Χρόνια πολλά, αδέλφια, για την 28η Οκτωβρίου, που θα ξημερώσει.
Με μια πατρίδα λεύτερη και με το κεφάλι ψηλά, μόνο που η κεφαλή για να το γράφω… Καρδαμυλίτικα, για να 'ναι ψηλά πρέπει να είναι… γεμάτη.
Και όσα κινητά και ακίνητα να ανακαλυφθούν, οι κεφαλές μόνο με γνώσεις γεμίζουν και αυτές πρωτίστως τις δίνουν τα βιβλία.
Ένα τέτοιο μας χάρισε μέσω των εκδόσεων Α.Π. ο ακούραστος Νίκος Μίτσης με τίτλο «Με τον Κανάρη στον κήπο της Χίου».
Μπράβο του και πάλι μπράβο για τον πλούτο που συνέλεξε. Για τη σημασία της Επανάστασης του 1821. Για την καθοριστική συμβολή των πυρπολικών, με προεξάρχοντες «τρομοκράτες» τους Ψαριανούς, για το κατόρθωμα του Κωνσταντή Κανάρη να πυρπολήσει τα ξημερώματα της 6ης προς 7ης Ιουνίου 1822 και την τουρκική ναυαρχίδα, για την ανάγκη των προπαππούδων μας να τον τιμήσουν με έναν ανδριάντα, για τον περίφημο γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο, που τον φιλοτέχνησε, για τον καυγά που στήσαμε στη συνέχεια για τη θέση του αγάλματος, για την επιλογή του Δημοτικού Κήπου, για το γεγονός ότι για ολόκληρες δεκαετίες ήταν το τοπόσημο του νησιού, για τις χιλιάδες των χιλιάδων φωτογραφίες, που βγήκαν με φόντο τον Κανάρη και τέλος για την κατάληξή του, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, που θέλω να μεταφέρω.
«Οι Χιώτες συνηθίζουμε να φωτογραφιζόμαστε στον Δημοτικό Κήπο της πόλης μας μπροστά στο άγαλμα του Κανάρη από την εποχή που στήθηκε εκεί το 1927. Φωτογραφιζόμαστε όταν νοιώθουμε όμορφα και όταν θέλουμε να υπογραμμίσουμε κάποια στιγμή της ζωής μας. Περιμένουμε τον «καινούργιο μας Κήπο» - μετά το τέλος των έργων ανάπλασης – για να συνεχίσουμε τη συνήθεια αυτή που έχει γίνει πια παράδοση».
Και γιατί, αφού σφίξω για άλλη μια φορά το χέρι του Νίκου Μίτση για το εκδοτικό του δημιούργημα που πρέπει να κοσμεί κάθε χιώτικη βιβλιοθήκη, υπογραμμίζω τον επίλογο; Γιατί ανήκω και εγώ, όπως τον Μίτση στη «ρομαντική σχολή» μόνο που έρχεται η πραγματικότητα να μας ρίξει μια κρύα κουβαδιά στη μούρη.
Και για να δικαιολογήσω την ασυναρτησία του τίτλου. Έπαθα σοκ από τις απαντήσεις μαθητών, τι γιορτάζουμε ακριβώς το 1940 και ποιος είναι ο Κωνσταντής Κανάρης.
Τέτοιο σοκ που δεν επιχειρώ να το επικαιροποιήσω. Θα δω όμως με ενδιαφέρον το ρεπορτάζ του όποιου συναδέλφου. Εγώ… φοβήθηκα από τις απαντήσεις.
Όσον αφορά τη φωτογράφιση, καμιά αντίρρηση αλλά τι λέει σε μας σήμερα ο Κανάρης; Και καλά σε μας, που σε λίγο θα είμαστε… ιστορία, τι λέει στους νέους που από το 1980 τουλάχιστον και εδώ (πλάκα πλάκα, πρόκειται για μισό αιώνα) σταδιακά και εντέχνως έχουν κατέβει από τους τοίχους των σχολείων οι ήρωες της Επανάστασης, έχει καταργηθεί η έπαρση σημαίας και η ωδή του Εθνικού μας Ύμνου;
Ας μη συνεχίσουμε για να μη στεναχωρηθούμε άλλο. Αντίστροφη μέτρηση υπάρχει, τη θέλουμε όμως;
Κοντολογίς, μας κάνει σήμερα για φόντο ο… Κανάρης ή θα μας βόλευε αντί του γάντζου να κράταγε ένα μικρόφωνο διαγωνισμού στη Eurovision;
ΥΓ. Για την ιστορία και πάλι. Την έπαρση της μεγάλης σημαίας την ξεκίνησε και την «επέβαλε» ο Σταμάτης Κάρμαντζης ως αντιπεριφερειάρχης το 2016.
