Χίος, Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου

Τα Ψαρά και οι Οινούσσες στα… Τουρκικά πως λέγονται;

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 15/10/2019 - 21:33

Η Χίος πάντως λέγεται Σακίζ, μαστίχα δηλαδή, καθαρό, τα υπόλοιπα… ψιλά θα τα βρούμε.

Όπως θα βρεί και η Κυβέρνηση την άκρη με τον ΦΠΑ. Ακόμα είναι… μικρή, αλλά να δούμε για πόσο ακόμα θα γίνεται επίκληση του… νεαρού της ηλικίας της.

Ας γίνομε σαφέστεροι. Ο Νότης Μηταράκης, ο Χιώτης Βουλευτής της Ν.Δ. είναι ένας έμπειρος πολιτικός και καλός υπουργός. Αποτελεσματικός αεικίνητος και καλός επικοινωνιακά, αλλά στον «σκληρό» πυρήνα των οικονομικών αποφάσεων της Κυβέρνησης δεν είναι. Παρά ταύτα, προφανώς ρώτησε και έτσι είπε στην συνάντηση, που είχε με τους Επαγγελματοβιοτέχνες, ότι ο ΦΠΑ θα παραμείνει μειωμένος στα νησιά λόγω των μεταναστευτικών ροών.

Αυτό το έλεγε και ο… Σύριζα, αλλά ας κάνουμε ότι δεν το καταλαβαίνουμε, αφού αν αυτό τους βολεύει, να το βαφτίζουν έτσι δηλαδή, ας το κάνουν, η ουσία δεν αλλάζει, το μεταναστευτικό θα είναι πρόβλημα της ερχόμενης εικοσαετίας.

Το πρόβλημα είναι αλλού. Αν δεν αλλάξει κάτι, είπαμε ο Μηταράκης στον «σκληρό» πυρήνα δεν είναι, και μείνουμε στο «δια ταύτα» μαζί με το 17% παραμένει και το Παγκόσμιο επίτευγμα του Σύριζα, που μόνο με ιατρικούς όρους ερμηνεύεται, γιατί πολιτικά κι οικονομικά θα χαρακτηριστεί χειρότερα, του ΦΠΑ 24% στα μικρονήσια.

Προσέξτε, εδώ το θέμα είναι πολιτικό και όχι οικονομικό, γιατί πρώτον δεν έχει φορολογική βάση και δεύτερον γιατί η απόδειξη στα μικρά νησιά έχει καταργηθεί από την εποχή της… Οθωμανικής κυριαρχίας.

 Αρα, άρα το πρόβλημα είναι κατά πόσο κατανοεί το Κουβέρνο, ότι τα νησιά για να τα κρατήσει στην ελληνική επικράτεια πρέπει να κατοικούνται. Και νησιά είναι θα …κατοικούνται, αλλά το τι γλώσσα θα μιλιέται, με τα μυαλά που κουβαλάμε, εγώ το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω.

Εδώ χρειάζεται λίγο η προσοχή σας, να ανοίξουμε μια μεγάλη αλλά ουσιαστική παρένθεση.

Στο Ομήρειο συνεχίζεται η έκθεση για τη Μικρασία από το Φεστιβάλ «Ιωνία». Βλέποντας την προχθές ο παρατηρητικός Πολιτικός Μηχανικός Κώστας Χαλιορής, με προέτρεψε να δώ μια εφημερίδα της Σμύρνης του 1895 (Αν δεν κάνω λάθος ήταν η Αρμονία). Εκεί λοιπόν αναφερόμενη στον πολιτική της Κυβέρνησης (στον Σουλτάνο δηλαδή) είχε την επισήμανση ότι πρέπει να γίνει κάτι με τους αδελφούς μας (τους Τούρκους) στην Συρία.

Ε, ένα αιώνα και βάλε μετά, ο Ερντογάν το πραγματοποιεί.

Οι Μικρασιάτες συμβούλευαν ότι ο Τούρκος πιάνει τον λαγό με τον… αραμπά, σιγά – σιγά, δεν τον κυνηγά γιατί θα φύγει, τον αφήνει να ησυχάσει και την κατάλληλη στιγμή γίνεται… στιφάδο.

