Αυτοί που φεύγουν πρέπει να μας διδάσκουν και δεν υπάρχει μεγαλύτερη διδαχή από την στάση ζωής.
Επειδή έγραψαν για τον εκλιπόντα Δήμαρχο Χίου Γιάννη Μπουμπάρη, καταλληλότεροι από εμένα, άριστος μεταξύ των οποίων ο Αριστείδης Ζαννίκος, θα ήθελα να προσθέσω μια λεπτομέρεια απ’ αυτές που κάνουν την σημασία, για τον Πρύτανη της Αυτοδιοίκησης, που αύριο θα δεχτεί στην αγκαλιά της η Χιακή γή.
Θα σας γελάσω με τις ημερομηνίες αλλά πρέπει να ήταν η δεύτερη θητεία του στο τιμόνι του Δήμου, άρα μεταξύ 1985 -1990 όταν ο Γιάννης Μπουμπάρης, που ήδη ήταν γνωστός και σε κεντρικό επίπεδο μέσω της ΚΕΔΚΕ (Κεντρική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας) όταν μετά από μια παρέμβαση του για την νησιωτική πολιτική, επελέγη να εκπροσωπήσει τη χώρα μας και ειδικά την νησιωτική Ελλάδα σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, αφού το παιχνίδι άρχισε πλέον αυτοδιοικητικά να παίζεται και εκεί.
Επελέγη λοιπόν ο… κυρ-Γιάννης, τι να κάνει τράβηξε για τις Βρυξέλλες αλλά εκεί έπεσε η μούρη του, που λέμε, γιατί τα Αγγλικά του ήταν του… Γυμνασίου.
Άλλος στη θέση του θα έλεγε, παιδιά πολύ δουλειά έχω στη Χίο ας δει τα… Ευρωπαϊκά μοντέλα άλλος και μας λέει και μας.
Άλλος όμως, όχι ο Γιάννης Μπουμπάρης, ο οποίος στην ηλικία των 60 χρόνων και με τόσο φόρτο δουλειάς, τι έκανε;
Οσοι δεν το ξέρατε, σωστά το μαντέψατε, άρχισε εντατικά ιδιαίτερα μαθήματα να μάθει Αγγλικά. Ακόμα κι’ αν δεν τα μιλήσω φαρσί έλεγε, να ξέρω τι λένε και να μπορώ να συνεννοηθώ.
Ηρθε ήρθε η ζωή αδέλφια και τι απέδειξε; Αν σήμερα ένας Δήμαρχος δεν είναι όχι απλά δίγλωσσος και κυρίως δεν ξέρει να παίζει μπάλα στην Ευρώπη καλύτερα να καθίζει στ’ αυγά του.
Ο Γιάννης Μπουμπάρης, πέρα από την επιμονή του να μην υστερεί, είδε καθαρά από νωρίς ότι το νησί για να αλλάξει πρόσωπο πρέπει να έχει εξωστρέφεια.
Υ.Γ. Το περιστατικό μου το θύμισε η Λίτσα Λύκου.
