Επέλεξε να μείνει στην είσοδο του κτιρίου, σεμνά χωρίς να προχωρήσει στον χώρο ας τον πούμε των… επισήμων.
Αναφερόμαστε στην κα Ευαγγελία Βουρνού μητέρα του Δημάρχου, που σκύψαμε για να μας πεί στο αυτί. «Ηρθα εδώ για τον Καλουτά και τον άντρα μου, που είναι πλέον απόντες. Μόνο εγώ ξέρω τι τράβηξαν για να γίνει αυτή η αγορά και να έχουμε τον σημερινό αγιασμό».
Οντως εκτός από την διαδικασία της φυσικής φθοράς και της απώλειας της ζωής των πρωταγωνιστών, η αγορά του Κολεγίου δείχνει και την… φθορά του Δημοσίου.
Για σκεφτείτε. 30 Νοεμβρίου του 2000 έδωσαν οι αείμνηστοι Γ. Καλουτάς και Μιχ. Βουρνούς τα χέρια με τον Καθολικό Επίσκοπο και η αγορά του… αιώνα έκλεισε, μόνο που για να γίνουν τα εγκαίνια πέρασαν 18 χρόνια!
Για… Δημόσιο θα πεί κανείς καλά είναι γιατί υπάρχουν και χειρότερα, αλλά τέτοιες στιγμές σκέπτεσαι αν μπορεί να την γλυτώσει ένας τόπος που από την αγορά μέχρι τον αγιασμό κάνει 18 χρόνια.
Τι γίνονταν όλο αυτό το διάστημα; Το Δημόσιο πλήρωνε ενοίκια από αυτά που δεν έχει.
Και φυσικά μην νομίζετε πως τελειώσαμε. Κάτι τα σκαλιά της εισόδου, που είναι για… καταδρομείς, κάτι ο περιβάλλον χώρος που είναι ζούγκλα, κάτι η πίσω είσοδος, που θυμίζει πίστα κρός, κάτι οι τουαλέτες μέσα που είναι χαλασμένες λόγω… ατελούς συνδέσεως, κάτι ο Αγιος Ιωσήφ, που ένας ανεγκέφαλος αιρετός είχε δώσει εντολή να… γκρεμίσει, κάτι από εδώ κάτι από εκεί θα την κλείσουμε την… 5ετία μέχρι να είναι ολοκληρωμένο και λειτουργικό το έργο.
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι με τέτοια ταχύτητα χελώνας μπροστά δεν πάμε και το κυριότερο το Δημόσιο έχει την εντύπωση ότι με αυτούς τους ρυθμούς είναι… φυσιολογικό να κινείται και ο ιδιωτικός τομέας και ψάχνει για… παλαβούς επενδυτές.
Ας ευχηθούμε, αλλά μόνο ευχή θα είναι, ότι οι πρωταγωνιστές ας πούμε του… Δικαστικού Μεγάρου θα ζούν για να δούν τον αγιασμό του.
Υ.Γ. Για το φράγμα στης Κόρης το γεφύρι δεν λέμε τίποτα. Αυτοί που θα δούν είναι… αγέννητοι.
