Χίος, Παρασκευή 15 Νοεμβρίου

Στην ανάπλαση, συμπεριλαμβάνεται και αυτή η… τούρτα;

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 21/10/2019 - 21:54

Ήρθε λοιπόν στην Χίο το μελετητικό γραφείο ανάπλασης της πόλης, να βρεί άκρη με μας, διότι ουδέποτε στην ιστορία συμφωνήσαμε, τι ακριβώς θέλουμε εκτός του… τσιγκανομαχαλά, που ανεχόμαστε όλοι.

Το αρχικό σχέδιο εγκρίθηκε από την προηγούμενη δημοτική αρχή και θα το συνεχίζει με κάποιες τροποποιήσεις η σημερινή.

Ο ένας δίνει σκυτάλη στον άλλο. Ελπίζουμε να το καταλάβουν στο Δημοτικό Συμβούλιο και να συνεργαστούν πριν λήξει η θητεία τους, συμβιβαζόμενοι με την πραγματικότητα, που λέει όλη την ώρα να χτυπιούνται όλοι κάτω και να μετρούν και να ξαναμετρούν τα κουκιά, ότι Δήμαρχος της πόλης είναι ο Σταμάτης Κάρμαντζης.

Και ως έμπειρος και με καλά… αυτιά, διαθέτει εκ των πραγμάτων και την στοιχειώδη όραση, αφού εδώ που τα λέμε την… τούρτα και με 10 βαθμούς μυωπίας την βλέπεις.

Αυτή λοιπόν την… λεπτομέρεια οι προηγούμενοι άρχοντες δεν μπόρεσαν να την διευθετήσουν, κάτι που μας λέει ότι ο σημερινός Δήμαρχος δεν θα το αφήσει να πέσει κάτω, πόσο μάλλον που βρίσκεται κάτω από το παράθυρο του.

Και επειδή όλοι κατάλαβαν ότι μιλάμε για το συντριβάνι, θα πρέπει να μας πληροφορήσει η Δημοτική αρχή πότε πρόκειται να το λειτουργήσει.

Το θέμα δεν είναι μόνο πρακτικό, δηλαδή να χρησιμοποιείται το κάθε πράγμα για το σκοπό που φτιάχτηκε, αλλά και ουσίας και σχετίζεται με την ανάπλαση της πόλης, που συζητάμε.

Τι σόϊ ανάπλαση μπορεί να γίνει, αν άλλα σχεδιάζουμε και άλλα γίνονται; Το συντριβάνι στην Πλατεία κάποια μελέτη το πρόβλεψε και για να φτιαχτεί δόθηκε ένας σκασμός λεφτά.

Ή λοιπόν θα λειτουργήσει ή ας μπούμε στη διαδικασία κατάθεσης ιδεών για το τι ακριβώς μπορεί να γίνει.

Κάτι μας λέει όμως ότι δεν θα χρειαστεί ο… διαγωνισμός. Αναμένουμε τις ενέργειες του Δημάρχου, ακόμα και αν χρειαστεί να περιμένουμε να δούμε επιτέλους το συντριβάνι να λειτουργεί… Χριστουγεννιάτικα.

 

Υ.Γ. Περιμένουμε τις προτάσεις τι μπορεί να γίνει η αλάνα απέναντι από το «Ελληνικό Κάστρο». Μέχρι στιγμής υπάρχει μία για φύτευση άνυδρων ντοματακίων και άλλη μια για κτίριο γραφείων της Κτηματικής υπηρεσίας του Δημοσίου.

Α, δεν σας είπαμε, μάθαμε ότι έβαλαν και άλλο πρόστιμο στον Δήμο, για το παρκάκι στον Μέγα Λημνιώνα, διότι εκεί το 1922, τότε καλέ που έγινε η… Μικρασιατική καταστροφή, ήταν παραλία.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 15/11/2019 - 23:20

Τώρα γιατί μου καρφώθηκε αυτή η ιδέα ούτε εγώ ξέρω.

Ξέρω, αλλά από μέσα μου λέω, που ξέρεις εσύ από αυτά, θα υπάρχουν όργανα, θα το είδαν οι πιλότοι, δεν βγάζεις την εικόνα από το μυαλό σου;

Έλα όμως που είναι… κολλημένη.

