Σταμάτης Κριμιζής, ο δικός μας… άγνωστος

Γιάννης Τζούμας
Κυρ, 01/11/2020 - 20:44

Ποιός Χιώτης δεν γνωρίζει τον πιο διάσημο συμπατριώτη μας;

Είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτόν, όπως όταν κερδίζει η Εθνική μας ομάδα, απλά και τόσο σύνθετα δηλαδή, γιατί έχουμε την ίδια πατρίδα.

Ο Σταμάτης Κριμιζής, μεταξύ άλλων με τίμησε με μια προσωπική του συνέντευξη και εκτός των άλλων, με αφορμή αυτήν, διάβασα περισσότερα πράγματα, θεωρώ από έναν μέσο άνθρωπο.

Και όμως διαβάζοντας, το τελείωσα σήμερα, το βιβλίο του Μάκη Προβατά, με τίτλο «Σταμάτης Κριμιζής. Όλα σε μια ζωή. Από τον Ήλιο στον Γαλαξία» σας υπογράφω πως για τον μοναδικό άνθρωπο στον κόσμο, που… επισκέφθηκε όλους τους πλανήτες, δεν ξέρουμε τίποτα.

Ο τυχερός, τον ζήλεψα αλήθεια, Μάκης Προβατάς, συνάδελφος με τεράστια εμπειρία στο ενεργητικό του, όσον αφορά τις εκ βαθέων συνεντεύξεις διασημοτήτων, έκανε κάτι…απλό.

Έγινε… αυτοκόλλητος με τον εκ Βροντάδου ορμώμενο Χίο και του… πήρε πράγματα, που δεν εκδηλώνονται με συνεντεύξεις, που μοιάζουν με… χειρουργικές επεμβάσεις.

Ο ίδιος γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου των εκδόσεων «Παπαδόπουλος».

«Ο Σταμάτης Κριμιζής είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, απλά εξιστορώντας τη ζωή του, αποτελεί Παράδειγμα.
Παράδειγμα για το πώς μπορεί κάποιος να κάνει τη μοίρα συνεργό του. Στα δεκαοκτώ του έφυγε από τη Χίο με μόνο εφόδιο το μυαλό του και την επιθυμία να δικαιώσει τους γονείς του που επέλεξαν αυτόν, ανάμεσα στα τρία αδέλφια, για να σπουδάσει.
 

Παράδειγμα για το πώς μπορείς να κάνεις, ίσως, το πιο δύσκολο στη ζωή: να στέκεσαι στο ύψος του Τυχαίου.
 

Η συμβολή του στη διαστημική επιστήμη θα μνημονεύεται από τους μελλοντικούς επιστήμονες. Όμως δεν είναι ακριβώς γνωστή. Ο λόγος απλός: όπως κάθε αληθινός επιστήμονας, ο Σταμάτης Κριμιζής έχει πορεία σεμνή, παρ' όλα τα σπουδαία που έχει δημιουργήσει και δημιουργεί.
 

Τελικά έχει γεμίσει το εκμαγείο της ζωής του δημιουργικά, θαυμαστά, παραδειγματικά. Ίσως το μεγαλύτερο δίδαγμα που δίνει η διαδρομή του, είναι ότι η ζωή χωράει όσο μέλλον μπορούμε εμείς να της βάλουμε.
 

Η καραντίνα Μαρτίου-Μαΐου του 2020 υπήρξε ευεργετική για το εγχείρημά μας. Μας έδωσε την ευκαιρία να τελειώσουμε, με μερικές εκατοντάδες ώρες δουλειάς, ό,τι είχαμε αρχίσει στη Χίο την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου 2019. Τότε που, μαζί με τη σύζυγό του Μαρία, με φιλοξένησαν στο σπίτι τους στον Βροντάδο για να ξεκινήσουμε αυτό το βιβλίο.

Ιδού λοιπόν ένας άνθρωπος, σημειώνει σε άλλο μέρος του βιβλίου ο Μάκης Προβατάς, σαν όλους τους ανθρώπους, που ντύνεται όπως εμείς, που τρώει ό,τι εμείς, που κάνει τζόκινγκ και πονάνε τα γόνατά του, έχει όμως πετύχει πράγματα, τα οποία κανείς μας δεν είναι σε θέση να καταφέρει: έχει νικήσει οριστικά τον χρόνο, αφού τα επιτεύγματά του θα μνημονεύονται για πάντα. Μερικά, δε, θα συνεχιστούν επ’ άπειρον, όπως το μεγαλύτερο ταξίδι της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα, το ταξίδι των διαστημοπλοίων Voyager Ι και ΙΙ. Θεωρητικά, αυτό το βιβλίο είναι μια βιογραφία. Στην πραγματικότητα, είναι ένα μάθημα ζωής για το πώς ο άνθρωπος μπορεί να κάνει μέτρο της ζωής του το μέγιστο των δυνατοτήτων του.

Διαβάζοντας τη σύνοψη του βιογραφικού του σε πιάνει δέος. Είναι ο μόνος επιστήμονας που έχει συμμετάσχει σε αποστολές προς όλους τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, σημαντικό στέλεχος του διαστημικού προγράμματος των ΗΠΑ, επικεφαλής επιστήμονας και αργότερα διευθυντής στη Διοίκηση Διαστήματος στο φημισμένο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής (APL) του Πανεπιστημίου Johns Hopkins. Έχει στο ενεργητικό του 600 επιστημονικές δημοσιεύσεις, έχει συμμετάσχει σε 23 αποστολές της NASA (από τους επικεφαλής στις αποστολές των δύο Voyager και του Cassini/Huygens) και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), έχει τιμηθεί με το ύψιστο βραβείο της NASA».

