Χίος, Πέμπτη 9 Απριλίου

Ένα περιπολικό για τον… Κολόμβο

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 10/02/2020 - 22:18
100

Δεν του παίρνει που δεν του παίρνει κανείς… παπούτσια, ας του δώσει η υπηρεσία του ένα από τα ολοκαίνουργια περιπολικά, που παρέλαβαν σήμερα.

Αναφερόμαστε στον Τροχονόμο, που βγάζει τους μισθούς όλων των εν Χίω Αστυνομικών, βασιζόμενος στην φιλότιμη εργασία του και στην απύθμενη βλακεία μας, να του επιτρέπουμε να μας πιάνει μονίμως παραβάτες με τα ίδια αδικήματα.

Βεβαίως λοιπόν και δεν κάνουμε πλάκα για τον τροχονόμο Γ. Κολόμβο, αφού όντως δικαιούται τουλάχιστον να μην αισθάνεται άσχημα, όταν τον αφήνει κατάδρομα το σαράβαλο που οδηγεί, αλλά η παρατήρηση πάει στο «κάλιο αργά παρά ποτέ» της πολιτείας, που κατάλαβε επιτέλους, ότι η κατάσταση με τα Aστυνομικά οχήματα στη Χίο δεν πήγαινε άλλο.

Βεβαίως η αγορά των τριών περιπολικών, που παραδόθηκαν σήμερα και των άλλων έξι που μας υποσχέθηκαν ότι θα ακολουθήσουν, προέρχονται από χρήματα του ΕΣΠΑ, που σημαίνει ότι οι εγχώριοι ανεπρόκοποι δεν έβαλαν δεκάρα τσακιστή, αλλά από το να πηγαίνουν χαράμια τουλάχιστον εδώ έγινε μια δουλειά της ωφελιάς.

Επίσης η αγορά από μόνη της δεν φτάνει αφού για παράδειγμα κάποιος πρέπει να πληρώνει στην ώρα τους τα συνεργεία, που καλύπτουν τις βλάβες, η δε Αστυνομία να πάψει να βγάζει… δίσκο για να αγοράζει κάποιος, τελευταία ήταν ο Δήμος Χίου, ελαστικά στα οχήματα της.

Την ώρα παράδοσης των περιπολικών έγινε γνωστή η επίταξη στο Αίπος και υπάρχουν συμπολίτες που έπεσαν από τα σύννεφα, λες και αυτό που συμβαίνει στην ΒΙΑΛ τόσα χρόνια στα κτίρια και στα χωράφια των Χαλκούσων είναι κάτι άλλο από επίταξη καραμπινάτη και μάλιστα άνευ τιμήματος.

Στο μεταξύ σωστά το επεσήμανε ο Δήμαρχος, ότι η προηγούμενη κυβέρνηση προφανώς, η σημερινή δεν… πρόκανε ακόμα, είχε βάλει τους Χαλκούσους και όχι μόνο, να κάνουν αιτήσεις, να κάνουν οι άνθρωποι εκθέσεις, να βρίσκουν τιμολόγια αγοράς για διάφορες ζημιές, που έχουν υποστεί από την επίταξη των περιουσιών τους.

Το ποσό που τελικά προέκυψε αγγίζει τις 300.000 ευρώ, από τα οποία μέχρι στιγμής δόθηκε ένα τεράστιο μηδενικό.

 

Υ.Γ. Την ώρα που φωτογραφίζαμε τα περιπολικά, κάποιοι νεαροί έμπαιναν στην Αστυνομία να ζητήσουν διευκρινήσεις για να υποβάλλουν αιτήσεις για συνοριοφύλακες.

Σημειώστε κάπου ότι αυτοί οι 160 που θα προσληφθούν για ένα χρόνο, με ανανέωση πενταετίας, θα συνταξιοδοτηθούν από την ίδια υπηρεσία. Όσοι το θεωρούν πεσιμιστικό, ας διαβάσουν τι γίνεται στη Συρία και ας ετοιμαστούμε μόλις γλυκάνει ο καιρός, να υποδεχτούμε τα μιλιούνια που θα μας στείλει πεσκέσι ο Σουλτάνος.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 08/04/2020 - 20:52

Ας το δούμε έτσι μην μας στρίψει, με την… Χαρούλα, τον μόνο χαρούμενο της αγοράς, γιατί ακόμα ο εγκλεισμός θα κρατήσει αρκετά.

