Δεν καταλάβαμε, που είναι το παράλογο, εδώ στην καρδιά του Κάμπου γίνεται δωρεάν διανομή πορτοκαλιών … Αργους, συνεπώς δεν μας δίνουν και μαστίχα, επειδή δεν έχουν, αφήστε που δεν είναι φρούτο ή είδος πρώτης ανάγκης. Όμως όλη αυτή η ιστορία, που είναι και επαναλαμβανόμενη, δεν πρέπει κάποια στιγμή να μας προβληματίσει;
Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσω ότι η σχέση μου με τα πορτοκάλια είναι ότι τα τρώω, φτιάχνω απ’ αυτά πορτοκαλάδα, χάρη στον Δήμη Μυλωνάδη, που ανοίγει το περιβόλι του, σε μια άκρως συμβολική κίνηση, θες να φάς κούνα τα κουλάδια σου, συμμετέχω στο μάζεμα τους και επίσης μπορώ να ξεχωρίσω βλέποντας τα πορτοκάλια… Αργους και συγκρίνοντας τα με τα δικά μας, ότι άλλα είναι τα μάτια του λαγού κι’ άλλα της κουκουβάγιας.
Μέχρι εκεί. Χωρίς ειδικές γνώσεις λοιπόν καταθέτω απλές σκέψεις, που όμως ζητούν απαντήσεις. Κατ’ αρχήν τα πορτοκάλια δεν είναι τσάμπα. Υπάρχει ένα επισιτιστικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που όχι μόνο επιδοτεί αυτή την διαδικασία, αλλά βάζει και ποιοτικά κριτήρια. Εδώ δεν υπάρχει σύγκριση, την μάχη θα την κερδίσομε με την μία. Όμως το πρόγραμμα αυτό, μαζί με την ποιότητα θέλει προϊόν. Ποιός λοιπόν θα βρεθεί να το οργανώσει; Οι κλασσικές αγορές των εσπεριδοειδών της Χίου χάθηκαν για πάντα, για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Για χυμοποίηση οι παραγωγοί δεν τα δίνουν. Φταίει το Εργοστάσιο, φταίνε οι ίδιοι, πάλι δεν είναι της παρούσης, αφού δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Τα πορτοκάλια και όχι μόνο, σαπίζουν και ο Κάμπος πεθαίνει, αφού σε κάμποσα χρόνια πορτοκάλια θα μαζεύουν μόνο οι φραγκάτοι της περιοχής για την πλάκα τους. Μήπως λοιπόν είναι ώρα να παρθεί μια πρωτοβουλία σ’ αυτή την κατεύθυνση;
Για 10 θέσεις στο τοπικό Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων, οι αιτήσεις ξεπέρασαν τις 500, σήμερα έγινε γνωστό ότι για 690 θέσεις πανελλαδικά σε Νοσοκομεία, κατατέθηκαν 70.000 αιτήσεις. Η ανεργία λοιπόν είναι δεδομένη, συνεπώς χρειάζεται η οργάνωση.
Ποιός παίρνει την πρωτοβουλία, ποιός ιδιώτης, γιατί η μη αναγκαστικοί Συνεταιρισμοί μας τελείωσαν ή τους τελειώσανε, θα μπεί στην διαδικασία; Τόσα δίνει η Ευρωπαϊκή Ενωση, υπ’ όψιν τροφοδοτεί και τρίτες χώρες, έτσι και κλείσουμε συμφωνία δεν μας φτάνουν δέκα Κάμποι, τόσα εργατικά χρειάζονται, τόσα θα πάρει ο παραγωγός χωρίς να κάνει τίποτα, παρά ανοίγοντας το περιβόλι του, τόσα για συσκευασία, τόσα για μεταφορά, τόσα για κέρδος, αυτή είναι η τελική τιμή.
Θα πεί κανείς όλα αυτά είναι δύσκολα. Σωστό, ας πέσουμε λοιπόν ανάσκελα να περιμένουμε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Βεβαίως είναι δύσκολα, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να γίνει η αρχή. Τι στο καλό εκτός της οικονομικής ψυχανωμαλίας, βάλτε εργατικά, βάλτε μεταφορικά, αυτά τα έχουν και οι άλλοι, δεν μας προσβάλλει να μας στέλνουν πορτοκάλια από το Αργος να τα μοιράζουμε στην καρδιά του Κάμπου, στο «Γ. Καλουτάς»;
Αν είναι έτσι ας μας στέλνουν και μαστίχα. Μα είπαμε… δεν έχουν. Κι’ εμείς έχουμε ακόμα όμως ένα θησαυρό τα χιώτικα εσπεριδοειδή, που τον αφήνουμε και σαπίζει. Το ερώτημα είναι μέχρι πότε. Μήπως τα πορτοκάλια… Αργους πρέπει να μας ξυπνήσουν;
Υ.Γ Αν είμαστε σε άλλη χώρα, γιατί βλέπετε τώρα το φυσάμε το χρήμα… θα έβαζε το ίδιο το Κράτος, την απλούστατη των προϋποθέσεων. Επίδομα ΟΑΕΔ; Πήγαινε τα το δουλέψεις στο μάζεμα πορτοκαλιών και μετά πέρασε για την καταβολή.
