Χίος, Τρίτη 31 Μαρτίου

Ραδιόφωνο παντός… ωκεανού

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 26/03/2020 - 20:23

Στις 13 Μαρτίου 2020 το Ράδιο – αλήθεια έκλεισε 32 ολόκληρα χρόνια λειτουργίας και υπήρξαν φίλοι, που μου επεσήμαναν ότι δεν το… τιμήσαμε δεόντως.

Να σας πω, είναι όπως ένα μαγαζί που πνίγεται και ξεχνά να κάνει… εγκαίνια. Τώρα που το σκέφτομαι ούτε εμείς εγκαινιάσαμε ποτέ τίποτα.

Μετά, είναι η επικαιρότητα που τρέχει και δεν αφήνει σε μας περιττές πολυτέλειες.

Και να τώρα που έγινε αναφορά στην επικαιρότητα ο… κορωνοϊός, να η κλεισούρα σε τέσσερις τείχους, να τα περιοριστικά μέτρα, να μια 25η Μαρτίου με εσάς κλεισμένους στα σπίτια και εμάς στο Στούντιο να μεταδίδουμε τον Εθνικό ύμνο, ταυτόχρονα με τις κωδωνοκρουσίες των Εκκλησιών.

Και το ραδιόφωνο βέβαια δεν έχει την τιμή να είναι Εκκλησία, όμως και τα δύο έχουν μια… Λειτουργία και εδώ ο συμβολισμός δεν είναι θεωρητικός, μα έχει πρακτικό αντίκρισμα.

Είμαστε εδώ είπαν οι Εκκλησιές, κρατάτε, κι’ αυτό θα περάσει. Μείνετε σπίτι και μείνετε ενημερωμένοι, είπαμε εμείς και το τηρούμε, όλα τα Χιώτικα ΜΜΕ.

Όμως, και εδώ κολλάει τώρα η… επέτειος, επιτρέψτε μου μια αναφορά στο Ράδιο – αλήθεια, με την ευκαιρία και αυτής της φωτογραφίας, που έστειλε από τον Ινδικό ωκεανό ο καπετάν Ανδρέας Βολίκας, δείχνοντας στον Μ. Βερβεράκη, ότι μας ακούει μέσω του κινητού του.

 Νωρίτερα είχε στείλει παρόμοιο μήνυμα μέσω διαδικτύου άλλος ναυτικός μας, ομογενείς αλλά και απίστευτος αριθμός ακροατών από το νησί, που αισθάνεται παρηγοριά, παρέα, κουράγιο, και κυρίως το αίσθημα της κοινής πορείας, μέσω ενός κινδύνου, που μπορεί μεν να μας κρατάει κλειστούς, αλλά μας κρατάει ενημερωμένους και αυτό είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση και αυτό επιτρέψτε μου να γράφω είναι μια ραδιοφωνική υπόθεση.

Γιατί με την όποια εμπειρία διαθέτω επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ότι τα δύσκολα υπάρχουν επειδή μπορεί να ακολουθήσουν δυσκολότερα, τα οποία ουδείς εύχεται.

Ήδη οι εφημερίδες λύγισαν, ανέστειλαν την κυκλοφορία τους, την ώρα που ούτε κυκλοφορεί κανείς, ούτε χαρτί υπάρχει ή δεν μεταφέρεται για εκτύπωση, το διαδίκτυο είναι θαύμα ότι αντέχει τόσο φορτίο.

Δεν θέλω να ρθούν δυσκολότερα πράγματα, αλλά να ξέρετε ένα πράγμα. Ο κόσμος να χαλάσει το ραδιόφωνο θα εκπέμπει, η φωνή του αείμνηστου Αντώνη Πυλιαρού θα αντιλαλεί στα ερτζιανά και στα πέρατα πλέον της Οικουμένης «Εδώ Ράδιο- αλήθεια» και αυτό είναι το πολυτιμότερο δώρο για τα γενέθλια του.

Χρόνια πολλά Ράδιο – αλήθεια.