Έχοντας το… προνόμιο να κυκλοφορώ για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, δεν ξέρω αν είναι καλύτερο αυτό, ή να την είχα αράξει να ξαναδιαβάσω τη Βιβλιοθήκη μου ή να συμμαζέψω τα χειρόγραφα μου για την Ιστορία του νησιού από ειδησεογραφικής σκοπιάς, αφού ξεκίνησα από το 1911 και έφτασα μέχρι το 1925, έχομε δρόμο δηλαδή, ή αυτό που κάνω σήμερα, που είναι πόνος ψυχής.

Αναφέρομαι στην κατάσταση της αγοράς, έτσι όπως δεν την έχει ξαναζήσει κανείς, παρά ίσως στα χρόνια της κατοχής.

Δρόμοι άδειοι, τραπεζάκια μέσα, γνώριμες μυρωδιές ανύπαρκτες, γνωστές φιγούρες άφαντες, βιτρίνες παγωμένες στο χρόνο, μια απέραντη σιωπή.

Και μέσα σ’ αυτό το σκηνικό που πηρουνιάζει τα κόκκαλα, τα… ανοικτά μαγαζιά που μυρμηγκιάζουν την ψυχή.

Γιατί αυτό κι’ αν είναι πόνος ψυχής, δεν είναι παγωμάρα είναι κάτι χειρότερο, είναι ορφάνια.

Έχασε βλέπετε ο καθένας το… ταίρι του, τον γείτονα του, αυτόν που έπινε μαζί καφέ, ακόμα ίσως και αυτόν, που από χαζομάρα, πολλά φαίνονται και θα φανούν ακόμα, δεν έλεγε ούτε Καλημέρα.

Είναι μια παράμετρος αυτή που έχει υποτιμηθεί και αυτό πέρα από πικρό είναι και άδικο.

Διότι εδώ υπάρχουν σήμερα δύο κατηγορίες. Αυτοί που κλείστηκαν υποχρεωτικά, που βλέπουν τα μαγαζιά τους από μακριά ή κλείνονται μέσα σαν τους φυλακισμένους και που σε τελική ανάλυση θα πάρουν ένα επίδομα, που μετά θα το επιστρέψουμε πίσω, για να μην έχουμε αυταπάτες, και αυτοί που υποχρεωτικά είναι ανοικτά, δεν θα πάρουν τίποτα, χτυπάνε… μύγες και παράλληλα ζούν καθημερινά της πίκρα της διπλανής κλειστής πόρτας ή ακόμα και ολόκληρου δρόμου.

Αυτό είναι άδικο και πρέπει να προσεχθεί. Εκτός από τα 100% καταστήματα τροφίμων, τα υπόλοιπα καταστήματα και το πράγμα όσο πάει χειροτερεύει, είναι ανοικτά και μπαίνουν μέσα. Αυτό πόσο αντέχεται ψυχικά και κυρίως πόσο αντέχεται οικονομικά;

Άποψη μας είναι ότι αν αυτό ξεπεράσει τον μήνα, τα μαγαζιά που θα λυγίσουν πρώτα, θα είναι αυτά που τα έχουν σήμερα ανοικτά υποχρεωτικά.

Δυστυχώς ο μόνος σήμερα που δεν έχει στερηθεί το μεζέ του είναι η… Χαρούλα αν και αυτή καταλαβαίνει ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά και έχει πέσει σε κατάθλιψη.

 

Υ.Γ. Ανάμεσα στα επαγγέλματα που η κυβέρνηση ξέχασε να συμπεριλάβει έστω σ’ αυτό το πενιχρό επίδομα, που θα επιστραφεί, επαναλαμβάνομε είμαστε και εμείς οι δημοσιογράφοι.