Γιατί όμως επιμένω ότι παρά τα όσα γνωρίζουμε γι’ αυτόν, χωρίς την ανάγνωση του βιβλίου του Μ. Προβατά, ο περίφημος Βρονταδούσης, που ξεκίνησε το ταξίδι στο διάστημα σαν… ρουκετατζής μας είναι… άγνωστος;

Γιατί μαθαίνουμε μέσα από τον ίδιο την μεταπολεμική μητριαρχική κοινωνία της Χίου, τις αξίες της ναυτικής κοινωνίας, το ακατάλυτο δέσιμο της οικογένειας, τον πόνο της ζωής των μεταναστών, την δύναμη της θέλησης.

Γιατί θα διαβάσουμε τις σκέψεις του, από το 1996 Ακαδημαϊκού συμπατριώτη μας, που μεταξύ άλλων λέει ότι δεν του αρέσει πολύ να τον λένε… Αστροφυσικό.

Που θυμάται έναν νεαρό Καθηγητή (ο αειθαλής Γεώργιος Μαρμαρινός) που χωρίς αυτόν δεν θα αγαπούσε την Φυσική από την οποία άρχισαν όλα.

Γιατί θα ακούσουμε να μας λέει ότι τίποτα δεν επιτυγχάνεται στην ζωή χωρίς εντιμότητα, ακεραιότητα, ήθος και αξιοκρατία.

Επιτρέψτε μου να διαλέξω δύο αποσπάσματα από το βιβλίο, με τον κίνδυνο να το αδικήσω, αφού διαβάζετε απνευστί.

«Την δουλειά σου την κάνεις, πρέπει να την κάνεις, όχι για να σε επικροτήσει κάποιος, αλλά επειδή θέλεις αυτό που έχεις αναλάβει να γίνει καλύτερο από ποτέ. Είναι η «διαρκής επιδίωξη της αριστείας» για την οποία είχε μιλήσει ο Αριστοτέλης. «Είμαστε αυτό που κάνουμε επανειλημμένα. Ως εκ τούτου η Αριστεία δεν είναι πράξη αλλά συνήθεια», Κοιτάς να κάνεις το καλύτερο δυνατό, όσο πιο κοντά στο εκατό τοις εκατό, να είσαι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα και να έχεις ήσυχη την συνείδηση σου».

Τον ερωτά ο Μάκης Προβατάς.

«Εμείς οι Έλληνες, που κατά τα άλλα υπερηφανευόμαστε για τους προγόνους μας, λέγοντας ότι έδωσαν τα φώτα στον υπόλοιπο κόσμο, στην πράξη δεν είμαστε και μεγάλοι θιασώτες της αριστείας, ενώ θα έπρεπε να είμαστε φανατικά υπέρ της. Δεν ενέχει μια υποκρισία αυτό;»

Η… απάντηση.

«Δεν είναι καν υποκρισία. Υποκρισία είναι όταν ξέρεις τι είναι καλό και εσύ λες το αντίθετο από ιδεοληψία. Όμως, το να υποστηρίζεις το προφανώς κατώτερο και να το προωθείς, αυτό είναι βλακεία. Σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις τα βασικά. Ας κοιτάξουμε, σε τελική ανάλυση, γιατί απέτυχε το σύστημα στη Σοβιετική Ένωση και σε όλες τις χώρες της επιρροής της. Επειδή προσπάθησε να καταργήσει την ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος μεριμνά για το συμφέρον του, το καλώς νοούμενο, και το πώς θα εξελίξει το περιβάλλον του. Αυτό είναι ανθρώπινο, αλλά είχε καταργηθεί στην Σ.

Ένωση και εξαιτίας αυτού είναι προφανές ότι η κοινωνία δεν προόδευσε. Μάλιστα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εξής:  Υπήρχαν τα αγροκτήματα, οι κολεκτίβες, τα οποία ήταν συλλογικά, για κρατική παραγωγή, και ταυτόχρονα οι χωρικοί είχαν μισό εκτάριο για να παράγουν ότι επέλεγαν οι ίδιοι. Στο τέλος, η παραγωγή στα μισά εκτάρια που είχαν οι ιδιώτες ήταν μεγαλύτερη από αυτήν όλων των εκταρίων που είχε το Κράτος και με την οποία προσπαθούσε να κάνει μαζική παραγωγή. Δεν είναι δυνατόν να καταργήσεις την ανθρώπινη φύση, απλά επειδή είναι ατελής, πρέπει διαρκώς να προσπαθείς να την χαλιναγωγήσεις στην κατεύθυνση κοινωνικών σκοπών που θα βοηθήσουν το σύνολο».

 

Υ.Γ.: Επειδή αγοράζοντας το βιβλίο, που συνιστώ, για να γνωρίσουμε πραγματικά τον διασημότερο Χίο, που νομίζουμε ότι ξέρουμε, μπορεί να σας ξεφύγει, σημειώνω το εξής από τα λόγια του.

«Το μυστικό της γνώσης είναι να ακούς»

Σχετικά Άρθρα