Χίος, Δευτέρα 14 Οκτωβρίου

Γιατί έχουν σκοτωθεί μόνο… 10 άνθρωποι στην οδό Καλουτά;

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 14/06/2019 - 20:02

Αφορμή παίρνω από το ωραιότατο τηλεοπτικό ρεπορτάζ της Βαγγελιώς Αμέντα με επαγγελματίες της Καλουτά, για τα θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα στην πολύπαθη οδό.

Και παίρνω αφορμή όχι για να αναρωτηθώ μαζί τους, πόσοι πιά περιμένουμε να σκοτωθούν εκεί για να παρθούν μέτρα, εκείνοι έχουν μετρήσει 10 νεκρούς (!) αλλά για να απορήσω πόσοι άλλοι την έχουν γλυτώσει και γιατί.

Χωρίς πολλές περιστροφές καλώ τον Σταμάτη Κάρμαντζη να δεί το σχετικό ρεπορτάζ αλλά να πάει επί τόπου και να δεί το πρόβλημα. Και να το δεί γιατί εκτός των σχεδιασμών υπάρχουν ζητήματα SOS που δεν παίρνουν αναβολή αφού έπρεπε να γίνουν… χθες.

Τα είπαν οι επαγγελματίες και τα έδειξαν.

Χαράδρες από την μια άκρη μέχρι την άλλη, λακκούβες ποσό, κλείσιμο όπως – όπως που όμως δημιουργεί σαμαράκια παγίδες, ανύπαρκτα πεζοδρόμια, στύλοι ακόμα και μισό μέτρο μέσα στο δρόμο!

Αυτά σε μια οδό βαριάς κυκλοφορίας, χωρίς θέσεις στάθμευσης, αν εξαιρέσουμε τον χώρο στα Ταμπάκικα και με Συνεργεία ποσό.

Παρένθεση εδώ. Πριν 20 χρόνια στη διαδρομή από τον Τσεσμέ στα Αλάτσατα μας έδειξαν οι Τούρκοι συνάδελφοι την Βιομηχανική ζώνη της περιοχής, ένα τεράστιο στην ουσία δρόμο εκτός οικιστικού ιστού, που ήταν μαζεμένα όλα τα Συνεργεία.

Επιστροφή στο θέμα μας και στη χρονολογία μας αφού βρισκόμαστε στο 1969 ήτοι 50 χρόνια πίσω από τους γείτονες μας.

Ακόμα όμως και εδώ που βρισκόμαστε θα πρέπει να σταματήσουν τα παιχνίδια τουλάχιστον με την ζωή μας.

Η Καλουτά πρέπει να αποκτήσει σωστό οδόστρωμα. Κάτω απ’ αυτό να περνούν σωληνώσεις για υποδοχή καλωδίων, αποχετεύσεων κ.λ.π. Όποιος τολμήσει να ακουμπήσει πληγώνοντας τον δρόμο να πηγαίνει αυτόφωρο Παρασκευή μεσημέρι και να εξέρχεται Δευτέρα πρωϊ. Η οδός πρέπει να αποκτήσει πεζοδρόμια και η ΔΕΗ να μεταφέρει τους στύλους «όπου την πάρει».

Τέλος πρέπει επιτέλους να ξεκινήσει σοβαρά η διαδικασία μεταφοράς των Συνεργείων εκτός οικιστικού ιστού. Θα κάνει καλό στην πόλη θα κάνει καλό και στους επαγγελματίες.

Πάμε τώρα ξανά στο…1969.

Και τίνος είναι ο δρόμος, του Δήμου ή της Περιφέρειας, τίνος είναι η αριστερή μεριά και τίνος η δεξιά; Όποιος γελάει με αυτά τον παραπέμπομε στην δήλωση του Αντιδημάρχου Γιώργη Μπλελέγρη, που απαντώντας στην καρατόμηση των ευκαλύπτων στο Πυργί ξεκαθάρισε ότι ο Δήμος κλάδεψε αυτά που ήταν στο δικό του πεζοδρόμιο γιατί το απέναντι ήταν της Περιφέρειας.

Μια κοινωνία με τέτοιες μαλθακισμένες νομοθεσίες, νοοτροπίες και αντιλήψεις και λειτουργία περιμένομε να μην θρηνεί νεκρούς από πλάκα;

Συνεπώς μεγάλη μας σκασίλα τι ανήκει και σε ποιόν. Κυβερνήτης του τόπου δεν δήλωσε ο Σταμάτης Κάρμαντζης; Ο Κυβερνήτης συνεννοείται, στην περίπτωση μας με την Περιφέρεια, αν δεν μπορεί να συνεννοηθεί τους… χαιρετά και προχωρά.

Αν δεν πάρουμε μέτρα χθες στην Καλουτά θα θρηνήσουμε και άλλα παιδιά, τα παιδιά μας.

