Χίος, Τρίτη 16 Ιουλίου

Γιατί έχουν σκοτωθεί μόνο… 10 άνθρωποι στην οδό Καλουτά;

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 14/06/2019 - 20:02

Αφορμή παίρνω από το ωραιότατο τηλεοπτικό ρεπορτάζ της Βαγγελιώς Αμέντα με επαγγελματίες της Καλουτά, για τα θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα στην πολύπαθη οδό.

Και παίρνω αφορμή όχι για να αναρωτηθώ μαζί τους, πόσοι πιά περιμένουμε να σκοτωθούν εκεί για να παρθούν μέτρα, εκείνοι έχουν μετρήσει 10 νεκρούς (!) αλλά για να απορήσω πόσοι άλλοι την έχουν γλυτώσει και γιατί.

Χωρίς πολλές περιστροφές καλώ τον Σταμάτη Κάρμαντζη να δεί το σχετικό ρεπορτάζ αλλά να πάει επί τόπου και να δεί το πρόβλημα. Και να το δεί γιατί εκτός των σχεδιασμών υπάρχουν ζητήματα SOS που δεν παίρνουν αναβολή αφού έπρεπε να γίνουν… χθες.

Τα είπαν οι επαγγελματίες και τα έδειξαν.

Χαράδρες από την μια άκρη μέχρι την άλλη, λακκούβες ποσό, κλείσιμο όπως – όπως που όμως δημιουργεί σαμαράκια παγίδες, ανύπαρκτα πεζοδρόμια, στύλοι ακόμα και μισό μέτρο μέσα στο δρόμο!

Αυτά σε μια οδό βαριάς κυκλοφορίας, χωρίς θέσεις στάθμευσης, αν εξαιρέσουμε τον χώρο στα Ταμπάκικα και με Συνεργεία ποσό.

Παρένθεση εδώ. Πριν 20 χρόνια στη διαδρομή από τον Τσεσμέ στα Αλάτσατα μας έδειξαν οι Τούρκοι συνάδελφοι την Βιομηχανική ζώνη της περιοχής, ένα τεράστιο στην ουσία δρόμο εκτός οικιστικού ιστού, που ήταν μαζεμένα όλα τα Συνεργεία.

Επιστροφή στο θέμα μας και στη χρονολογία μας αφού βρισκόμαστε στο 1969 ήτοι 50 χρόνια πίσω από τους γείτονες μας.

Ακόμα όμως και εδώ που βρισκόμαστε θα πρέπει να σταματήσουν τα παιχνίδια τουλάχιστον με την ζωή μας.

Η Καλουτά πρέπει να αποκτήσει σωστό οδόστρωμα. Κάτω απ’ αυτό να περνούν σωληνώσεις για υποδοχή καλωδίων, αποχετεύσεων κ.λ.π. Όποιος τολμήσει να ακουμπήσει πληγώνοντας τον δρόμο να πηγαίνει αυτόφωρο Παρασκευή μεσημέρι και να εξέρχεται Δευτέρα πρωϊ. Η οδός πρέπει να αποκτήσει πεζοδρόμια και η ΔΕΗ να μεταφέρει τους στύλους «όπου την πάρει».

Τέλος πρέπει επιτέλους να ξεκινήσει σοβαρά η διαδικασία μεταφοράς των Συνεργείων εκτός οικιστικού ιστού. Θα κάνει καλό στην πόλη θα κάνει καλό και στους επαγγελματίες.

Πάμε τώρα ξανά στο…1969.

Και τίνος είναι ο δρόμος, του Δήμου ή της Περιφέρειας, τίνος είναι η αριστερή μεριά και τίνος η δεξιά; Όποιος γελάει με αυτά τον παραπέμπομε στην δήλωση του Αντιδημάρχου Γιώργη Μπλελέγρη, που απαντώντας στην καρατόμηση των ευκαλύπτων στο Πυργί ξεκαθάρισε ότι ο Δήμος κλάδεψε αυτά που ήταν στο δικό του πεζοδρόμιο γιατί το απέναντι ήταν της Περιφέρειας.

Μια κοινωνία με τέτοιες μαλθακισμένες νομοθεσίες, νοοτροπίες και αντιλήψεις και λειτουργία περιμένομε να μην θρηνεί νεκρούς από πλάκα;

Συνεπώς μεγάλη μας σκασίλα τι ανήκει και σε ποιόν. Κυβερνήτης του τόπου δεν δήλωσε ο Σταμάτης Κάρμαντζης; Ο Κυβερνήτης συνεννοείται, στην περίπτωση μας με την Περιφέρεια, αν δεν μπορεί να συνεννοηθεί τους… χαιρετά και προχωρά.

Αν δεν πάρουμε μέτρα χθες στην Καλουτά θα θρηνήσουμε και άλλα παιδιά, τα παιδιά μας.

