Τι άλλο θα ακούσουμε….
Έχουν τα πεύκα… φωνή;
Κι΄αν έχουν, είμαι εγώ άξιος να τα εκπροσωπήσω;
Και ποιός είμαι εγώ; Μετράω 62 χρόνια ζωής. Σιγά τα… ωά.
Νάμουνα ο… πεύκος θα μπορούσα να ακούσω τις καμπάνες να χτυπούν δαιμονισμένα και να βλέπω τον κόσμο να τρέχει στην θάλασσα να δεί τα πλοία της Λευτεριάς το 1912.
Νάμουνα ο… πεύκος θα μπορούσα να δώ τα μιλιούνια των πεινασμένων προσφύγων να ανηφορίζουν το 1922 για τον βαλτότοπο, που οι Χίοι προύχοντες παραχώρησαν για να γίνει η γειτονιά του Βαρβασιού.
Νάμουνα ο… πεύκος θα μπορούσα να δώ τα πεινασμένα παιδιά το 1942 να κατηφορίζουν πάλι στην παραλία, μήπως και προλάβουν ένα σπυρί σιτάρι από τα πλοία του Ερυθρού Σταυρού, που γλύτωναν από τα στομάχια των Γερμανών.
Νάμουνα ο… πεύκος να θυμόμουνα αυτόν που με φύτεψε, που μούδωσε ζωή, μαζί με τον άλλο τον φίλο μου εδώ στην αυλή του σπιτιού, που έγινε όνειρο ζωής σε μια γειτονιά, που με ζάλιζαν οι φωνές των παιδιών.
Κι ύστερα τα παιδιά μεγάλωσαν κι έγιναν γέροι κι έφυγαν και το σπίτι ερήμωσε κι εγώ εκεί, μέχρι… μέχρι που κι εγώ δεν ξέρω πώς ο σύντροφος μου δίπλα κόπηκε, πέθανε, αποκεφαλίστηκε.
Κι απέμεινα μόνος κι ορφανός, αλλά ζωντανός, μέχρι που άρχισε η επισκευή του σπιτιού, που με πλήγωνε χρόνια η εγκατάλειψη του.
Κι αναθάρρησα πως άρχισε καινούργιος κύκλος ζωής, όπως αυτή ξέρει να γυρίζει άσχετη με τα δικά μου τα χρόνια και τα… μάτια, που τόσα είδαν.
Μέχρι που τα είδα… όλα. Στην αρχή μου κόψανε μερικά κλαδιά. Είπα θα είναι για… καλό, κλάδεμα λέω θα είναι, κατά πως λένε οι άνθρωποι… κούρεμα.
Μέχρι που κάτι σκληρό, κοφτερό χώθηκε στο κορμί μου και με αποτελείωσε.
Τώρα μπορώ να αντικρύζω στη θύμηση σου τον σύντροφο μου δίπλα, τώρα μπορούμε να… κοιτάμε τον κόσμο σαν κούτσουρα.
Μιλούν όμως τα κούτσουρα; Όχι βέβαια, όπως δεν μιλούν και τα πεύκα.
Πόσο θα ήθελα όμως να ζούσα σε μια χώρα με πολιτισμό. Γιατί αυτό είναι το δράμα. Να ζείς μετρώντας πολιτιστικές πληγές στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό.
Πως το είπε τις προάλλες ο Βασίλης Αγιαννίδης; Από την συμπεριφορά μας στα κτίρια, φαίνεται ο πολιτισμός μας. Από την συμπεριφορά μας στα ζώα; Από την συμπεριφορά μας στα δέντρα;
Υ.Γ.: Γραμμένο στη θέα νεοκλασικού κτιρίου στην οδό Κουντουριώτη, με δύο χαρακτηριστικά αιωνόβια πεύκα έξω. Οι νέοι ιδιοκτήτες του, μπράβο τους που πραγματοποιούν μια επισκευή με σεβασμό στην ιστορικότητα του κτιρίου. Μέσα σε αυτό όμως υπάρχει και ο περιβάλλον χώρος. Σε καμιά πολιτισμένη χώρα του κόσμου δεν θα επιτρέπονταν η κοπή και του τελευταίου πεύκου στην περιοχή. Το κτίριο θα φτιαχτεί, αλλά χωρίς έστω και τον τελευταίο πεύκο του θα είναι ορφανό.
Y.Γ2 : Eκτός της δικής μου συναισθηματικής... ανάγνωσης υπάρχει και η άποψη του ιδιοκτήτη, που από την αρχή επεσήμανα πάντως ότι διέκρινα σεβασμό από την μεριά του στο "χρώμα" του κτιρίου. Με ενημέρωσε ότι προσπάθησε να διατηρήσει το δέντρο, πλην όμως αυτό προκαλούσε με τις ρίζες του στατικό πρόβλημα στο κρίριο.
Τον πιστεύω και δεν είμαι τεχνικός. Ίσως η λύση στο στατικό πρόβλημα να ήταν αυτή. Στενάχωρη πάντως.
