Σήμερα πρώτη Ιουλίου γιορτάζουν οι γιατροί άγιοι της εκκλησίας μας, Κοσμάς και Δαμιανός ήταν τα ονόματά τους αλλά επειδή δεν έπαιρναν αργύρια για τις συμβουλές τους ονόμασαν Ανάργυρους.
Τους γιορτάζουμε δυο φορές το χρόνο, πρώτη Ιούλη και πρώτη Νοέμβρη γιορτάζει το μοναστήρι πάνω από το χωριό των Θυμιανών.
Όσα χρόνια και να περάσουν δεν ξεχνώ τον γείτονα τον κυρ Μικέ,
πρωί-πρωί τέτοια μέρα περνώντας κάτω από το σπίτι πηγαίνοντας για το μοναστήρι, όπου τον είχαν ορίσει επίτροπο, φώναζε την μητέρα μου γνωρίζοντας ότι και η μητέρα μου ήταν τακτικός προσκυνητής: «Μαρία είσαι έτοιμη, να περιμένω;», άκουγε την απάντηση και περίμενε για έφευγε, πάντως κοντά μεσημέρι τους θυμάμαι να γυρίζουν με άρτο και παστέλια στα χέρια, να αποχαιρετίζονται με την ευχή ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!
Ξαναγινόταν το ίδιο σκηνικό την πρώτη Ιουλίου σαν σήμερα και πρώτη Νοεμβρίου μια και τότε γιορτάζουν οι Άγ. Ανάργυροι.
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!
*(Από τη σελ. 93 του βιβλίου μου «Καμπούσικες Ιστορίες της πεζούλας»)