 

Υ.Γ. Τώρα που υπάρχει μια… χαλάρωση βλέποντας τους θανάτους στην Ιταλία και την Ισπανία σε σχέση με μας, τώρα ο Μητσοτάκης πρέπει να πάρει την μεγάλη απόφαση.

ΚΛΕΙΣΤΑ ΟΛΑ για μια εβδομάδα. ΟΛΑ μα ΟΛΑ. Να δουλεύει μόνο η Αστυνομία, η Πολιτική προστασία, που μπορεί να λύσει το όποιο πρόβλημα άμεσης ανάγκης και η ενημέρωση.

Μόνο έτσι θα την γλυτώσουμε.

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 30/03/2020 - 20:30

Για την ακρίβεια δεν είναι δικό της, απλά βρίσκεται στο ταμείο του Συλλόγου καρκινοπαθών, του οποίου η Τούλα Βογιατζή, βρίσκεται στο τιμόνι ως Πρόεδρος.

Και βρίσκεται εκεί, γιατί… περίσσεψε ή καλύτερα απέμεινε, μετά την απόφαση για δωρεά του Συλλόγου στο Σκυλίτσειο για να θωρακιστεί καλύτερα εν όψει του κορωνοϊού.

Της απηύθυνα το ερώτημα σήμερα στη διάρκεια σχετικού ρεπορτάζ, ως απορία, πόσα πιά χρήματα έχει ένας Σύλλογος, για να διαθέσει απ’ αυτά 5000 ευρώ;

Α, μου απάντησε αυθόρμητα η Τούλα, μας έμειναν και 500 ευρώ. Δεν βαριέσαι, θα πληρώσουμε τη ΔΕΗ, το τηλέφωνο, θα μαζέψουμε πάλι και έχει ο Θεός.

Αυτός σκέφθηκα είναι ο Θεός της Ελλάδας, αυτός της συμπαράστασης, της συμπόνιας, ένας Θεός που συν… πάσχει, που συν… τρέχει.

Χρόνια ζυμωμένος τούτος ο τόπος με τις δυσκολίες. Αν εξαιρέσεις τον τελευταίο μισό αιώνα, που ζήσαμε μέσα στην μπακιρένια ευμάρεια, κουβαλάμε στο DNA μας τις δυσκολίες, την προσφυγιά, τους πολέμους, τα πάθη της ζωής και την αλμύρα της θάλασσας.

Και μετά είναι το άλλο. Σαν ζείς την ομορφιά της ζωής και ξαφνικά σου ρθεί κατακέφαλα η κεραμίδα του καρκίνου. Σαν γαντζωθείς από την ελπίδα, σαν δείς πως όλα ξαφνικά καταρρέουν σαν πύργος θεμελιωμένος στην άμμο, σαν δείς αιφνίδια μέσα από τα μάτια ενός γιατρού, όλες της θεότητες μαζί, τότε τα πράγματα γύρω σου αποκτούν άλλες αξίες.

Τότε τα μεγάλα γίνονται ασήμαντα και τα ελάχιστα γίγαντες, τότε που αναρωτιέσαι αν ήρθε ο κόσμος ανάποδα ή ανάποδα τον έβλεπες εσύ, τότε το πεντοχίλιαρο του ταμείου σου, απλά είναι κάποια χαρτιά, που αποκτούν αξία, αν αξιοποιηθούν για το καλό.

Το καλό, που είναι τόσο δυσεύρετο σε μια ζωή, που είναι τόσο μικρή για να μην είμαστε εμείς μεγάλοι μέσα από καλές πράξεις.

Τότε που ένα στραβοπάτημα, ένας τοσοδούλης ιός σε κλείνει παρέα με το γείτονα, που δεν μιλούσες μέχρι χθες, για… ένα μέτρο γής, την οποία απαγορεύεται ακόμα και να την πατήσεις κι’ εσύ κι’ αυτός.

 

Υ.Γ. Ο κορωνοϊός, θα νικηθεί. Το θέμα δεν είναι να νικήσουμε αυτόν αλλά τον εαυτό μας.