Χίος, Πέμπτη 9 Ιουλίου

Στ. Κάρμαντζης: Από τους 10 που βλέπω, οι 12 μου γυρεύουν… δουλειά

Τρί, 13/08/2019 - 17:41

Ετοιμάζεται να αλλάξει γραφείο και από την Νομαρχία, τώρα την λέμε ένα αλαμπουρνέζικο όνομα, όπως το… Ομηρούπολη, να πάει στον Δήμο, αλλά είμαστε σε θέση να ξέρουμε ότι το μυαλό του είναι προσανατολισμένο στο κύριο και αυτό δεν είναι οι… Αντιδήμαρχοι, κάτι για το οποίο κύριοι ενδιαφερόμενοι είναι οι ίδιοι.

Αναφερόμαστε στον Σταμάτη Κάρμαντζη, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι, πως αυτό που τον διακατέχει είναι το άγχος του τίτλου.

Είναι αλήθεια πως όλο αυτό το διάστημα, ούτε από το γραφείο του έφυγε, ούτε αρνήθηκε να ακούσει τον όποιο προβληματισμό, αλλά σίγουρα πάει στον Δήμο με τις... αποσκευές γεμάτες, για το ποιό ακριβώς είναι το κύριο.

Είναι απίστευτο, επαναλαμβάνει σε όποιον δεί ο νέος Δήμαρχος. Από τους 10 ανθρώπους, που ζητούν να με συναντήσουν και τους βλέπω όλους, οι… 12 μου ζητάνε δουλειά!

Αυτό βέβαια κάτι σημαίνει και ο Στ. Κάρμαντζης είναι αρκετά έμπειρος για να μην το γνωρίζει.

Η πόρτα του γραφείου του στον Δήμο πρέπει να είναι ανοικτή, αλλά αν μπαίνει μέσα ο καθένας  όποτε θέλει, ας αλλάξει το ταμπελάκι και από Δήμαρχος ας γράψει «Κυρία του ελέους».

Άρα πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες ή μέρες για τους δημότες αλλιώς το… μαγαζί δεν θα δουλέψει.

Μετά, το κύριο δεν είναι οι θέσεις και τα οφίτσια αλλά η δουλειά όχι μόνο στην κατεύθυνση λύσης προβλημάτων της καθημερινότητας, αλλά στην κατεύθυνση ανάπτυξης και στην δημιουργία θέσεων εργασίας.

Αν δεν γίνει αυτό, αν ο Δήμος δεν ανοίξει τα πανιά σε όποιον θέλει να επενδύσει και του λένε οι υπηρεσίες πως για να πάρει άδεια κυλικείου πρέπει μεταξύ άλλων να τρέξει μισή ώρα δίπλα στον… Χριστόφορο Μερούση θα τρώμε τις σάρκες μας.

Είδαμε τι γίνεται στο νησί 15 μέρες;

Δεν είμαστε άξιοι και δεν θέλουμε να το κάνουμε τρίμηνο, ε, τουλάχιστον ας δημιουργηθούν θέσεις εργασίας που να κρατήσουν τον πληθυσμό γιατί όχι και να τον αυξήσουν.

Και αύξηση θέσεων εργασίας είναι και οι υποδομές. Έχουμε εδώ δύο Ναυτικές Ακαδημίες και το πρώτο Ιδιωτικό Ναυτικό Λύκειο στην Ελλάδα, έχουμε ένα Πανεπιστήμιο με ναυτιλιακή κατεύθυνση.

Γιατί να μην καλέσουμε τους εφοπλιστές να ανοίξουν γραφεία τους στο νησί;

Ποιός θα υπολογίσει τις θέσεις της ναυτικής στεριανής εργασίας χωρίς να υπολογίζεται η θαλάσσια;

Προχθές μιλούσα με ένα παλληκαράκι που μπαρκάρει μάγειρας.

Ταξιδεύω έξι μήνες το χρόνο, μου είπε και κάθομαι τέσσερις.

Πόσα παίρνεις αν επιτρέπετε, τον ρωτάω.

Μπα, δεν παίρνω πολλά σε σχέση με άλλους γιατί είμαι νέος ακόμα.

Τέλος πάντων τα λίγα πόσα είναι;

4000 ευρώ το μήνα, μου απαντά και πριν συνέλθει η κεφαλή μου από το ντιντίνισμα, μου αμολάει και τη δεύτερη σφυριά.

Ε, και το τετράμηνο που μένω έξω παίρνω και κάτι… ψιλά από την εταιρεία, για να μένω συνέχεια μαζί της.

Kαι κάτι τελευταίο. Ανεργία υπάρχει όντως, αλλά ας ρωτάει ο Στ. Κάρμαντζης έτσι ως υπόθεση εργασίας, σε όσους ζητούν δουλειά κυρίως για το παιδί τους. Που θέλουν να δουλέψει στο δρόμο ή σε… γραφείο;

 

Υ.Γ. Να δείτε τελικά που τον νέο Γεωγραφικό Αντιπεριφερειάρχη (τα αλαμπουρνέζικα που λέγαμε) θα τον λένε... Παντελή.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 08/07/2020 - 19:47

Το… Άθλιοι παραπέμπει στον Βίκτωρα Ουγκώ και το… Γιαμός, στο ιστορικό τουριστικό κατάλυμα, εστιατόριο του Καρφά, σήμα κατατεθέν μιας εποχής, που μύριζε αλμύρα και ξεγνοιασιά πριν να πλακώσει η… ανάπτυξη και να πάρει όλα ο διάολος.

Ε, μετά απ’ αυτόν ήρθε το προσφυγικό και το… γλυκό έδεσε.

