Χίος, Τρίτη 15 Οκτωβρίου

Καθηγήτρια κοιμάται 5 μέρες στο αυτοκίνητο της ζητώντας διαμέρισμα

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 17/09/2019 - 18:20
φωτο αρχείου

Με σταμάτησε στο δρόμο με εκείνη έμφυτη την συστολή των ευγενών ανθρώπων. Ήθελε να ξεσπάσει, να βγάλει από μέσα της τον πόνο, να εκφράσει την αγανάκτηση που την έπνιγε, ήθελε να μιλήσει εκεί που θεωρούσε πως η φωνή της μπορεί να μεγεθυνθεί.

Το παιδί μου, η κόρη μου είναι αναπληρώτρια Καθηγήτρια 8 χρόνια τώρα. Αγαπάει τη δουλειά της, της αρέσει το Σχολείο, τα χρήματα είναι ελάχιστα, βοηθάμε και εμείς, με την ελπίδα να ρθεί κάποτε στον τόπο μας.

Ξεκινήσαμε από την Άρτα, πήγαμε την άλλη χρονιά στην Κώ, την επομένη στην… Ξάνθη.

Η κυρία μου αράδιαζε πρωτεύουσες Νομών ανά την Επικράτεια, μιά κάθε χρόνο, μιλάμε χειρότερα και από στρατιωτικό, που σε τελική ανάλυση από την αρχή ξέρει πως αυτή είναι η ζωή του.

Όση ώρα μίλαγε, σκεπτόμουνα τα ξενύχτια εκείνης και του παιδιού, την αγωνία, τα έξοδα, τα φροντιστήρια, τη χαρά της επιτυχίας, τις σπουδές, με το όποιο οικονομικό βάρος συνεπάγονται και μετά τον πρώτο διορισμό έστω… αναπληρώτριας.

Όμως η φωνή με επανέφερε.

Τώρα την διόρισαν, αναπληρώτρια πάντα, στο τάδε μεγάλο νησί. Ευτυχώς και της πήραμε κε Τζούμα, ένα αυτοκινητάκι μεταχειρισμένο να κινείται, εδώ και πέντε μέρες και δεν μπορεί να βρεί σπίτι να  νοικιάσει.

Τα μάτια της ήταν υγρά, ήταν φανερό ότι δεν μου τα έλεγε όλα και οι… εξομολογήσεις έχουν τις ντροπές τους, δεν ήταν απίθανο, που να αντέξει το κορίτσι τα έξοδα, να κοιμούνταν όλο αυτό το διάστημα στο αυτοκινητάκι!

Πείτε μου συνέχισε. Είναι παράλογο να μπεί ένα πλαφόν στον χρόνο περιφοράς των αναπληρωτών; Αφού την χρειάζονται και διδάσκει, μετά από πόσα χρόνια πρέπει να διορίζεται επιτέλους στον τόπο της; Ήρθε φέτος η κόρη μιας γνωστής αναπληρώτρια από τη Δράμα. Γιατί να μην μείνει εκείνη στη Δράμα και η δική μου να ρθεί στη Χίο; Το παιδί μου είναι πιά 30 χρόνων και δεν έχει κάνει οικογένεια, πότε θα κάνει; Εγώ τι να το κάνω το επίδομα παιδιού που έδωσε ο Μητσοτάκης, πως θα γίνουν τα παιδιά μόνα τους;

Το βλέμμα της τώρα κοίταζε το κενό, τα χείλη της σφίχτηκαν πεισμωμένα. Αυτά έβλεπε και ο γιός μου και έφυγε στο εξωτερικό. Ξαφνικά, τώρα μου έσφιγγε το μπράτσο από την ανάγκη κάπου να στηριχτεί, μείναμε χωρίς παιδιά. Και εντάξει ο γιός μου δεν τον βλέπω να γυρνάει, το κορίτσι μου όμως γιατί μου το γυρίζουν σε όλη τη χώρα; Θέλω να μου πείτε είμαι παράλογη;

Έφυγα, τι να της πώ, άλλοι πρέπει να μιλήσουν. Γιατί το κύριο όπως τα κάναμε σαν χώρα δεν είναι τα λεφτά. Ας πάνε στο διάολο αυτά, είναι οι ζωές των ανθρώπων. Ας της δώσει απάντηση το υπουργείο Παιδείας. Και επειδή οι… γραφικοί είναι πιά παρελθόν ας της δώσει απάντηση ο Πρωθυπουργός.

 

Υ.Γ. Ο στόχος είπε στην ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι να γίνομε… κανονική χώρα.

Αλήθεια, δεν θα μπορούσε να γίνει μια αρχή ανέξοδης μάλιστα κανονικότητας, να οριστεί ένα πλαφόν χρόνων… περιηγήσεων των αναπληρωτών, ώστε κάποια στιγμή να υπηρετούν στον τόπο τους;

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 14/10/2019 - 20:44

«Πήγαινε να δείς, δεν χρειάζεται να πώ τίποτα. Αυτό που θα δείς μιλάει μόνο του»

Η Ευτυχία Βλυσίδου έτρεχε φουριόζα τον διάδρομο του 1ου ορόφου, του ταλαιπωρημένου και χρήζοντος γενναίας επισκευής κτιρίου της «Εμπορικής Σχολής» που σήμερα στεγάζει το 1ο ΕΠΑΛ, αλλά και μια Τάξη παιδιών προσφύγων, που παρακολουθούν μαθήματα Γυμνασίου.

