Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, ξέρω τη δύναμη του λόγου.
Ο άτιμος ο κακός έχει την μεγαλύτερη, όμως μεγάλη έχει και ο καλός λόγος, γι’ αυτό ίσως και ακούγεται λιγότερο.
Σπανίως τον εκφέρουμε, είμαστε σαν λαός περισσότερο επιρρεπείς στην καταγγελία και πολλές φορές τον καλό λόγο τον βλέπουμε με… μισό μάτι ψάχνοντας το συμφέρον, που κρύβεται πίσω απ’ αυτόν.
Ε, σ’ αυτή την περίπτωση εγώ δεν διακρίνω τίποτα τέτοιο και επειδή δημοσιεύθηκε έτσι απλά, λιτά, χωρίς φανφάρες και αφορά και την Αμανή, που έχει την γνωστή… ρήτρα, είπα να τον αναπαραγάγω.
Πρόκειται λοιπόν για ένα ευχαριστήριο του Κοινοτικού Συμβουλίου Βολισσού.
Δώστε βάση και προσπαθήστε να διακρίνεται την ποιότητα πίσω από τον λιτό λόγο.
Οι υπογραμμίσεις δικές μας.
«Το συμβούλιο της κοινότητας μας αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει τον ιατρό υπηρεσίας υπαίθρου κ. Αναστάσιο Μποντόζη -το γνωστό και αγαπητό Τάσο για όλους μας- για την υπερπροσπάθεια που κατέβαλε καθ’ όλη την διάρκεια του καλοκαιριού να ανταποκριθεί μόνος, στις απαιτήσεις που αναλογούν σε τρεις τουλάχιστον θέσεις ιατρών. Ο Τάσος σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες- χωρίς ούτε μια ημέρα ανάπαυλας - και θυσιάζοντας την προσωπική του ζωή, πολλές φορές άυπνος για μέρες, ανταποκρίθηκε με υπευθυνότητα, συνέπεια και κυρίως ανθρωπιά στις ανάγκες όλων των χωριών της Αμανής, χωρίς να δυσανασχετήσει . Είναι ένα λαμπρό και σπάνιο παράδειγμα ανθρώπου, που από τόσο νέος υπηρετεί στην κυριολεξία την ιατρική».
Δεν ξέρω αν έφυγε ο γιατρός Τάσος, το λογικό είναι να πάρει το δρόμο της συνέχειας στην εξέλιξη της επιστήμης του. Του εύχομαι μόνο και στην υπόλοιπη ζωή του να… αμείβεται έτσι. Η συμπεριφορά του να εμπνέει τον ίδιο σεβασμό, η προσφορά του στον συνάνθρωπο και την επιστήμη του, να μεταφράζεται και να επιστρέφεται με τέτοια αγάπη.
Γιατί στο τέλος της ημέρας ξεχνάμε ότι ο γιατρός δεν φοράει την άσπρη μπλούζα για να μην λερώσει τα ρούχα του. Αυτό το κάνει ο κρεοπώλης. Ο γιατρός φοράει στην ουσία άσπρο ράσο και πιστεύω να έγινα σαφής.
Με την ευκαιρία να συγχαρούμε και τους γιατρούς για την μάχη που έδωσαν σήμερα στο διπλό εργατικό ατύχημα στο Κολυμβητήριο. Επ’ αυτού βεβαίως οι απορίες είναι μεγάλες και εξηγούνται μόνο με την… υπερβολική σιγουριά. Οι εναερίτες συνήθως παίρνουν διπλά και τριπλά μέτρα προστασίας. Το να βρεθούν στο κενό αυτό εμάς μας βγάζει… χαλάρωση στο τέλος ενός έργου. Κρίμα και περαστικά στους ανθρώπους. Κρίμα γιατί ένα μεγάλο και εμβληματικό έργο τελειώνει έτσι, με ένα διπλό βαρύ τραυματισμό εργαζομένων.
Υ.Γ.: Έλεος με το ΕΚΑΒ. Πρέπει δηλαδή να καμαρώνουμε για την έγκαιρη επέμβαση σας και να καρδιοχτυπάμε που πήρε… φωτιά; Επιτέλους καταργήστε τον ήχο της Πυροσβεστικής!!!
