Χίος, Κυριακή 21 Ιουλίου

E, όχι και… Γεσθημανή;

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 15/10/2018 - 20:55

Ελεος χάλασε η κοινωνία, ήρθε ο τόπος ανάποδα.

Το εικονιζόμενο… μαυράκι, Θεέ μου… λευκέ συγχώρεσέ μου, που ήρθε σήμερα πρωτάκι στο Δημοτικό Σχολείο του Κάμπου, πρώτον είναι από την Παλαιστίνη, δεύτερον ξέρει ήδη ελληνικά και τρίτον και χειρότερο δεν το κόβω για μουσουλμανάκι αφού φέρει το όνομα Γεσθημανή, που κάτι μου φέρνει προς τον Χριστιανισμό αλλά δεν θυμάμαι.

Τέλος πάντων, είχα σκοπό να πάω να φωνάζω διαμαρτυρόμενος έξω απ’ το Σχολείο, αλλά είδα κάτι μυστικούς Αστυνομικούς απ’ έξω, είδα και την Εισαγγελέα, είδα και τους ρουφιάνους τους δημοσιογράφους με τις κάμερες, λέω ανέβαλέ το μη γίνουμε ρεζίλι.

 

Το σενάριο βέβαια είναι φανταστικό μόνο προς το τελευταίο σκέλος του, αφού ένας που σκέπτεται έτσι, δεν αντιλαμβάνεται ότι γίνεται ρεζίλι.

Κατά τα άλλα τα πράγματα έγιναν ακριβώς έτσι. Τα πρωτάκια που ήρθαν στο Δημοτικό του Κάμπου ήταν τα εικονιζόμενα τέσσερα, ενώ περίπου τόσα πήγαν και στα υπόλοιπα Δημοτικά.

 

Επρεπε να δείτε τα υπόλοιπα, πολλά, μας είπε η Δασκάλα, που τα συνόδευε απ’ την ΒΙΑΛ, έκλαιγαν επειδή δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν, δεν είχαν τις προϋποθέσεις, βιβλιάρια υγείας κ.λ.π. Εκεί μάθαμε από την Διευθύντρια του Σχολείου Αθηνά Πλακωτάρη για την Γεσθημανή.

 

Ακούσαμε όμως και την απορία της.

Γιατί έγινε όλο αυτό το σκηνικό;

Γιατί το αυτονόητο έγινε θέμα;

Ποιά είναι η δουλειά του Δασκάλου, το λειτούργημα, η αποστολή του;

Πότε ξεχώρισε ο Δάσκαλος, το χρώμα, την οικονομική κατάσταση, το οτιδήποτε ως… διαφορά σε ένα παιδί;

Αφήστε μας, είπε, να κάνουμε το αυτονόητο. Ακόμα και οι γονείς, που είχαν τις απορίες τους, τον όποιο προβληματισμό, ας μας εμπιστευθούν. Τι στο καλό, εδώ μας εμπιστεύονται ότι πολυτιμότερο έχουν, τα παιδιά τους.

 

Και ακούγοντας την Αθηνά Πλακωτάρη, σκεφθήκαμε τον πατέρα, τη μάνα της Γεσθημανής, της όποιας Γεσθημανής.

Ναι, και αυτοί εμπιστεύτηκαν τα παιδιά τους στους δικούς μας Δασκάλους. Ναι, αυτό δεν θα το ξεχάσουν ποτέ στη ζωή τους. Ναι, τα παιδάκια αυτά όποτε φύγουν από την Ελλάδα, όπου κι’ αν πάνε, όσα χρόνια κι’ αν περάσουν δεν θα φύγει αυτή, η σημερινή εικόνα ποτέ απ’ το μυαλό τους.

Η εικόνα μιας χώρας, που τα αγκάλιασε με αγάπη, μιας ελληνίδας Δασκάλας, που τα φρόντισε σαν μάνα, μιας κοινωνίας που έδωσε απλόχερα αγάπη. Γιατί ότι δίνεις τελικά παίρνεις.

 

Υ.Γ. Όταν φύγουν αυτά τα παιδάκια για τη νέα πατρίδα τους, θα θέλαμε οι ίδιες Δασκάλες σήμερα, να μας καλέσουν να κάνουμε το ανάποδο. Να καταγράψουμε τον αποχαιρετισμό τους.

Και να μας αποχαιρετήσουν όλα τα παιδιά στα… ελληνικά.

Ετσι για να χαρίσουμε, όχι το σημερινό ρεπορτάζ, αλλά αυτό του αποχαιρετισμού, στον κάφρο της διπλανής πόρτας.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 19/07/2019 - 19:07

Δεν ξέρω γιατί από χθες τριβελίζουν το μυαλό μου τα λόγια αυτά, ο επίλογος στην ουσία της ομιλίας στην Βουλή του νέου Προέδρου της Κώστα Τασούλα.

