Χίος, Δευτέρα 18 Νοεμβρίου

Η Ελένη Κανταράκη και ο Κώστας Μερούσης μιας… κανονικής χώρας

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 18/09/2019 - 19:03
Έλενα Κανταράκη-Κώστας Μερούσης

Κατ’ αρχήν όταν γράφω ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο δεν το ξέρει κανείς, συνεπώς μαζί με εσάς διαβάζουν τις σκέψεις μου οι… πρωταγωνιστές, σε δυό κατά τη γνώμη μου νευραλγικούς τομείς του τόπου στο Δημόσιο Νοσοκομείο και στην Δημόσια Βιβλιοθήκη «Αδαμάντιος Κοραής».

Η Ελένη Κανταράκη δεν είναι χιώτισσα αλλά… έγινε αφού κέρδισε την εμπιστοσύνη όλων με την αθόρυβη και σημαντική δουλειά της στην ηλεκτρική καρέκλα του Σκυλίτσειου.

Συστηματικά οργάνωσε τη δουλειά, διοικεί με μαεστρία, ξεπερνά τα εμπόδια, που δημιουργεί η έλλειψη προσωπικού, κεντρίζοντας το φιλότιμο, αποφεύγοντας εντάσεις, αντιμετωπίζει το βάρος του προσφυγικού προβλήματος, προωθεί έργα αναβάθμισης στο Νοσοκομείο, πείθει δωρητές για το άξιο της προσφοράς τους και τις αξιοποιεί, αντιμετωπίζει σήμερα τα προβλήματα υγείας στο Νομό στα ίσια, δεν εξωραϊζει, δεν υποκρίνεται, δεν είναι πολιτικός με την παρεξηγημένη έννοια, σε μια δύσκολη συγκυρία έχει μετρήσιμα αποτελέσματα.

Σε άλλο μετερίζι, σε άλλο πόστο εξίσου σημαντικό βρίσκεται ο δικός μας Φιλόλογος Κώστας Μερούσης. Εδώ και αν η παρουσία είναι αθόρυβη. Στην Βιβλιοθήκη όλοι μιλούν ψιθυριστά, σεβόμενοι την μελέτη των άλλων. Έτσι… ψιθυριστά πορεύεται και ο Κώστας Μερούσης. Αθόρυβη αλλά ουσιαστική δουλειά, αναβάθμιση της Βιβλιοθήκης, άνοιγμα της στον κόσμο, φιλικότητα με ελάχιστα μέσα, παρουσία συνεχώς αναβαθμισμένη.

Τώρα γιατί τα γράφω αυτά, αφού δεν μου τα ζήτησε κανείς;

Μα γιατί Ελένη Κανταράκη και Κώστας Μερούσης έχουν κάτι κοινό. Τους διόρισαν στις θέσεις τους οι προηγούμενοι Κυβερνώντες και μέχρι τώρα είθισται να έρχεται ο ένας και να γκρεμίζει τον άλλο σε μια γκρεμισμένη χώρα.

Η αλήθεια είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτό δεν το έκανε μέχρι στιγμής και ο ίδιος υποστηρίζει ότι το στοίχημα του είναι να γίνομε κανονική χώρα και επειδή εγώ μέχρι στιγμής βλέπω έναν… κανονικό άνθρωπο, που δεν προχωρά σπέρνοντας μπαρούφες και ψέματα, θα ήθελα να το επιβεβαιώσω στην πράξη και σε τοπικό επίπεδο.

Γιατί αλήθεια να αλλάξει ομάδα που κερδίζει; Και μέχρι στιγμής Ελένη Κανταράκη και Κώστας Μερούσης από διαφορετικά μετερίζια το κέρδισαν το στοίχημα.

 

Υ.Γ. Συμπληρώνοντας τον προβληματισμό του Φιλοζωϊκού για το πού βρίσκουν οι «πυροβολημένοι» πρασιγγουρίνη και υδροκυάνιο και σκοτώνουν τους σκύλους, βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει που μπορούν αλλού να τα ρίξουν. Η Αστυνομία πρέπει να πιάσει τους δράστες από τα σημεία πώλησης.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 16/11/2019 - 22:04

Όπου Στρατηγός ο φίλος μου Χρίστος Δρίβας, που ανέλυσε στο Ομήρειο, σε μια μεστή ομιλία πράγματα που κατ’ ιδίαν έχουμε αναλύσει για ώρες.