Και ενώ η Ευτυχία έφευγε γι’ αλλού, εγώ είδα την άλλη… ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα ανθρώπων, που θέλουν να μάθουν.

16 μαθητές, σταγόνα στον ωκεανό δηλαδή, των εκατοντάδων αυτής της ηλικίας στην ΒΙΑΛ, από διάφορες χώρες και κοινή γλώσσα την Αραβική, την Αγγλική, αλλά και λίγα, αλλά καλά ελληνικά, κρέμονταν από το στόμα του Κώστα Βούκουνα, του συγγραφέα Διευθυντή του 1ου ΕΠΑΛ, της υποδιευθύντριας Σοφίας Πεφτουλάκη και του Καθηγητή Σταμάτη Ηλιαδάκη, που τους εξηγούσαν τα διαδικαστικά, αν και μερικοί τα ήξεραν από πέρσι.

Το τι μαθαίνουν δείτε το και στο σχετικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ, που γίνεται με τα σπαστά ελληνικά τους και ελληνόφωνο Άραβα διερμηνέα. Ελληνική γλώσσα, Αγγλικά, Μαθηματικά, Υπολογιστές και Γυμναστική, μας λέει γεμάτη χαμόγελο η Ζάχρα από το Ιράκ, ενώ η φίλη της δίπλα από την Συρία, την παρακολουθεί και συμφωνεί.

Δείτε και τι μας λένε οι Καθηγητές. Αυτά τα παιδιά μας λέει ο Κώστας Βούκουνας δείχνουν σεβασμό, κάτι που δυστυχώς στο ελληνικό Σχολείο δεν το ζούμε, θυμίζουν τα παλιά δικά μας χρόνια (Σ.Σ. Τότε που έμπαινε ο Καθηγητής στην Τάξη και οι μαθητές σηκώνονταν όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού). Συμμετέχουν σε όλα μας λέει η Σοφία Πεφτουλάκη, είναι επιμελή, παίρνουν μέρος ακόμα και στις εκδρομές με τα δικά μας παιδιά. Όσα χρόνια είμαι Καθηγητής, συμπληρώνει ο Σταμάτης Ηλιαδάκης, ούτε ένας μαθητής δεν ήρθε να μου πεί «ευχαριστώ». Αυτοί οι άνθρωποι, όσο καιρό κάνουν μάθημα μαζί μας, από ένα – δύο χρόνια μέχρι και μήνες, φεύγοντας θα ρθούν να μας σφίξουν στην αγκαλιά τους και να μας πουν με την ψυχή τους «ευχαριστώ».

Έτσι είπαμε και εμείς, όταν φεύγοντας παρατηρήσαμε έναν κύριο και μια κυρία μη μαθητικής ηλικίας, οπότε η απορία λύθηκε στα… ελληνικά.

Είμαι ο μπαμπάς της Ζάχρα από το Ιράκ, από δω η γυναίκα μου, να εκεί δίπλα ο γιός μου.

Είμαστε τρία χρόνια στην Ελλάδα, είδα την διαφορά στα παιδιά μου και αποφασίσαμε και εμείς να πάμε μαζί τους… Γυμνάσιο.

Μπράβο του λέμε, αλλά μας… κόβει. Θέλω να πω και κάτι άλλο. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε, θέλουμε να ζήσουμε στην Ελλάδα. Ξέρετε εγώ είμαι… υδραυλικός.

Φεύγοντας από την Τάξη, της σταγόνας στον ωκεανό των προσφύγων, ακούγαμε στα αυτιά μας την φωνή της Ευτυχίας Βλυσίδου. «Μέσω της εκπαίδευσης στέλνουμε στην Ευρώπη… φιλέλληνες» αλλά και τη φωνή του πατέρα της Ζάχρα. «Θέλουμε να μείνουμε στην Ελλάδα».

Αλήθεια, από τα εκατοντάδες σπίτια ρημάδια στα χωριά μας, δεν βρίσκεται ένα να στεγάσει την οικογένεια του υδραυλικού από το Ιράκ;

Υ.Γ. Άσχετο αλλά ενδεικτικό το τρόπου που σκέπτεται. Ο Δήμαρχος Χίου κρατούσε το πρωί το.. εξώδικο, που του έστειλαν οι Χιώτες μεταφορείς, που ξέρουμε τι λέει, αλλά αφού δεν μας το κοινοποίησαν ας το κρατήσουν… μυστικό. «104 Δικηγόρους έχει το νησί, μου έστειλαν το… εξώδικο, μέσω ενός Δικηγόρου από τη Θεσσαλονίκη!!!» είπε ο Σταμάτης Κάρμαντζης και του ήρθε να το… φάει.