Όλα ξεκίνησαν όταν έπαιρνα το άκρως… Ευρωπαϊκό πρωϊνό μου, ήτοι χουρμάδες από τα Μεστά με ψωμί ζυμωτό, όταν από το παράθυρο της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, παρατήρησα ένα οδοκαθαριστή, που είχε αφήσει ανοικτό το καπάκι ενός κάδου και βιντεοσκοπούσε με το κινητό του κάτι στη θάλασσα.

Μου έκανε εντύπωση, άλλαξα παράθυρο και είδα αυτό που έβλεπε και έμεινα και εγώ με το στόμα ανοικτό, ενώ ταυτόχρονα φώναζα να φέρουν γρήγορα στο σημείο μια κάμερα.

Ένα τεράστιο σύννεφο ανοικτά του Βιολογικού και ένα εξίσου τεράστιο υδάτινο  ποτάμι να αδειάζει με ορμή στη θάλασσα, όπως ανοίγεις ένα λάστιχο και με δύναμη ρίχνεις το νερό σε μια μπανιέρα.

Η θάλασσα έξω κάλμα μπουνάτσα και το ουράνιο ποτάμι να πέφτει με ορμή.

Ίσως ναυτικοί, που με διαβάζουν τώρα να με θεωρούν πρωτάρη αλλά έτσι ακριβώς είναι.

Εκείνοι μπορεί αυτό να έχουν ζήσει, εγώ ποτέ. Απλά σκεφτόμουνα εκείνη την ώρα ότι αν άδειαζε το περιεχόμενο του… ποταμιού πάνω σε ένα σκάφος, το είχε βυθίσει σε δευτερόλεπτα.

Δεν προλαβαίνω να δώ αυτά και ξαφνικά το ποτάμι αρχίζει να τρέχει προς τον Βιολογικό.

Εκείνη την ώρα θυμάμαι ότι άκουσα τον θόρυβο προσγείωσης του Αεροπλάνου, δεν προλάβαμε να γυρίσουμε την κάμερα και ο υδροστρόβιλος άρχιζε να σκάει στον δρόμο.

Εκεί τα χάσαμε όλα. Είδαμε με το φακό αλμυρίκια να σπάνε, να σηκώνεται ένα τεράστιο σύννεφο νερού, να σκάει κάτω και να πετάγονται μαζί με τα νερά, λαμαρίνες, ξύλα, κλαδιά, μπαλέτες, λάστιχα, μέχρι και μαντεμένια καπάκια, είδαμε πεταμένα μετά, δεκάδες μέτρα μακριά.

Τρέξαμε γρήγορα στο σημείο και μέχρι να φτάσουμε στου Κώττη είπα στα γρήγορα όσες προσευχές ήξερα, βέβαιος ότι θα αντικρίσουμε την καταστροφή.

Το τι είδαμε καταγράφηκε ήδη σε ρεπορτάζ. Ευτυχώς πολλές ζημιές αλλά μόνο υλικές, ειδικά στην επιχείρηση του Γιώργη Κώττη, που πρέπει μέσα στην ατυχία τους, αφού πάνω τους έσκασε το κακό, να αισθάνονται τυχεροί, που δεν χτύπησε ή ακόμα κάτι χειρότερο άνθρωπος.

Τώρα που κολλάει το Αεροπλάνο; Ένα ντε, αφού είδα δέκα φορές το βίντεο να βεβαιωθώ και εκεί είπα. Λες να μην είναι… τυχερός μόνο ο Κώττης.

Τι θα γίνονταν αν όλη αυτή η μανία της φύσης, μπροστά στην οποία ο άνθρωπος είναι ένα ΤΙΠΟΤΑ έσκαγε πάνω στον διάδρομο προσγείωσης και τι θα γίνονταν να όλες αυτές οι κατασκευές, λαμαρίνες, ολόκληροι λυόμενοι οικίσκοι κ.λ.π. έπεφταν μέσα στον διάδρομο την ώρα της καθόδου του Αεροπλάνου;

Να πάλι μέσα μου η φωνή. Μα υπάρχουν όργανα, θα έβλεπαν οι πιλότοι, θα… θα…

Ναι ξαναλέει ο Ζερζεβούλ που έχω μέσα μου, αλλά είμαστε και τυχεροί γιατί είδες μπροστά στην δύναμη της φύσης τι είμαστε;  Ένα ΤΙΠΟΤΑ.

 

Υ.Γ. Όχι πως είμαι προληπτικός αλλά στην περίπτωση του σημείου που κατά… παραγγελίαν χτύπησε ο υδροστρόβιλος, στην… γλωσσοφαγιά πιστεύω.