Χίος, Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου

Στ. Κάρμαντζης: Από τους 10 που βλέπω, οι 12 μου γυρεύουν… δουλειά

Τρί, 13/08/2019 - 17:41

Ετοιμάζεται να αλλάξει γραφείο και από την Νομαρχία, τώρα την λέμε ένα αλαμπουρνέζικο όνομα, όπως το… Ομηρούπολη, να πάει στον Δήμο, αλλά είμαστε σε θέση να ξέρουμε ότι το μυαλό του είναι προσανατολισμένο στο κύριο και αυτό δεν είναι οι… Αντιδήμαρχοι, κάτι για το οποίο κύριοι ενδιαφερόμενοι είναι οι ίδιοι.

Αναφερόμαστε στον Σταμάτη Κάρμαντζη, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι, πως αυτό που τον διακατέχει είναι το άγχος του τίτλου.

Είναι αλήθεια πως όλο αυτό το διάστημα, ούτε από το γραφείο του έφυγε, ούτε αρνήθηκε να ακούσει τον όποιο προβληματισμό, αλλά σίγουρα πάει στον Δήμο με τις... αποσκευές γεμάτες, για το ποιό ακριβώς είναι το κύριο.

Είναι απίστευτο, επαναλαμβάνει σε όποιον δεί ο νέος Δήμαρχος. Από τους 10 ανθρώπους, που ζητούν να με συναντήσουν και τους βλέπω όλους, οι… 12 μου ζητάνε δουλειά!

Αυτό βέβαια κάτι σημαίνει και ο Στ. Κάρμαντζης είναι αρκετά έμπειρος για να μην το γνωρίζει.

Η πόρτα του γραφείου του στον Δήμο πρέπει να είναι ανοικτή, αλλά αν μπαίνει μέσα ο καθένας  όποτε θέλει, ας αλλάξει το ταμπελάκι και από Δήμαρχος ας γράψει «Κυρία του ελέους».

Άρα πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες ή μέρες για τους δημότες αλλιώς το… μαγαζί δεν θα δουλέψει.

Μετά, το κύριο δεν είναι οι θέσεις και τα οφίτσια αλλά η δουλειά όχι μόνο στην κατεύθυνση λύσης προβλημάτων της καθημερινότητας, αλλά στην κατεύθυνση ανάπτυξης και στην δημιουργία θέσεων εργασίας.

Αν δεν γίνει αυτό, αν ο Δήμος δεν ανοίξει τα πανιά σε όποιον θέλει να επενδύσει και του λένε οι υπηρεσίες πως για να πάρει άδεια κυλικείου πρέπει μεταξύ άλλων να τρέξει μισή ώρα δίπλα στον… Χριστόφορο Μερούση θα τρώμε τις σάρκες μας.

Είδαμε τι γίνεται στο νησί 15 μέρες;

Δεν είμαστε άξιοι και δεν θέλουμε να το κάνουμε τρίμηνο, ε, τουλάχιστον ας δημιουργηθούν θέσεις εργασίας που να κρατήσουν τον πληθυσμό γιατί όχι και να τον αυξήσουν.

Και αύξηση θέσεων εργασίας είναι και οι υποδομές. Έχουμε εδώ δύο Ναυτικές Ακαδημίες και το πρώτο Ιδιωτικό Ναυτικό Λύκειο στην Ελλάδα, έχουμε ένα Πανεπιστήμιο με ναυτιλιακή κατεύθυνση.

Γιατί να μην καλέσουμε τους εφοπλιστές να ανοίξουν γραφεία τους στο νησί;

Ποιός θα υπολογίσει τις θέσεις της ναυτικής στεριανής εργασίας χωρίς να υπολογίζεται η θαλάσσια;

Προχθές μιλούσα με ένα παλληκαράκι που μπαρκάρει μάγειρας.

Ταξιδεύω έξι μήνες το χρόνο, μου είπε και κάθομαι τέσσερις.

Πόσα παίρνεις αν επιτρέπετε, τον ρωτάω.

Μπα, δεν παίρνω πολλά σε σχέση με άλλους γιατί είμαι νέος ακόμα.

Τέλος πάντων τα λίγα πόσα είναι;

4000 ευρώ το μήνα, μου απαντά και πριν συνέλθει η κεφαλή μου από το ντιντίνισμα, μου αμολάει και τη δεύτερη σφυριά.

Ε, και το τετράμηνο που μένω έξω παίρνω και κάτι… ψιλά από την εταιρεία, για να μένω συνέχεια μαζί της.

Kαι κάτι τελευταίο. Ανεργία υπάρχει όντως, αλλά ας ρωτάει ο Στ. Κάρμαντζης έτσι ως υπόθεση εργασίας, σε όσους ζητούν δουλειά κυρίως για το παιδί τους. Που θέλουν να δουλέψει στο δρόμο ή σε… γραφείο;

 

Υ.Γ. Να δείτε τελικά που τον νέο Γεωγραφικό Αντιπεριφερειάρχη (τα αλαμπουρνέζικα που λέγαμε) θα τον λένε... Παντελή.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Κυρ, 22/09/2019 - 08:24

Μπορούμε να φανταστούμε ένα ντεπόζιτο ανοικτό που το τροφοδοτούμε συνέχεια με νερό;

Κάποια στιγμή ξεχειλίζει και το νερό χύνεται έξω.

