Συνεχίζω την αποτοξίνωση μου. Όσοι δεν συμφωνείτε μαζί μου συνεχίζετε να σχολιάζετε ας πούμε, πως, με όσα γίνονται, με όσα συμβαίνουν, με την διπλανή κάπνα να μας πνίγει, με νεκρούς πυροσβέστες, ένας από μας, διότι Βησιγότθος δεν είναι, έκανε εργασίες με φλόγιστρο δίπλα στο δάσος των Αμάδων!!!
Τιμή στον Αϊνστάιν, που του αποδίδουν στο ερώτημα, τι είναι στον σύμπαν ανίκητο, την απάντηση, ο… βλάκας και πάμε στην αποτοξίνωση.
65 χρόνια που λέτε, κοντεύω να σκάσω. Έχω σκαλίσει τα… χώματα της Χιακής γης, κοιτώντας καρσί τις χαμένες και αλησμόνητες πατρίδες και σπάω τόσα χρόνια το κεφάλι μου. Τι είναι απέναντι μας; Και δεν εννοώ τον Τσεσμέ, που οι Χιώτες γνωρίζουν τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερο απ’ ότι τα Ψαρά και τις Οινούσσες, αλλά τον Μίμαντα. Το βουνό καρσί, αυτό που οι Τούρκοι αποκαλούν Καρά μπουρούν, απλοποιημένα, γιατί έτσι είναι οι περισσότερες γλώσσες πλην της Ελληνικής, που έχουμε άγνοια του πλούτου της, μαύρη άκρη, μαύρη μύτη, όπως λένε απέναντι από την Σμύρνη καρσί γιακά, η απέναντι γωνία, από το γιακά, του πουκαμίσου μας δηλαδή.
Μίμας λοιπόν, λέγεται το επιβλητικό αυτό βουνό απέναντι μας. Ήταν, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ένας από τους Γίγαντες, γιος της Γαίας, που γεννήθηκε από το αίμα του Ουρανού, αφού προηγουμένως του έκοψε ο Κρόνος αυτά που του... κρέμονταν μεταξύ ομφαλού και γονάτων.
Όταν έβλεπαν τον Μίμαντα, μας λέει ο προπάππους μας ο Όμηρος, για το αεροδρόμιο μας, Ομρος (έχει σβήσει ένα γράμμα στην νέα πινακίδα από την αρχή, αλλά χεστήκανε όλοι τους) ήξεραν οι αρχαίοι ότι «καρφί» στην συνέχεια είναι η Τροία.
Ενοικιάσαμε λοιπόν ένα λεωφορειάκι, στην Τουρκία έχουν ανακαλύψει αυτό το… αστρονομικό όχημα και δεν διαθέτουν τις κουμούτσες, που εμείς είχαμε την απαίτηση να παίρνουν 35… καθήμενους και να πηγαινοέρχονται άδεια στα χωριά και να μην μπαίνουν και μέσα, και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το βουνό, που είναι ολόιδια η Χίος.
Αντιλαμβανόμαστε όλοι πως με ένα «παιχνίδι» της γεωλογίας και σε συνέχεια της γεωγραφίας, ένα κομμάτι βουνού «ξεκόλλησε» από την μάνα μας στην Μικρασιατική ακτή και βρέθηκε ξυλάρμενο στο πέλαγος. Η Χίος, το νησί μας, ο τόπος μας.
Καρσί λοιπόν ο Μίμας, είναι ξερός και άγριος, αλλά συνάμα και γεμάτος πεύκα. Αυτή η ασπριδερή γραμμή, που βλέπουμε όλοι, δεν είναι αντιπυρική ζώνη, αλλά απλούστατα μια τεράστια πελεκανιά, που δίπλα της βρίσκονται και ορυχεία πέτρας ή μαρμάρου, όπως είχαμε και εμείς παλιά στην Λαγκάδα.
Ανηφοριά λοιπόν, ξεραΐλα, αγριάδα, τύπου Αίπους με ολίγον Πελιναίο. Στην κορυφή του βουνού ραντάρ του στρατού, που σαρώνουν το Αιγαίο και σε τακτά διαστήματα φυλάκια της στρατοχωροφυλακής, που ελέγχουν τον αριθμό του οχήματος που περνάει (ως γνωστόν η Τουρκία είναι κράτος και όχι μπορντέλο) μέχρι που εμφανίζονται οι κόλποι, που βρίσκονται από την Ανατολική πλευρά των Οινουσσών, αυτή που δεν βλέπουμε εμείς. Σε αυτούς παραθεριστικές οικίες, πολλές από τις οποίες κατασκευασμένες από την κυβέρνηση και την βουλή ως ησυχαστήρια και τόπο διακοπών των πολιτικών, μέχρι που κάποια στιγμή, καρσί στην κυριολεξία από την ανάποδη σε μας Οινούσσα, το ξακουστό Μελί. Κάτω στην παραλία, εκατοντάδες παραθεριστικές οικίες και μετά από αυτές ένας απέραντος κάμπος, ελιές και το Μελί σκαρφαλωμένο στο βουνό. Το λεωφορειάκι αγκομαχά και χωράει ίσα – ίσα στον χωματόδρομο, τέρμα Θεού, που λένε, όπου εμφανίζονται τα ερείπια, γιατί αυτό είναι σήμερα, κάτι όπως την παλαιά Ποταμιά στο χειρότερο της, το ιστορικό Μελί, των Ελλήνων, όπου δεν υπήρχε ίχνος Τούρκου για 5000 χρόνια.
Οι φωτογραφίες που βλέπετε αδιάψευστος μάρτυρας. Την ερημιά και την απογοήτευση της εγκατάλειψης, αποζημιώνει η παροιμιώδης πάντα φιλοξενία των Τούρκων, που από ρομαντισμό και μόνο διατηρούν εκεί κάποιες καλοδιατηρημένες παραθεριστικές κατοικίες.
Αυτά βέβαια δεν γράφονται για να σας αποτρέψουμε να πάτε, το αντίθετο, κάντε το, έτσι για να ανακαλύψετε και εσείς τον Μίμαντα, το αδελφάκι της Χίου, που μας κοιτάζει κατάφατσα που λέμε από γενέσεως κόσμου.
ΥΓ. Δεν το συνηθίζω αλλά σας μεταφέρω αυτό που έστειλα ως μήνυμα στον συνοδοιπόρο σ’ αυτό το ταξίδι – προσκύνημα Κώστα Μαρδά, ακούγοντας τον να απαγγέλει ένα ποίημα που έγραψε για την μάνα του.
https://www.alithia.gr/politismos/apaggelia-kosta-marda-gia-ti-mana-toy-elegko
«Φίλε δεν… υπάρχεις. Σε ευχαριστώ για το κλάμα που μου χάρισες, τιμώντας την μάνα όλων μας, όχι μόνο με τα γραπτά σου λόγια, αλλά και την απαγγελία της ψυχής σου. Υποκλίνομαι και χειροκροτώ».
