Για πρώτη φορά σε συνέντευξη τύπου είχαμε… ακροατήριο. Οι αναπληρώτριες Δασκάλες μετά την σημερινή κινητοποίηση τους μαζεύτηκαν στον Οίκο Χίου Διδασκάλου και παρακολούθησαν τα όσα έλεγαν σε μας τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων, ένδειξη του αυξημένου ενδιαφέροντος και της αγωνίας για τα προβλήματα τους.
Εβλεπα τις κοπέλες σαν τα «κρύα νερά» τις νεαρές Δασκαλίτσες, που μορφώθηκαν, σπούδασαν με τόσα όνειρα, όχι μόνο για να εξασφαλίσουν τα προς το ζείν, αλλά για να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στις πιο τρυφερές γενιές, στο μέλλον της πατρίδας και σκεπτόμουνα το πολύ ωραίο βιβλίο του Μπάμπη Σαχτούρη «Φάε Δάσκαλε».
Τότε την δεκαετία του 1970-1980 οι νεαροί Δάσκαλοι, πρωτοδιόριστοι στις μακρινές εσχατιές της Πατρίδας, είχαν δίπλα τους συμπαραστάτες τους φτωχούς βιοπαλαιστές, τους μεροκαματιάρηδες αγρότες, που αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες ενός νέου παιδιού να ζήσει με ένα ξερό μισθό, τον καλούσαν σε πρώτη ευκαιρία στο λιτό τραπέζι τους με την προτροπή «Φάε Δάσκαλε».
Αναλογιζόμουνα λοιπόν 40 χρόνια μετά, αυτό που αντιλαμβάνονταν ο φτωχός και αγράμματος ακρίτας της εποχής για τον Δάσκαλο των παιδιών του, γιατί δεν το αντιλαμβάνεται η άχρηστη πολιτική ηγεσία της χώρας;
Αλήθεια, πως έχουμε την απαίτηση αυτά τα νεαρά κορίτσια να μάθουν γράμματα στα παιδιά μας όταν η Πολιτεία τους συμπεριφέρεται χειρότερα από τους δούλους του Μεσαίωνα;
Πως έχουμε την απαίτηση να επιβιώσει μια Δασκάλα, αναφέρομαι στο θηλυκό γένος γιατί αυτή είναι η πλειοψηφία, όταν στον ανθό της νιότης της το άχρηστο και αδιαφόρετο Κράτος της λέει σε προσλαμβάνω αναπληρώτρια με 600 ευρώ το μήνα, τα οποία θα σου δίνω όποτε το θυμάμαι ή θα σε πληρώνω μέσω του ΕΣΠΑ (αυτό κι’ είναι ξεφτίλα) και έχω την απαίτηση να εργάζεσαι 9 μήνες και τους άλλους τρείς να σε ταϊζει ο πατέρας σου;
Πως έχουμε την απαίτηση να μπεί στην τάξη και να διδάξει όταν της λέμε αυτό το εννεάμηνο προσλαμβάνεσαι στη Χίο, του χρόνου στην Ηλεία, την επομένη στην Φολέγανδρο, την μεθεπομένη στην Ροδόπη και πάει λέγοντας;
Και τρέχα να βρείς σπίτι, συγκοινωνία, στήνε και ξέστηνε νοικοκυριό, άλλαζε παραστάσεις, πείνα και δούλευε, σκάβε, γίνε ράκος ψυχολογικά και μετά μπες χαμογελαστή στην τάξη και γίνε δεύτερη μάνα για δεκάδες παιδιά.
Και της λέμε μην κάνεις σχέση, μην κάνεις οικογένεια, μην έχεις απαιτήσεις και στο τέλος θεώρησε πως είσαι τυχερή, που είσαι αναπληρώτρια και όχι άνεργη.
Αλήθεια, ας σηκώσει ένας το χέρι του να μας πεί, μια χώρα που επενδύει έτσι στην Παιδεία τι διάολο προοπτικές έχει; Μια κρατική μηχανή που αντί να λέει στον Δάσκαλο «Φάγε» του λέει «πείνα» πιο μέλλον έχει εκτός απ’ αυτόν του κλινικά νεκρού;
Και οι απορίες μαζεύονται σωρό μαζί και το δίκιο βουνό των αναπληρωτών.
Γνωρίζει το άχρηστο τι ανάγκες έχει; Γνωρίζει το απροσάρμοστο τι μαθητικό δυναμικό έχει; Γνωρίζει το παμφάγο πόσους Δασκάλους χρειάζεται; Ε, αφού γνωρίζει το αστοιχείωτο πόσους Δασκάλους χρειάζεται αντίστοιχα γιατί δεν τους προσλαμβάνει; Τόσους διορισμούς κάνει το κενό περιεχομένου, φυσικά στο Κράτος αναφερόμαστε με τους πιο επιεικείς χαρακτηρισμούς, γιατί τουλάχιστον δεν κάνει διορισμούς της ωφελειάς, γιατί αντί για χορτάτους και καλοπληρωμένους εκπαιδευτικούς ζητάει είλωτες;
Μ’ αυτά τα ερωτήματα φύγαμε από την συνέντευξη των Δασκάλων όταν έφτανε στα αυτιά μας η είδηση πως έφυγε από τη ζωή ένας από τους σύγχρονους Δασκάλους του γένους ο Σαράντος Καργάκος.
Υ.Γ. Ανεξαρτήτως της κωμωδίας που θα δούμε στην Βουλή, δείτε την θετική πλευρά του θέματος. Ο Πάνος Καμμένος έφυγε από το υπουργείο Αμυνας χωρίς να προκαλέσει από βλακεία πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία.