Και μάλιστα σε ένα ακροατήριο, που άκουγε με θρησκευτική ευλάβεια, όχι γιατί δεν τα ήξερε, άλλωστε ήταν πασιφανές πως ήταν ψαγμένο κοινό, αλλά γιατί άκουγε μια εισήγηση γνώσεων και λογικής δομημένης… στρατιωτικά, επιτρέψτε μου τον χαρακτηρισμό, είχε δηλαδή αρχή, μέση και τέλος .

Σε αντιδιαστολή με πολιτικές εισηγήσεις που έχουν αρχή, μεσαριά και… ψήφους.

Το αντικείμενο του στην ουσία οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και κυρίως η Τουρκία ως… αναθεωρητική δύναμη.

Αναζητήστε την ομιλία, αναφέρομαι σ’ αυτούς που δεν την παρακολούθησαν, αν και εγώ που την παρακολούθησα θέλω να την ξαναδιαβάσω, δείτε την τηλεοπτικά, βρείτε αφορμή μ’ αυτήν να ενημερωθείτε παραπέρα, αλλά εγώ θα ήθελα να σταθώ στα… ψιλά της σπουδαίας αυτής εισήγησης του Στρατηγού, συγχαίροντας τον Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών, που μας χάρισε αυτή την δυνατότητα, να την παρακολουθήσουμε.

Και το κυριότερο… ψιλό είναι ότι οι πολιτικοί δεν μπορούν να κάνουν για πολύ ακόμα τους… κουφούς.

Όχι γιατί οι Στρατιωτικοί… ξεψάρωσαν και μιλούν πλέον, αν και πάντοτε μιλούσαν φανερά σαν απόστρατοι, αλλά γιατί η πολιτική ηγεσία δεν την παίρνει πιά να τους… γράφει.

Ψιλό… ένα. Η αύξηση της στρατιωτικής θητείας. Οι προηγούμενοι έκαναν τους παλαβούς, οι προ προηγούμενοι τους χαζούς, ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να κάνει τον… κουφό.

Ψιλό… δεύτερο. Με ρουκέτες της ανάστασης δεν γίνονται πόλεμοι και εδώ δεν ψήνεται πλέον στην γειτονιά μας, αλλά… μυρίζει. Η χώρα χρειάζεται πολεμική βιομηχανία, τα οπλικά συστήματα θέλουν εκσυγχρονισμό, όχι αύριο, είπε ο Στρατηγός (προφανώς για οικονομία χρόνου άφησε απ’ έξω το στόλο) αλλά… χθές.

Ψιλό… τρίτο. Να καταλάβει την κρισιμότητα των στιγμών όλη η πολιτική ηγεσία και όχι μόνο οι κυβερνώντες. Ο καθένας να σταματήσει να κοιτάζει την πάρτη του.

Χωρίς χώρα δεν υπάρχει χώρος για κανέναν είπε ο Χρ. Δρίβας και αυτό πρέπει να το καταλάβουν.

Ψιλό… τέταρτο. Ξεκαθαρίζοντας ότι είναι παιδί μεταναστών στην Δυτική Γερμανία άρα κάτι ξέρει από… ξενιτιά, είπε το αυτονόητο, στο οποίο δεν μπορούν οι πολιτικοί να κωφεύουν.

Να φιλοξενήσω σπίτι μου δυο - τρείς ανθρώπους. Να μπούν χωρίς να με ρωτήσουν και να τους δω καθισμένους στο σαλόνι άλλοι δυό -τρείς, αλλά… διακόσοι δεν μπορούν να ρθούν, δεν χωράνε.

Άρα χθες και όχι αύριο, πρέπει να πούμε σαν χώρα, πόσους χωράμε ή δεν χωράμε άλλους.

Το τελευταίο… ψιλό, γιατί ήταν πολλά, δεν το είπε ο Δρίβας αλλά ο… Θουκυδίδης και το ανάρτησε στην παρουσίαση του ο Στρατηγός ως… επίλογο.

«Όσοι διατηρούν την ελευθερία τους, το χρωστούν στην δύναμη τους»

 

Υ.Γ. Επειδή η Χίος είναι μικρή και… ξεραινόμαστε όλοι μεταξύ μας, δεν είδα πολλούς εν ενεργεία Αξιωματικούς να παρακολουθούν την ομιλία του απόστρατου υψηλόβαθμου συναδέλφου τους. Προφανώς τα… ξέρουν.