Το κυνηγάμε εμείς. Να πάει στη ΒΙΑΛ λέει ο ένας, να πάει στο 18 λέει ο άλλος, να κατεβούμε στους δρόμους λένε οι Χαλκούσοι, να κάνει κάτι ο Δήμαρχος λέμε οι υπόλοιποι, να κινηθεί η Κυβέρνηση λέμε όλοι μαζί, να εφαρμοστεί η συμφωνία Τουρκίας – Ευρωπαϊκής Ένωσης λέμε οι πιο… ψαγμένοι.

Και μετά; Μετά τίποτα, το νερό – νερό… γιατί απλούστατα δεν κλείνει η βρύση.

Και όταν δεν κλείνει, απλά θα τσαλαβουτάμε κάνοντας όλοι ότι ασχολούμαστε ή ότι μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα.

Λέμε του Ερντογάν να κάνει φύλαξη συνόρων, του βάζουμε απέναντι και το Λιμενικό και την Frontex και το ΝΑΤΟ και την…CIA. Και τι γίνεται στο τέλος; Μηδέν εις το πηλίκον, το νερό -νερό, απλά γιατί ο Ερντογάν το σπρώχνει από τη δική του αυλή στην άλλη.

Και στην… άλλη τι γίνεται; Μπορούμε να μην είμαστε υποκριτές; Μην κοιτάμε τα νησιά, που δέχονται την πρώτη κουβαδιά του γείτονα, αλλά να πάμε παρακάτω. Πόσοι μετανάστες – πρόσφυγες πέρασαν και περνούν από την Ελλάδα. Πάντως μετριούνται σε εκατομμύρια. Πόσους κρατάμε στην Ελλάδα; Λιγότερους από 100.000 δηλαδή τίποτα.

Άρα, τους σπρώχνουμε και εμείς ή και τίποτα να μην κάνουμε… σπρώχνονται οι ίδιοι.

Τώρα μιλάμε σοβαρά; Πόσοι συγγενείς μας, γνωστοί, φίλοι, πέρασαν την δεκαετία του 50 -60 τον Ωκεανό και βγήκαν λαθραία στην Αμερική και τον Καναδά; Άρα τώρα τι θα εμποδίσει τους σημερινούς απελπισμένους, το… αυλάκι του Αιγαίου;

Όσο και να χτυπιόμαστε κάτω, όταν θέλει να φύγει ο άνθρωπος θα φύγει και θα φτάσει στο τέλος στον προορισμό του. Όλη η ανθρώπινη ιστορία είναι ιστορία μετακινήσεων. Συνεπώς το πρόβλημα είναι αλλού, να κλείσει η βρύση.

Και την βρύση εμείς μόνο την... υποθέτουμε άντε να την δεί και ο Μητσοτάκης από κοντύτερα όταν συναντήσει τον Τράμπ ή στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Τα χέρια που μπορεί να κλείσουν την βρύση βρίσκονται εκεί. Αν θέλουν, αν τα συμφέροντα τους το επιτάσσουν θα το κάνουν, αν όχι έτσι θα τσαλαβουτάμε στα… νερά εις τον αιώνα τον άπαντα.

Έχουμε σκεφθεί τα κονδύλια που δαπανώνται για να μαζεύεται αυτό το… νερό;

Αν τα έδιναν σε αυτές τις χώρες κανένας δεν θα κούναγε από το σπίτι του. Και το κυριότερο, αν οι μεγάλοι σταματούσαν τους πολέμους για τα δικά τους συμφέροντα, μακριά εννοείται από τον τόπο τους. Το προσφυγικό είναι  παράπλευρη απώλεια. Αν και αυτή την αξιοποιούν κατά το δοκούν. Η Γερμανία ανανέωσε για παράδειγμα τον πληθυσμό της κατά δύο εκατομμύρια, με μπόλι μάλιστα καλό από την Συρία. Άλλοι ήταν οι χαζοί και απλά έκαναν και κάνουν τις… Νοσοκόμες. Οι Σύροι πέταξαν και τώρα η νοσηλεία γίνεται με… Αφγανούς. Και που να σκάσουν μύτη οι… Κινέζοι.

 

Υ.Γ. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει κλείσιμο της… βρύσης. Είχα πάρει κάποτε συνέντευξη από ένα Αφγανό εργάτη στα μαστιχόδενδρα. Αναφερόμενος στον τόπο του, μου είπε ότι αυτός που είχε στο «σπίτι» του ένα κουταλάκι του γλυκού και ένα μπρίκι να κάνει καφέ, ήταν ο άρχοντας του χωριού , που μπορούσε να διαθέτει τόσο σοβαρά… περιουσιακά στοιχεία.