Στον Τουργκούτ Οζάλ αποδίδεται σε απλή μετάφραση η ρήση, ότι δεν χρειάζεται η Τουρκία να κάνει πόλεμο για τα νησιά του Αιγαίου, η Ελλάδα θα το διαλύσει το μαγαζί μόνη της.

Ε, τώρα παρακολουθούμε την… διάλυση.

Αντιγράφω από το βιβλίο του δικού μας Κώστα Μαρδά «ΠΡΟ ΙΜΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ» που αν είμασταν οργανωμένο Κράτος θα το βάζαμε υποχρεωτικό εξεταζόμενο μάθημα στις Διπλωματικές Σχολές και στις Σχολές των Ενόπλων δυνάμεων.

1976 ετήσια Σύνοδος του ΟΗΕ. Ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας Δημήτριος Μπίτσιος, ανέπτυσσε τις θέσεις της χώρας μας, για το δικαίωμα άμυνας των νησιών του Αιγαίου, μετά την εισβολή στην Κύπρο (Η Συνθήκη της Λωζάνης θέλει τα νησιά χωρίς στρατό) και ο Τούρκος ομόλογος του, Ισχάν Τσαγλαγιαγκίλ για να κατατοπίσει τους συνομιλητές και ακροατές του, σημειώνει ενημερωτικά, ότι μιλάμε για κάποια νησάκια με πληθυσμό 300.000 κατοίκων έναντι των 10.000.000 της παράκτιας περιοχής της Τουρκίας.

Τότε, το 1976. Σήμερα μόνο η Σμύρνη ξεπερνά τα 5.000.000 και σε 50 χρόνια από σήμερα  (0… αραμπάς, που λέγαμε) η Ελλάδα θα είναι, αν δεν γίνει θαύμα και αλλάξουμε μυαλά, 6.500.000. Η αναλογία το 1950 ήταν 1 έλληνας, 2,5 τούρκοι, σε 50 χρόνια από σήμερα θα είναι 1 έλληνας, 13 τούρκοι.

Συνεχίζουμε όμως πάντα με το βιβλίο του Μώστα Μαρδά. Πηδάμε χρόνια και πάμε στο 1985. Στις 14 Ιουνίου 1985 «Ο Τούρκος πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ σε έγγραφο του στο υπουργείο Εσωτερικών, παρήγγειλε νέους χάρτες για το Αιγαίο χωρίς σύνορα και δίχως την αναγραφή «Ελλάδα» πάνω στα νησιά του Αιγαίου… δίνοντας εντολή να αναγράφεται η λέξη «Ελλάδα» μόνο επί της Ηπειρωτικής.

Ε, 34 χρόνια μετά, ο Ερτνογάν εμφανίστηκε πριν ένα μήνα σε μια ομιλία του σε Στρατιωτική Ακαδημία, με ένα χάρτη πίσω του, που έγραφε «Ελλάδα» εκεί που είχε πεί ο… Οζάλ.

Μεγάλη παρένθεση τέλος. Η κυβέρνηση αυτή έχει την ευκαιρία να κάνει τη διαφορά θεσπίζοντας μηδενικό ΦΠΑ στα μικρονήσια. Είναι η τελευταία ευκαιρία να τους δώσει ζωή αλλιώς ας αρχίσει το καθάρισμα των κρεμμυδιών, απαραίτητων αν δεν κάνω λάθος για το… στιφάδο.

 

Υ.Γ. Αν υπάρχει μια ελπίδα αυτή περνάει μέσα από τους τούρκους δημοκράτες, που βρίσκονται κυρίως στην «Γκιαούρ» την άπιστη Σμύρνη και με τους οποίους θα πρέπει να έχουμε τις πιο φιλικές σχέσεις που γίνεται.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 12/12/2019 - 20:47

Ακούγοντας έξω την βροχή μαζί με τον ήχο του πληκτρολογίου, σκέφτομαι αυτή την επιμονή του Θεού να ρίχνει τουλούμι το νερό, αλλά ούτε δράμι μυαλό.

Μεγάλη… αδικία για την περίπτωση μας.