Ελπίζω να τριβελίζουν και το μυαλό των Βουλευτών αλλά και των υποψηφίων και όσων ήθελαν να είναι υποψήφιοι και προς μεγάλη τους λύπη δεν τους δόθηκε αυτή η ευκαιρία.

Κατ’ αρχήν ο ομιλητής εκλέγεται επί 20 συνεχή χρόνια, σε εννέα διαδοχικές αναμετρήσεις Βουλευτής της Ν.Δ. στα Ιωάννινα και αυτό ακόμα και μόνο του κάτι σημαίνει.

Σημαίνει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεώρησε αυτονόητο εκτός του επιπέδου του νέου Προέδρου, να αναθέσει την πρωτοκαθεδρία του Σώματος σε έναν σχετικό άνθρωπο, έπραξε δηλαδή το αυτονόητο.

Αν όλοι οι έλληνες κάναμε το ίδιο ή είχαμε την αυτή αντίληψη των πραγμάτων, ο επίλογος του Τασούλα στους συναδέλφους του θα ήταν παράταιρος. Το ότι είναι όμως απολύτως λογικός δείχνει και την ουσία του πολιτικού προβλήματος σήμερα.

Στην ίδια συλλογιστική του νέου Προέδρου, πόσοι αναρωτηθήκαμε «Τι θέλει η αλεπού στο παζάρι;» ή τι γυρεύει ένας σοβαρός άνθρωπος στην πολιτική  ή ποιός σοβαρός άνθρωπος θα αφήσει την δουλειά του ή σωστότερα «τον γάμο να πάει για πουρνάρια»;

Αυτό βέβαια δεν ισχύει ευτυχώς ισοπεδωτικά και αυτό μπορεί να γίνει το εφαλτήριο για να το αλλάξουμε, αλλιώς, επειδή δεν τα είπε όλα στραβά ο Γεώργιος Παπανδρέου ο… μικρός, απλά θα βουλιάξουμε.

Και επειδή στην ουσία ούτε κρίση ακόμα είδαμε, ούτε τον πάτο πιάσαμε, ούτε καμιά εθνική στραβή μας έκατσε, είναι ευκαιρία να ανασυνταχθεί ο πολιτικός κόσμος ώστε δια της παραγωγής έργου ο επόμενος Πρόεδρος του ελληνικού Κοινοβουλίου να μην θέσει το ίδιο ερώτημα του Κ. Τασούλα.

Και η ανασύνταξη δεν χρειάζεται να είναι πολύπλοκη αλλά υπέρ απλουστευμένη, στην λογική του αυτονοήτου. Δεν λέμε δηλαδή τίποτα που δεν μπορούμε να το κάνουμε.

Τα υπόλοιπα τα είδαμε όλα. Είδαμε τον Αντώνη Σαμαρά να κάνει τον… Μπολσεβίκο  κρατικοποιώντας, δημεύοντας την ιδιωτική περιουσία, είδαμε τον Αλέξη Τσίπρα να λέει τόσα ψέματα καθιστώντας κουτσομύτη τον Πινόκιο.

Άρα ας δούμε την ουσία πίσω από τον επίλογο του Κ. Τασούλα. Τους χιλιάδες, νέους κυρίως ψηφοφόρους, που την ημέρα των εκλογών συνειδητά επέλεξαν να απέχουν γιατί δεν βρίσκουν νόημα στην διαδικασία ή γιατί θεωρούν ότι ο πολιτικός είναι συνώνυμος του ψέματος ή το χειρότερο για να κλείσουμε με άλλη μια παροιμία ότι «Όλοι οι χοίροι έχουν την ίδια μούρη».

Γιατί όλη αυτή την απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών πρώτα απ’ όλα δεν την αξίζουμε ως έλληνες.

 

Υ.Γ. Απ’ την ομιλία του Κ. Τασούλα, για όσους επέλεξαν και τους επέλεξαν στην περιπέτεια του Δημόσιου βίου

«Να τι λέει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, που κόσμησε με το πνεύμα του αυτήν την αίθουσα για τον δημόσιο βίο προλογίζοντας το έργο του Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος: Το ιστορικό τούτο δοκίμιο το χρωστούσα στον εαυτό μου. Ήθελα και έπρεπε να γνωρίσω κάπως καλύτερα τον αρχαίον έλληνα και ειδικότερα τα βήματα που έκαμε στον δρόμο, όπου στήνονταν οι πολλές ενέδρες. Ο δρόμος αυτός είναι ο δημόσιος βίος, η πολιτική. Ο έλλην είναι ακριβώς εκείνος που έκανε τον βίο του ανθρώπου δημόσιο. Πριν τον έλληνα ούτε ο πανίσχυρος ένας, ο απόλυτος κύριος μιας χώρας, δεν ήταν δημόσιος. Ο Φαραώ ήταν κρυμμένος».