 

Υ.Γ. Γνωρίζω ότι υπάρχει και ο παράγων ταχύτητα. Όμως οι νέοι καλώς ή κακώς δεν οδηγούν γαϊδάρους. Τα οχήματα αναπτύσσουν ταχύτητες, το γκάζι είναι γλυκό. Να συμβουλεύουμε τα παιδιά να μην τρέχουν, να το ελέγχει η τροχαία, αλλά εδώ μιλάμε παιδιά ότι στην Καλουτά εγώ που περνάω με ποδήλατο κάνω την προσευχή μου.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 15/07/2019 - 16:40

Η πληροφορία ήταν σωστή.

Με την πρωϊνή πτήση έφτανε στο νησί μας ο πατέρας της Κιβωτού Αντώνιος Παπανικολάου και τα παιδιά του ήθελαν άλλη μια φορά να του κάνουν έκπληξη.

Δεν θα σταθούμε στα όσα ακολούθησαν στην έξοδο του από την Αίθουσα επιβατών, άλλωστε αυτά θα τα δείξει η τηλεόραση.

Εμένα καθήκον είναι να μεταφέρω όσα δεν θα φανούν, γιατί όση ώρα περίμενα την υποδοχή παρακολουθούσα από κοντά και κυρίως από μακριά την προετοιμασία των παιδιών και αυτή δεν είχε, αν εξαιρέσει κανείς την οργανωμένη άφιξη τους τίποτα από… στήσιμο.

Τα παιδιά αυτοσχεδίαζαν, κρύβονταν στις γωνίες για να πεταχτούν ξαφνικά μπροστά του, συναγωνίζονταν ποιό θα του πεί τι, το Αεροπλάνο τροχοδρομούσε και εκείνα ακόμα σχεδίαζαν.

Μέχρι που έγινε η έξοδος και όλα έγιναν κλασσικά… ελληνικά. Κρίμα τους αυθόρμητους σχεδιασμούς, όλα πήγαν περίπατο όταν ο παπα Αντώνης έκπληκτος έξυσε το κεφάλι του και άνοιξε τα χέρια του.

Θεέ μου είπα τότε, άξια αξίωσες αυτό τον άνθρωπο να εισπράττει τόση αγάπη, της μεγαλύτερης αγκαλιάς που γνώρισε ο κόσμος.

Τα παιδιά τον αγκάλιαζαν, χοροπηδούσαν γύρω του, πώς να μην πάνε περίπατο τα λόγια όταν ο παπα – Αντώνης τα έβλεπε ένα  -ένα και με το μικρό τους όνομα, απορούσε πόσο μεγάλωσαν, για τα μικρότερα, ή αν είναι έτοιμο το γήπεδο μπάσκετ στο Αίπος, για έναν πρωϊνό αγώνα για τα μεγαλύτερα.

Ξέρετε κάτι, μαζί με τον πατέρα Αντώνιο έχουμε κάτι κοινό. Βλέπουμε αυτά τα χαμένα διαφορετικά πλάσματα της γής, να μεγαλώνουν σαν Χιωτάκια, μέσα στην αγκαλιά της Κιβωτού.

Μόνο που οι περισσότεροι, μαζί και εγώ απλά τα βλέπουμε. Αλλά όλοι μας, ειδικά όσοι είμαστε γονείς ξέρουμε πως τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνα τους, είναι το καθένα ένας γλυκός δημιουργικός πονοκέφαλος, αλλά… πονοκέφαλος και μεγάλη ευθύνη.

Όλα αυτά συν εκατοντάδες άλλα όμως είναι στους ώμους αυτού του ανθρώπου και όσων επαγγελματιών και εθελοντών ακολουθούν τον Γολγοθά της Κιβωτού.

Γιατί ο Γολγοθάς είναι ανηφορικός και σταυρικός και τα μεγαλύτερα και πιο μυτερά καρφιά είναι οι ευθύνες και ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου τις σηκώνει οικειοθελώς ενώ θα μπορούσε να είναι αραχτός.

Μόνο που ο Χριστός αν ήταν… αραχτός μάλλον δεν θα σήκωνε το σταυρό του και μάλλον δεν θα έβλεπε τον Παράδεισο.

Αυτόν που ζεί από τώρα, ο πατέρας της Κιβωτού.

 

Υ.Γ. Όση ώρα παρακολουθούσα την έξοδο επιβατών, έβλεπα την φαντασία των συμπατριωτών μας να… χώσουν το αυτοκίνητο τους, όχι στην σκάλα εξόδου, αλλά ει δυνατόν στη σκάλα του αεροπλάνου.

Τι κρίμα είπα, όλη αυτή η εξυπνάδα να μεταφράζεται σε βλακεία και… κολάστηκα.