Μην μας φανεί παράξενο. Στη χώρα, που έπρεπε να φαλιρίσει πριν 30 χρόνια και όχι τώρα, που κατόρθωσε να στέκεται έστω με ξένα δεκανίκια αλλά χωρίς τραπεζικό σύστημα, που κατάφερε να βρίσκεται μόνιμα στο Γκίνες ως η χώρα που όσο πιο πολύ δουλεύεις τόσο πιο χαμένος είσαι, δεν είναι απίθανο να σταθεί ασφαλιστικό σύστημα άνευ… αγοράς.
Ας το κάνουμε σαφές με παραδείγματα. Κατ’ αρχήν το Ασφαλιστικό που συζητάμε είναι μια μπούρδα και μισή και το ξέρουν και οι Τροϊακοί… τώρα τους αλλάξαμε όνομα αλλά η ουσία είναι η ίδια, απλά κοιτάζουν να μας πετάξουν έξω αργότερα, χωρίς να πάρουμε άλλους μαζί στον πάτο, γι’ αυτό και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν το αδιέξοδο. Χωρίς εργαζόμενους Ασφαλιστικό σύστημα δεν υπάρχει άρα για να σωθούμε θέλουμε αλλαγή… κεφαλής, ήτοι πολιτικής και νοοτροπίας. Το κράτος πρέπει να μηδενίσει τις ασφαλιστικές εισφορές και να δώσει κίνητρα για την χρησιμοποίηση πλαστικού χρήματος με ελάχιστη φορολογία, που εκ των πραγμάτων θα καταβάλλεται. Απ’ αυτήν θα καλύπτονται οι δαπάνες του Κράτους, που πρέπει να μειωθούν σταδιακά στο 1/3 και μια εθνική σύνταξη (και με τα σημερινά τερτίπια εκεί το πάνε). Από εκεί και πέρα απαλλαγμένος επιχειρηματίας και εργαζόμενος από τις υποχρεωτικές σφαγιαστικές ασφαλιστικές εισφορές ή ας επιλέξει ότι θα ζήσει μετά τα 67 χρόνια του με την Εθνική σύνταξη ή ας φροντίσει να πληρώνει μια ιδιωτική Ασφαλιστική εταιρεία, με τον ανταγωνισμό που θα δημιουργηθεί. Άλλη λύση δεν υπάρχει, το παρόν σύστημα εξασφαλίζει δυό πράγματα, το κλείσιμο των επιχειρήσεων και την… καταβολή σταδιακά ενός ασφαλιστικού επιδόματος ίσα-ίσα για να μην υπάρχει συνωστισμός στα συσσίτια της Εκκλησίας.
Να μην ξεχάσουμε τα παραδείγματα. Επιχείρηση εστίασης στη Χίο, ετοιμάζεται να σταματήσει το σερβίρισμα καφέδων κ.λ.π. και να πουλάει μόνο πακέτα για τον απλούστατο λόγο ότι δεν της συμφέρει να έχει… δουλειά. Η ανάλυση από τον Επιχειρηματία. «Προχθές μπήκε υπηρεσία και έβαλε πρόστιμο, γιατί το παιδί στη λάντζα καθάρισε ένα τραπέζι, δουλειά παρακαλούμε άλλης ειδικότητας …Πυρηνικού Φυσικού, του σερβιτόρου. Να έχω εγώ όλους τους κηφήνες του Δημοσίου να με βλέπουν σαν εγκληματία, να πληρώνω 20% επί του τζίρου στο ΤΕΒΕ, άλλη παγκόσμια μπούρδα, να πληρώνω 16% ακόμα ΦΠΑ, 5% δημοτικό φόρο, να πληρώνω το φόρο, να πληρώνω τους εργαζόμενους, έχει 5, και το ΙΚΑ τους, συνεπώς μου ζητούν να δουλεύω γι’ αυτούς. Όχι τους απολύω, πληρώνω μια φορά την αποζημίωση και μένω με τη γυναίκα μου στο μαγαζί, ωράριο για ανθρώπους, ο ένας μέσα ο άλλος έξω και τα υπολόγισα 100 φορές θα κερδίζω περισσότερα». Άλλος επιχειρηματίας, άλλο παράδειγμα μήπως και τα διαβάσει και κανένας ηλίθιος απ’ αυτούς που κυβερνούν. «Τα έκλεισα όλα, μηδέν φόρος, μηδέν ενοίκιο, μηδέν απόδειξη, κουβάλησα το μαγαζί (επισκευές κάνει) στο σπίτι και εξυπηρετώ… φίλους. Βγάζω την ημέρα 50 – 70 ευρώ, όλα δικά μου, μαύρα. Φίλε λεφτά στην τσέπη μου έπιασα μόλις… έκλεισα».
Όταν λοιπόν ένα Κράτος έχει ευχαριστημένο έναν επιχειρηματία όταν δεν έχει μαγαζί… και υπαλλήλους, για πιο Ασφαλιστικό σύστημα κουβεντιάζομε; Αν θέλουμε να μην πεθάνουμε λύσεις υπάρχουν, μόνο που η αλλαγή… κεφαλής μας αφορά όλους.
Υ.Γ Φανταστείτε ένα Κράτος, που θα έλεγε στο πρώτο παράδειγμα. Απαλλάσσεσαι απ’ την φορολογία αρκεί τα λεφτά που θα μου πλήρωνες να τα κάνεις άλλο ένα μαγαζί. Αυτός θα προσελάμβανε άλλους 5 εργαζόμενους και αντί για μία ταμειακή μηχανή το Κράτος του χρόνου θα φορολογούσε δύο.
