114 χρόνια ελευθερίας και για το νησί μας, την 11η Νοεμβρίου 1912.
114 χρόνια μετά και γνωρίζουμε τρία πράγματα. Τα αγαθά της ελευθερίας, που δεν ξέρω αν εκτιμούμε, το γεγονός ότι αυτά δεν είναι δεδομένα, αν δεν τα υπερασπίζεσαι συνέχεια και τέλος ότι αυτά δεν κερδίζονται χωρίς θυσίες.
Ευχαριστούμε τον Δήμο Χίου και τον ιστορικό Μιχάλη Βαρλά, που μας έφεραν σε επαφή με τον συγγραφέα της Κρήτης Μανώλη Μακριδάκη, που μας παρουσίασε στο Ομήρειο, παραμονή της μεγάλης επετείου, το βιβλίο του ΠΟΛΕΜΙΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ του Παναγιώτη Ι. Φιωτάκη 1912-1913.
Από αυτό αλλά και την συζήτηση, που έγινε, εμπεδώσαμε βαθύτερα, αυτό που ήταν «αχνά» γνωστό. Ότι το 1912 για την απελευθέρωση των νησιών μας, δεν πολέμησε μόνο ο Ελληνικός Στρατός αλλά και εθελοντές κυρίως Κρήτες. Άνθρωποι νοικοκύρηδες και οικογενειάρχες, που τα παράτησαν όλα, πήραν τα όπλα τους, έβαλαν και το χέρι στην τσέπη για την συντήρηση τους και ήρθαν στην Χίο εν προκειμένω, να πολεμήσουν για την απελευθέρωση της. Και επειδή αυτό δεν είναι γενικό και αφηρημένο ο Μαν. Μακριδάκης, το έκανε σαφές με ονοματεπώνυμα.
Στις μάχες για την λευτεριά των Χιωτών πήραν μέρος 17 εθελοντικά σώματα Κρητών, απαρτιζόμενα συνολικά από 375 άνδρες!
Εδώ δεν θα σταθώ στα όσα προκύπτουν από τα όσα μας είπε ο συγγραφέας, ούτε όσα περιέχονται στο βιβλίο του αφού, ο Φιωτάκης πολέμησε με το εθελοντικό σώμα που διοικούσε και στην Χίο, αλλά σε μια λεπτομέρεια, που δείχνει το υπόβαθρο. Μας δείχνει το αλεύρι και το νερό με το οποίο φτιάχτηκε αυτή η ζύμη των ανθρώπων, που προσέφεραν, πολλοί δε θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας.
Σας παρακαλώ θερμά να διαβάσετε την επιστολή αυτή, που διασώθηκε και την οποία στέλνει ένας πατέρας, ο Γεώργιος Καυκαλάς στον γιό του Γιάννη, που φεύγει από την Κρήτη για να πολεμήσει για την ελευθερία του νησιού μας.
«Αγαπητέ μου Γιάννη.
Να έχεις την ευχή του Χριστού και την ιδικήν μου. Εάν πάνε και οι άλλοι χωροφύλακες εις τον πόλεμον, έστω και δέκα, να ζητήσεις και να επιμείνεις να πας και εσύ μαζί. Να πολεμήσεις δε με όρεξη και ανδρεία, διότι είς αυτάς τας στιγμάς φαίνονται οι καλοί Χριστιανοί και οι αληθινοί πατριώτες.
Γνώριζε παιδί μου ότι ο πόλεμος δεν είναι τίποτε παρά ένα γλέντι και ότι αν είσαι ορεξάτος και αποφασιστικός και ο Θεός θα είναι μαζί σου και εις των πολλών τον θάνατον, θάνατον μη φοβάσαι.
Να έχεις την ευχήν, Γιάννη μου, ποτέ στον πόλεμο να μην γυρίσεις πλάτη, παρά πάντοτε στήθος και απόφασιν και γενναιότητα να πηγαίνεις μπροστά. Νάχεις στο νου σου πάντοτε ότι όποιος δείξει γενναιότητα θα τιμάται αιωνίως και όποιος σκοτωθεί θα μνημονεύεται αιωνίως.
Ξερμάτωτο και πληγωμένο εχθρό να μην πειράξεις ποτέ σου.
Βάστα και ένα σημειωματάριο στην τσέπη σου να γράφεις ότι σου συμβαίνει καθημερινώς».
Εν Καρωτή 2 Οκτωβρίου 1912
Ο πατέρας σου
Γεώργιος Καυκαλάς.
ΥΓ. Στο βιβλίο μου «Όσα δεν έγραψα» που βρίσκεται στο τυπογραφείο του Α.Π. υπό έκδοση, αναφέρω μια ιστορία, με Ταξίαρχο τον Μενέλαο Μεϊμάρη, έναν ψυχωμένο Διοικητή της 96 ΑΔΤΕ, που νόμιζε πως ήταν Εύελπις, πήδηξε από ένα άρμα και τραυματίστηκε, και σε μια άσκηση, τον χειμώνα του 2012, γύριζε ανάμεσα στους στρατιώτες του με... δεκανίκια, μέσα στις λάσπες, έδινε πρώτος δηλαδή το παράδειγμα συμμετοχής, και τον είχαν πρήξει δεκάδες γονείς να σταματήσει η άσκηση, που ήταν σε εξέλιξη, για να μην… πουντιάσουν οι κανακάρηδες τους.
