Καλά εγώ με το δικό μου, εννοώ το παντός καιρού και οδηγού της ΑΛΗΘΕΙΑΣ είμαι δεμένος συναισθηματικά.
Πολλές φορές με έχουν συμβουλέψει να το πετάξω, αλλά το συντηρώ παντοιοτρόπως γιατί το αγαπώ, τόσο απλά, οπότε προσπαθώ να… αποσυρθούμε μαζί, αλλά τώρα μη σας πρήζω με τα δικά μου εσώψυχα, γιατί το θέμα μας είναι άλλο.
Υποθέτω ότι το αυτοκίνητο ακόμα και αν δεν έχει συναισθηματική αξία, από μόνο του είναι μια αξία, που δεν αποκτάται και εύκολα, συνεπώς για να το γράψω όσο απλοελληνικά γίνεται κανένας δεν έχει το αυτοκίνητο του για πέταμα.
Είναι όμως έτσι; Το σκεπτόμουνα προχθές μετά την αποκαθήλωση των πινακίδων στην Λεωφόρο Ενώσεως, που αποκάλυψε περισσότερο τα αυτοκίνητα, που είναι σταθμευμένα στον εξωτερικό, ας τον ονομάσουμε παράδρομο της Λεωφόρου, που γειτνιάζει άμεσα με την θάλασσα.
Βεβαίως η στάθμευση εκεί δεν απαγορεύεται από τον ΚΟΚ, αλλά σκέφτομαι φωναχτά. Μήπως αδέλφια πρέπει να απαγορευτεί από την λογική;
Και μην βλέπει την εικόνα κανείς της φωτογραφίας, που ελήφθη σε περίοδο βροχής και άσχημων καιρικών συνθηκών, υποθέτοντας ότι αυτό συνιστά κάτι ακραίο.
Απεναντίας συνιστά την καθημερινότητα, συνιστά αυτό, που μπορεί να γίνει στο σημείο ανά πάσα στιγμή. Τι; Μα να βγεί ωμή η θάλασσα, με ότι σημαίνει αυτό, στην στεριά. Διότι δεν είναι μόνο ακατάλληλο το σημείο λόγω αλμύρας, ας πούμε ότι αυτό κανείς το υποτιμά, είναι ακατάλληλο, διότι αυτοκίνητο μπορεί κανείς να αφήσει φεύγοντας για την Αθήνα, βάρκα μπορεί να βρεί γυρίζοντας.
Αλήθεια, αφήνοντας εκεί κανείς το αυτοκίνητο του δεν το λυπάται;
Σε τελική ανάλυση βρε παιδιά, πόσο στοιχίζει ένα ΤΑΞΙ; Ή πόσο δύσκολο είναι να μας αφήσει κανείς και να μας πάρει, αφού είναι προφανές ότι στο Αεροδρόμιο, δημόσιο μπορεί και δωρεάν πάρκινγκ δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, αυτό δε που θα φτιαχτεί, όποτε τελειώσει η νέα Αίθουσα θα είναι ιδιωτικό, άρα θα κοστίζει;
Υποθέτω ότι θα πρέπει να ξεγράψουμε και το Λεωφορείο, αφού από ότι αντιληφθήκατε ενώ στο θέμα έχουμε κάνει δεκάδες αναφορές, το Αστικό ΚΤΕΛ κάνει τον κουφό, άρα δεν ενδιαφέρεται και ουδείς είναι διατεθειμένος, από ότι πάλι προκύπτει, να το υποχρεώσει να το κάνει.
Τι μας μένει; Για μερικούς μένει να αφήνουν τα Ι.Χ. τους στον παράδρομο. Ε, με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τους διαβεβαιώνομε ότι είναι εν δυνάμει… πελάτες μας, θα γίνουν αργά ή γρήγορα δηλαδή, ρεπορτάζ στο σημείο, είτε με τα Ι.Χ. τους να κολυμπούν, είτε να βρίσκονται σκεπασμένα με πέτρες και φύκια.
Το θέμα βέβαια θα λύσει μια κι’ έξω ένας υποθαλάσσιος χαλινός, αλλά ως γνωστόν εντοπίως έχομε μαλώσει με τα μια κι’ έξω έργα, προτιμούμε τα… συνεχιζόμενα.
Έτσι φτιάξαμε σε ένα πανέμορφο δρόμο, που είχε κανείς την τύχη οδηγώντας να θαυμάζει από την μία τον ορεινό όγκο της Χίου και από την άλλη τις ακτές της Ιωνίας, να βλέπει κανείς σήμερα δυό… ντουβάρια!
Ευτυχώς δηλαδή και περιποιείται η Περιφέρεια τις νησίδες στο ενδιάμεσο και βλέπομε και κανέναν... καλλωπιστικό θάμνο.
Υ.Γ.: Ευχαριστώ όλους τους συναδέλφους για την αναφορά τους στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου μου.