 

Υ.Γ. Γνωρίζω ότι υπάρχει και ο παράγων ταχύτητα. Όμως οι νέοι καλώς ή κακώς δεν οδηγούν γαϊδάρους. Τα οχήματα αναπτύσσουν ταχύτητες, το γκάζι είναι γλυκό. Να συμβουλεύουμε τα παιδιά να μην τρέχουν, να το ελέγχει η τροχαία, αλλά εδώ μιλάμε παιδιά ότι στην Καλουτά εγώ που περνάω με ποδήλατο κάνω την προσευχή μου.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 14/10/2019 - 20:44

«Πήγαινε να δείς, δεν χρειάζεται να πώ τίποτα. Αυτό που θα δείς μιλάει μόνο του»

Η Ευτυχία Βλυσίδου έτρεχε φουριόζα τον διάδρομο του 1ου ορόφου, του ταλαιπωρημένου και χρήζοντος γενναίας επισκευής κτιρίου της «Εμπορικής Σχολής» που σήμερα στεγάζει το 1ο ΕΠΑΛ, αλλά και μια Τάξη παιδιών προσφύγων, που παρακολουθούν μαθήματα Γυμνασίου.

Και ενώ η Ευτυχία έφευγε γι’ αλλού, εγώ είδα την άλλη… ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα ανθρώπων, που θέλουν να μάθουν.

16 μαθητές, σταγόνα στον ωκεανό δηλαδή, των εκατοντάδων αυτής της ηλικίας στην ΒΙΑΛ, από διάφορες χώρες και κοινή γλώσσα την Αραβική, την Αγγλική, αλλά και λίγα, αλλά καλά ελληνικά, κρέμονταν από το στόμα του Κώστα Βούκουνα, του συγγραφέα Διευθυντή του 1ου ΕΠΑΛ, της υποδιευθύντριας Σοφίας Πεφτουλάκη και του Καθηγητή Σταμάτη Ηλιαδάκη, που τους εξηγούσαν τα διαδικαστικά, αν και μερικοί τα ήξεραν από πέρσι.

Το τι μαθαίνουν δείτε το και στο σχετικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ, που γίνεται με τα σπαστά ελληνικά τους και ελληνόφωνο Άραβα διερμηνέα. Ελληνική γλώσσα, Αγγλικά, Μαθηματικά, Υπολογιστές και Γυμναστική, μας λέει γεμάτη χαμόγελο η Ζάχρα από το Ιράκ, ενώ η φίλη της δίπλα από την Συρία, την παρακολουθεί και συμφωνεί.

Δείτε και τι μας λένε οι Καθηγητές. Αυτά τα παιδιά μας λέει ο Κώστας Βούκουνας δείχνουν σεβασμό, κάτι που δυστυχώς στο ελληνικό Σχολείο δεν το ζούμε, θυμίζουν τα παλιά δικά μας χρόνια (Σ.Σ. Τότε που έμπαινε ο Καθηγητής στην Τάξη και οι μαθητές σηκώνονταν όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού). Συμμετέχουν σε όλα μας λέει η Σοφία Πεφτουλάκη, είναι επιμελή, παίρνουν μέρος ακόμα και στις εκδρομές με τα δικά μας παιδιά. Όσα χρόνια είμαι Καθηγητής, συμπληρώνει ο Σταμάτης Ηλιαδάκης, ούτε ένας μαθητής δεν ήρθε να μου πεί «ευχαριστώ». Αυτοί οι άνθρωποι, όσο καιρό κάνουν μάθημα μαζί μας, από ένα – δύο χρόνια μέχρι και μήνες, φεύγοντας θα ρθούν να μας σφίξουν στην αγκαλιά τους και να μας πουν με την ψυχή τους «ευχαριστώ».

Έτσι είπαμε και εμείς, όταν φεύγοντας παρατηρήσαμε έναν κύριο και μια κυρία μη μαθητικής ηλικίας, οπότε η απορία λύθηκε στα… ελληνικά.

Είμαι ο μπαμπάς της Ζάχρα από το Ιράκ, από δω η γυναίκα μου, να εκεί δίπλα ο γιός μου.

Είμαστε τρία χρόνια στην Ελλάδα, είδα την διαφορά στα παιδιά μου και αποφασίσαμε και εμείς να πάμε μαζί τους… Γυμνάσιο.

Μπράβο του λέμε, αλλά μας… κόβει. Θέλω να πω και κάτι άλλο. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε, θέλουμε να ζήσουμε στην Ελλάδα. Ξέρετε εγώ είμαι… υδραυλικός.

Φεύγοντας από την Τάξη, της σταγόνας στον ωκεανό των προσφύγων, ακούγαμε στα αυτιά μας την φωνή της Ευτυχίας Βλυσίδου. «Μέσω της εκπαίδευσης στέλνουμε στην Ευρώπη… φιλέλληνες» αλλά και τη φωνή του πατέρα της Ζάχρα. «Θέλουμε να μείνουμε στην Ελλάδα».

Αλήθεια, από τα εκατοντάδες σπίτια ρημάδια στα χωριά μας, δεν βρίσκεται ένα να στεγάσει την οικογένεια του υδραυλικού από το Ιράκ;

Υ.Γ. Άσχετο αλλά ενδεικτικό το τρόπου που σκέπτεται. Ο Δήμαρχος Χίου κρατούσε το πρωί το.. εξώδικο, που του έστειλαν οι Χιώτες μεταφορείς, που ξέρουμε τι λέει, αλλά αφού δεν μας το κοινοποίησαν ας το κρατήσουν… μυστικό. «104 Δικηγόρους έχει το νησί, μου έστειλαν το… εξώδικο, μέσω ενός Δικηγόρου από τη Θεσσαλονίκη!!!» είπε ο Σταμάτης Κάρμαντζης και του ήρθε να το… φάει.