Σήμερα παραμένει στην εικόνα των φωτογραφιών, μάλλον περισσότερο κατάρα παρά χαρά των κληρονόμων αυτής της… περιουσίας και επικίνδυνη εστία μόλυνσης για όλους.

Το σήμερα όμως έχει και κάτι άλλο. Τους σύγχρονους… Αθλίους, κάτι που είχε προβλεφθεί.

Τώρα αν αυτοί είναι μετανάστες που έχουν πάρει άσυλο και έφυγαν από την ΒΙΑΛ, περιμένοντας το θαύμα για την μεταφορά τους στην Αθήνα ή είναι άνθρωποι που χρησιμοποιούσαν καταλύματα, από τα δεκάδες στην περιοχή για μετανάστες – πρόσφυγες και σήμερα δεν έχουν την δυνατότητα πληρωμής και όντας άστεγοι καταλήγουν εκεί, λίγη σημασία έχει.

Η μεγαλύτερη είναι ότι τα πρώην δωμάτια των τουριστικών καταλυμάτων στου Γιαμού, τις τελευταίες εβδομάδες παραβιάζονται το βράδυ και καταλαμβάνονται από αστέγους.

Σύμφωνα με τους σημερινούς ιδιοκτήτες, οι πόρτες είναι κλειστές και τις βρίσκουν σπασμένες. Σύμφωνα με τον Αντιδήμαρχο Αγίου Μηνά, έχουν ειδοποιηθεί οι ιδιοκτήτες να περιφράξουν τον χώρο. Σύμφωνα με την πραγματικότητα, όταν μετά τις 11.00 το βράδυ, που στον Καρφά πλέον οι κλέφτες μοιράζουν τα ρούχα τους, στην πέσουν ξαφνικά 50 -60 απελπισμένοι, ψάχνοντας μια γωνιά να κοιμηθούν, άντε να τους βγάλεις.

Άρα να δούμε το δάσος και όχι το δένδρο.

Προχθές άλλο συνάδελφο μέσο ενημέρωσης δημοσίευσε φωτογραφία αστέγων προσφύγων πίσω από το Δημαρχείο. Σήμερα τα ξημερώματα είδαμε και εμείς με τα μάτια μας μια ομάδα να κοιμάται πίσω από το Τελωνείο. Επαγγελματίες πέριξ του Δημοτικού Κήπου λένε το ίδιο, για ανθρώπους που βρίσκουν καταφύγιο εκεί.

Συνεπώς ας δούμε την νέα πραγματικότητα κατάματα.

Μετανάστες πλέον δεν έρχονται, το άσυλο απονέμεται, η ΒΙΑΛ σιγά – σιγά αδειάζει αλλά… δεν φεύγει, διασκορπίζεται σε διάφορα σημεία.

Γι’ αυτό επανέρχομαι στον σεβαστό μου Καθηγητή Π. Καλογεράκη.

Κύριε Πρόεδρε του Δημοτικού Συμβουλίου Χίου, αφού έχετε το κουράγιο να διευθύνετε τις συνεδριάσεις του οργάνου αυτού, που μπορούμε να παρακολουθήσουμε, όχι φυσικά… ολόκληρες, και εμείς από επαγγελματική… διαστροφή, όπου επί επτάωρον και βάλε γίνεται προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου και μέχρι να επιτευχθεί αυτό, βάλτε ως πρόταση να ψηφιστεί το εξής και να διαδοθεί σε όλες τις γλώσσες του… Ισραήλ.

«Όποιος μετανάστης πάρει άσυλο, να περνάει από τον Δήμο Χίου να παίρνει και ένα ΔΩΡΕΑΝ εισιτήριο για τον Πειραιά, πηγαίνοντας στην ευχή του Αλάχ».

Και κάτι τελευταίο. Η προχθεσινή κινητοποίηση των Σύρων στην Πλατεία μας βοήθησε να δούμε πως βλέπουν το προσφυγικό οι ίδιοι. Δεν έχει ενδιαφέρον;

Εκτός από τις γνωστές απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης στην ΒΙΑΛ τι μας είπαν, σε απλά… ελληνικά;

Τι έγινε ρε παιδιά; Πόσο καιρό θα περιμένουμε τις οικογένειες μας και τα αδέλφια μας, που βρίσκονται απέναντι;

Έτσι είναι, οι άνθρωποι είχαν μάθει αλλιώς. Ταλαιπωρία μεν, ρίσκο, έξοδα, αλλά το… τούρ δούλευε ρολόϊ. Εδώ και ένα χρόνο κόπηκε μαχαίρι.

Τώρα το… μαχαίρι είναι δικό μας, είναι του κορωνοϊού, είναι του Ερντογάν, που κάνει παιχνίδι με την Ευρώπη, ότι αν δεν τον αφήσουν να τσαμπουκαλευτεί στην Μεσόγειο θα τους αμολήσει τα νέα λεφούσια, που ζεσταίνει; Αυτά τα ερωτήματα θα μας τα λύσει η ζωή.

Στο μεταξύ μπροστά μας βρίσκεται νέα πρόκληση. Ή βοηθάμε την έξοδο ή θα γεμίσουμε αμέτρητους… Γιαμούς.

 

Υ.Γ. Στις Τράπεζες δεν χτυπάει ο κορωνοϊός, γιατί έχουν… χρήμα; Γιατί στο λεπτό, που διαρκεί ο εγκλωβισμός στον γυάλινο οικίσκο… αερίων, αν ένας στους χίλιους ήταν φορέας, έπρεπε τώρα να μας είχαν… θάψει τους μισούς.