Η κατάσταση είναι γνωστή και δεν αναφέρομαι στα μικρά χωριά αλλά στα μεγάλα. Είναι γνωστή και δεν είναι αναστρέψιμη εκτός αν ξαφνικά αποφασίσουμε να κάνουμε… παιδιά. Αλήθεια μέχρι πότε θα διαδηλώνουν Νενητούσοι και Καλλιμασιώτες; Με δεδομένη την συρρίκνωση τα δύο Σχολειά θα γίνουν ένα. Μέχρι πότε θα είναι τυχεροί οι Καρδαμυλίτες; Τυχεροί, γιατί είναι κοινό μυστικό ότι αν δεν υπήρχε ο καπ. Παναγιώτης Τσάκος, να «αιμοδοτήσει» το «Λιβάνειο» με τα παιδιά του «Σπιτιού της Μαρίας» το ιστορικό αυτό Σχολειό είχε ημερομηνία λήξεως.
Η λύση βρίσκεται στα πόδια μας αρκεί να κάνουμε την υπέρβαση και αρκεί να αυτενεργήσουμε. Τι κάναμε με τους πρόσφυγες από την αρχή κυρίως μέχρι σήμερα; Πήραμε την κατάσταση στα χέρια μας και τα καταφέραμε μια χαρά. Το ίδιο να κάνουμε και τώρα. Οι άνθρωποι αυτοί θα συνεχίζουν να έρχονται. Το τι τους περιμένει στη συνέχεια το γνωρίζουν. Ο Πειραιάς, οι σκηνές, η πείνα, οι αρρώστιες. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μας ως λαός, εκ των πραγμάτων θα είναι «μπαλάκια» που θα μεταφέρονται από «χωρίου εις χωρίον» χωρίς καμιά τύχη.
Εδώ λοιπόν πρέπει να πιάσουμε την ευκαιρία. Πόσες εργασίες υπάρχουν στα μεγάλα χωριά, τι εργάτες χρειάζονται στη γή, στα ζώα, σε τέχνες, επαγγέλματα που εμείς παρά την ανεργία δεν καταδεχόμαστε, πόσα σπίτια άδεια υπάρχουν; Ένα Κοινοτικό Συμβούλιο μπορεί να τα καταγράψει και να προχωρήσει στην συνέχεια. Μια ανακοίνωση ή μια αυτοπρόσωπη παρουσία στο Κέντρο καταγραφής στην ΒΙΑΛ. Προσφέρουμε σπίτι, εργασία σε μία ή τόσες οικογένειες, οι οποίες υπ’ όψιν έχουν μέσο όρο τέσσερα παιδιά έκαστη. Δεν πρέπει να φοβόμαστε, η Αλβανική μετανάστευση δείχνει το δρόμο. Θυμόμαστε πως αντιμετωπίζαμε τότε τα «αγρίμια» που έφτασαν; Η ΑΛΗΘΕΙΑ θυμίζω, για να σπάσει τον πάγο, είχε καθιερώσει τότε δελτίο ειδήσεων στα Αλβανικά και εξέδιδε μια σελίδα της εφημερίδας στη γλώσσα τους. Τότε πολλοί συμπατριώτες, μας έβλεπαν ως… Αρειανούς. Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι λόγοι μετάδοσης στα Αλβανικά εξέλειπαν, γιατί οι Αλβανοί σε δυό χρόνια μίλαγαν… Ελληνικά, τα δε παιδιά τους και εγγόνια τους σήμερα δεν ξέρουν… Αλβανικά. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία αυτοί οι άνθρωποι αποδείχτηκαν «μαμούνια» εργατικοί, τίμιοι, φιλότιμοι, έγιναν γείτονες, φίλοι μας, συγγενείς μας, βιώνουμε σήμερα τα αποτελέσματα δεκάδων μικτών γάμων, Σχολειά όπως αυτό της Βολισσού για παράδειγμα κρατήθηκαν στην ζωή.
Νάτος λοιπόν ο δρόμος. Να μην αφήσουμε το θέμα στον «αυτόματο» να το προετοιμάσουμε, να πούμε αυτό χρειαζόμαστε και να αιμοδοτήσουμε τα χωριά μας, αρχικά τα μεγάλα με Σύρους για παράδειγμα. Μπορεί σήμερα να μη θέλουν να μείνουν, με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται, αλλά σε λίγους μήνες θα θέλουν αρκεί να τους αγκαλιάσουμε, να τους δώσουμε την ευκαιρία. Προτείνω αντί να αναθεματίσουμε την πρόταση να την συζητήσουμε.
Υ.Γ. Περίμενα στη διάρκεια ρεπορτάζ στο λιμάνι, μια βάρκα της Frontex που κουβαλούσε πρόσφυγες από τη Συρία. Καθώς έβγαιναν νόμιζα πως άδειαζε το Λεωφορειάκι της Μαυρώνη… Εχουμε αναλογιστεί ποτέ τον μέσο όρο ηλικίας όσων ψάχνουν αλλού την μοίρα τους; Mήπως αλλάξει αυτό το μοίρα των χωριών μας;