Ας σκεφτούμε νοερά ότι μόνο με το Φράγμα Κόρης γεφύρι τελειωμένο, κανονικά εδώ και μια πενταετία, θα έπρεπε να ανοίγαμε την βρύση μας και να πίναμε νερό, να πλενόμαστε και να μην έχουμε κάτι κοινό με τις… ρέγκες, να ποτίζουμε χωρίς να ψοφάνε τα φυτά μας, να σταματήσουμε να αλλάζουμε πλυντήρια ανά πενταετία και τέλος να κρατήσουμε φρεναρισμένη την ατομική μας… πέτρα, που κάποια στιγμή θα μας ανοίξει την πόρτα του Χειρουργείου.

Το πρωί κάναμε πλάκα στο ραδιόφωνο ότι επίτηδες δεν έγινε το Φράγμα για να μην τιγκάρει στο νερό και σπάσει και στο διάβα του παρασύρει στη θάλασσα την… επέκταση του Αεροδρομίου και γεμίσει με λάσπες το… νέο Λιμάνι.

Βέβαια η πλάκα αφορά στην ουσία τα χάλια μας και για να μην αδικηθεί κανείς βάζω μέσα και το δικό μας συνάφι.

Σκεφτόμουνα ότι κάθε άνθρωπος, επιχείρηση, τόπος ή χώρα έχουν τους στόχους τους.

Εντοπίως από το 1977 που εκδίδαμε την «Χιακή Φωνή» του Συλλόγου Χίων Σπουδαστών, μέχρι το 1981, αναφέρομαι στο πρόσωπο μου, για να μην ρίξω τις ευθύνες συνολικά, που συνεργαζόμουν με τον «Χιακό Λαό» μέχρι το 1987 που γεννήθηκε η ΑΛΗΘΕΙΑ, πλάκα – πλάκα σε λίγο θα πιάσουμε τον… μισό αιώνα, το νησί ασχολείται με τρείς στόχους, το Φράγμα, την επέκταση του Αεροδρομίου και το νέο Λιμάνι της Χίου.

Αυτό από μόνο του είναι κατάντια, η οποία δεν συμπεριλαμβάνει μόνο τους αιρετούς που πέρασαν ή κυβερνούν σήμερα, αλλά και εμάς τους δημοσιογράφους, που δεν καταφέραμε να λύσουμε ΕΝΑ πρωτεύον πρόβλημα.

Μερικές φορές αναλογίζομαι πως αν οι Εγγλέζοι δεν εντόπιζαν την απλάδα στον Καλαμιώνα, στο Κοντάρι, που η χούντα μετά με συνοπτικές διαδικασίες έκανε αεροδρόμιο και εάν ο τελευταίος Σουλτάνος, ο Αλλάχ να τον αναπαύσει, δεν έφτιαχνε στη Χίο Λιμάνι, μάλλον θα είμαστε χωρίς και αυτές τις υποδομές.

Ας έρθουμε όμως στο σήμερα ενώ η βροχή συνεχίζεται ασταμάτητα.

Από τους τρείς στόχους που παραμένουν, εγώ βλέπω έναν εφικτό, διότι νέο Λιμάνι δεν θα γίνει στον αιώνα τον άπαντα, αφού όλοι λογαριάζουν χωρίς την Εφορία Εναλίων Αρχαιοτήτων, που θα μπλοκάρει τα πάντα λόγω Ναυαρχίδας, ενώ επέκταση δεν θα γίνει ούτε σε 50 χρόνια από σήμερα, αφού η μετατόπιση δρόμου στην θάλασσα θα απαιτήσει επανακαθορισμό Αιγιαλού και παραλίας.

Αυτό λοιπόν, που απομένει και είναι σίγουρα και το βασικότερο, είναι να μην βρέχει ο Θεός και εμείς ποτίζουμε το Αιγαίο, είναι να τελειώσει το Φράγμα.

Εκεί πρέπει κατά τη γνώμη μου να πιέσουμε, εκεί να επικεντρώσουμε τις προσπάθειες μας.

Στην κατάσταση τέλματος, που βρίσκεται, αν δεν το ξεκολλήσουμε, δυστυχώς για τις επόμενες δεκαετίες μια θα είναι η νέα υποδομή, που θα φτιάξει το κράτος για την Χίο, αυτή του υστερόγραφου.

 

Υ.Γ. Καλά το καταλάβατε. Το ΠΡΟΚΕΚΑ στο Αίπος.