Αγαπητή Αλήθεια, ο Αρκάς, Βασίλης Γ. Διαμαντόπουλος στο ρεαλιστικό ημερολόγιό του με τίτλο ''Αιχμάλωτος των Τούρκων 1922-1923'' περιγράφει την υποχώρηση και παράδοση του 18ου τάγματος πεζικού, όπως προσωπικά την αντιλήφθηκε.
Δημοσιεύει δε το παρακάτω δημοτικό τραγούδι (Μοιρολόι):
Εσείς βουνά της Άγκυρας και της Μικράς Aσίας, ποτέ σας μην ανθίσετε, ποτέ μη λουλουδίστε, για το κακό που πάθαμε, στις δέκα τρεις τ’ Αυγούστου.
Γιόμισαν τα βουνά κορμιά και οι κάμποι παλληκάρια. Κι’ άλλα παιδιά ‘ν’ αιχμάλωτα, κι’ άλλα ‘ναι λαβωμένα κι’ ένα παιδί απ’ τον τόπο μας άλλων παιδιώνε λέει:
Βλέπω παιδιά, ‘τοιμάζεστε στον τόπο μας, να πάτε, nτουφέκι να μη ρίξετε, τραγούδι να μην ειπήτε.
Κι’ αν σας ρωτήσει η μάνα μου κι’ ο δόλιος μου πατέρας, πέστε τους πως παντρεύτηκα εδώ μέσ’ την Τουρκία.
Πήρα την πλάκα πεθερά, τη μαύρη γη γυναίκα δυό κυπαρίσια αγκαλιά, στο μνήμα μου απάνου.
Σημείωση:
Το τραγούδι τούτο το σύνθεσε ο λαός στην Aρκαδία το 1922 . Το κατάγραψε το 1925 ο καθηγητής Δημήτρ. Άνδρ. Tσίρμπας στο xωριό Mάναρι - Αρκαδίας και το δημοσίευσε το 1957 στη «Λαογραφία» (Τόμ. 17, σελ. 74 αριθ. 5).