλαβομάρες οδηγούν σε Παγκόσμιο πόλεμο. Απλά θυμίζω την ρήση του Αϊνστάιν, που ερωτώμενος για τον αν θα υπάρξει 3ος Παγκόσμιος πόλεμος απάντησε πως δεν το γνωρίζει. Αντιθέτως γνωρίζω, συμπλήρωσε ότι σε μια τέτοια περίπτωση ο 4ος θα γίνει με… τόξα και βέλη.
Στα δικά μας, διατηρώ την αισιοδοξία μου ότι δεν θα μας ταΐσουν αμάσητο και το κλείσιμο του αεροδρομίου! Ευτυχώς η πρώτη αντίδραση ήρθε από τον Σταμάτη Κάρμαντζη, θα δούμε αν υπάρξει συνέχεια ή τόχει τελικά η μοίρα μας να πάμε… άκλαυτοι. Συγχαρητήρια τέλος στα παιδιά του 3ου Γυμνασίου, που μέσα από την δική μας αχρηστία (τι άλλο είναι τα εμπορευματοκιβώτια του Σχολείου τους;) κέρδισαν ένα πρώτο βραβείο.
ΥΓ. Τα σκουπίδια της Ικαρίας στην Χίο. Τι άλλη… μαλθακία θα ακούσω Θεέ μου;
