Ας μην είναι το 2022 άλλη μια χρονιά τυφλής σύγκρουσης

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 31/12/2021 - 19:54

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τα κρούσματα στην Χίο είναι 170 και το… μακαρόνι του 2022 δεν άρχισε ακόμα.

Το 2022 που ξεκινάει βεβαίως με ευχές, αλλά καλά είναι αυτές να είναι… προσγειωμένες.

Για παράδειγμα, δεν μπορεί να μην βλέπει κανείς ότι μας περιμένει μια χρονιά δύσκολη με τον κορωνοϊό παρόντα και… μεταλλασσόμενο.

 Δεν μπορεί να μην βλέπει ότι ξεκινάει η χρονιά με κυρίαρχους στην Παγκόσμια σκηνή τους… Δικτάτορες και τους… παππούδες. Με την Ευρώπη ηγετών Β’ κατηγορίας αντιμέτωπη από την μια με ενεργειακή εξάρτηση από την Ρωσία και από την άλλη με μια πιθανή τυφλή Αμερικανο – Ρωσική σύγκρουση στην Ουκρανία. Με το Μεταναστευτικό στο φόρτε του και την κλιματική απειλή, σε ένα κόσμο, που μακαρίως βρίσκεται στον… κόσμο του.

Και εννοείται βέβαια ότι για μας κόσμος είναι ο… δικός μας. Κανείς δεν βλέπει την μεγάλη αλήθεια, που έγραψε ο καπ. Αλέκος Καραμούζος με την σοφία της θάλασσας. Σήμερα οι 2 άνθρωποι στους 3 στον κόσμο δεν έχουν να φάνε ή τρώνε ότι βρούν με τα χέρια. Αμπελοφιλοσοφούμε στην Δύση αν θα κάνουμε το εμβόλιο και τι… μάρκα και δεν βλέπουμε το «μαύρο λεφούσι» που ασυγκράτητο ανεβαίνει στον Βορρά, απλά για να μην… πεθάνει.

Στη χώρα μας το 2022 εκτός των γενικότερων δυσκολιών, θα πρέπει να προστεθεί και το πρόβλημα Τουρκία, που θα το βρούμε μπροστά μας εις διπλούν. Από την μια υπάρχει ο απρόοπτος Ερντογάν, από την άλλη η εποχή μετά απ’ αυτόν, με την Τουρκία άγνωστον σε τι κατάσταση. Παράλληλα το 2022 θα «γιορτάσομε» τα 100 χρόνια από την μεγαλύτερη τραγωδία, που γνώρισε ο ελληνισμός στην ιστορία του, την Μικρασιατική καταστροφή.

Θα πρέπει να θυμηθούμε, θα πρέπει να τιμήσουμε, θα πρέπει να αποτιμήσουμε, αλλά από την άλλη να είμαστε εγκρατείς. Όταν ο γείτονας σου είναι… μεθυσμένος ή ξύνει τα νύχια του, πρέπει να είσαι προσεκτικός.

Για μας, τοπικά τέλος το 2022, ας μην το αναλύσουμε γιατί, θα είναι χρονιά έργων, σε τέτοιο βαθμό που θα εισάγουμε εργατικά χέρια, με την ευχή να μην εισάγουμε και… μυαλά γιατί επιπροσθέτως αυτά δεν… υπάρχουν.

Αυτό που θέλω να πω ευθέως είναι ότι αν το 2022 έχουμε άλλη μια «τυφλή» σύγκρουση, είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Και γιατί θα είναι «τυφλή» η σύγκρουση; Μα γιατί δεν θα υπάρχει αιτία.

Δεν θέλω να γράψω χιλιοειπωμένα πράγματα, αλλά αυτή τη στιγμή οι μόνοι που έχουν διαφορετική θέση στο Δημοτικό Συμβούλιο, ας πούμε, είναι αυτοί που λένε: Η χώρα μας κάνει παράνομες επαναπροωθήσεις. Τα Κλειστά Κέντρα που γίνονται είναι Νταχάου και Φυλακές. Η Ελλάδα πρέπει να δημιουργήσει ασφαλείς διόδους διέλευσης προσφύγων, που να οδηγούνται στις χώρες που θέλουν να πάνε οι άνθρωποι. Η Πλατεία μας ήταν μια χαρά με πρόσφυγες, απείλησαν κανέναν;

Οι άλλοι οι υπόλοιποι, που δεν έχουν αυτές τις θέσεις, τι διαφορές έχουν;

Αν θα είναι το Κλειστό Κέντρο στον ακατάλληλο και αμφισβητούμενο από τον Δήμο ιδιοκτησιακά Θόλο, αν θα είναι στις απομακρυσμένες πλην όμως… ιστορικές Μπαμπακιές ή αν θα μείνει στην ΒΙΑΛ στα πολύπαθα Καμπόχωρα;

Ή το πρόβλημα τους είναι αν θα είναι χωρητικότητας 500 ατόμων, που λέει το Συμβούλιο, ή 1200 που λέει τώρα το υπουργείο; Και αν είναι 1000 και περάσουν τα φυλασσόμενα σύνορα 1500 οι άλλοι 500… περισσευούμενοι, που θα πάνε, στον Δημοτικό κήπο ή θα στοιβαχτούν σε σκηνές εκεί που θα γίνει το Κλειστό;

Δυστυχώς αν πάμε με την λογική αυτή, όσες ευχές και να κάνουμε, την σύγκρουση το 2022 δεν την γλυτώνουμε. Τυφλά, χωρίς αιτία, από στενοκεφαλιά, χωρίς μυαλό.

Θα πω κάτι τελειώνοντας την κατάθεση αυτών των σκέψεων, κάτι που ζώ τώρα που παρατηρώ τις γειτονιές περπατώντας για τις ανάγκες μια ταπεινής δημοσιογραφικής παραγωγής, που ακούσει το όνομα «Φτου και βγαίνω».

Όπου και αν πάω, και μιλάμε για δρόμους της πόλης, το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα που βλέπω ξέρετε πιό είναι; Η Ερημοποίηση. Ένα 30% των σπιτιών, παντού, μα παντού, δεν είναι ερειπωμένα, αλλά κλειστά, εγκαταλελειμμένα, οι άνθρωποι λείπουν, στις γειτονιές δεν φωνάζουν πιά παιδιά γιατί απλά, δεν υπάρχουν.

Αν δεν δούμε το πρόβλημα αυτό αδέλφια, ΤΩΡΑ κατάματα, με μέτρα και όχι με τυφλές συγκρούσεις απλά θα ανταλλάσσουμε ευχές για να περνάει η ώρα.

 

Υ.Γ.: Ας μην χαλάσουν το… ρεβεγιόν τους Μαλαφής και Καραχάλιος, από τη… στεναχώρια τους, που τους διέγραφαν από την Ν.Δ. τον ένα 6 μήνες και τον άλλο 2. Και τον Σταμάτη Κάρμαντζη είχαν διαγράψει για ένα χρόνο από το Κόμμα, αλλά αυτή τη στιγμή το ελέγχει τοπικά και είναι ο φανατικότερος… Μητσοτακικός.  

 

Σχετικά Άρθρα