Η βαρβαρότητα, που μπαίνει πρώτα στο μυαλό και μετά στις πράξεις των ανθρώπων, και το φάντασμα του κοινωνικού εκφασισμού διαχέονται παντού...
Τα θρέφει η κανονικότητα της οικονομικής κρίσης, των πολέμων και της εξαθλίωσης. Η πολιτική διαφθορά και διάβρωση έγιναν κρίση αντιπροσώπευσης...
Ζούμε σε έναν τόπο που με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων οι εργασιακές σχέσεις έχουν μεταβληθεί σε ερείπια...
Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα που νέοι-ες όσα προσόντα και να έχουν, δε βρίσκουν δουλειά και μεταναστεύουν...
Το 8ωρο κι η 4ήμερη εργασία είναι ονειρώξεις θερινής νυκτός. Κυριαρχούν πλέον οι ελαστικές σχέσεις εργασίας...
Τα 4ωρα γίνονται απλήρωτα 8ωρα κι οι υπερωρίες κατά κανόνα δεν πληρώνονται...
Ανασφάλιστη εργασία, μισθοί Ανατολής, με δικαιώματα Μπαγκλαντές και τιμές Δύσης...
Εργασιακή ζούγκλα. "Ο άνθρωπος είναι οι σχέσεις του", έγραφε ο Μαρξ...
Για να πάμε παρακάτω. Η ζωή προχωρά:
Οι άνθρωποι δε θέλουμε 7ήμερη εργασία, ούτε 12ωρα. Δε θέλουμε δουλειά τις Κυριακές...
Θέλουμε μισθούς με το κόστος ζωής και όχι χάος στις εργασιακές και κοινωνικές σχέσεις...
Οικογένειες που δε βλέπονται, φίλοι που δε βλέπονται για τα υπερκέρδη των ολιγαρχών...
Οι εργαζόμενοι είναι άνθρωποι με οικογένειες, με φίλους, με ζωή και όχι αναλώσιμες μηχανές...
Παρά τα όποια σκιρτήματα κι αγωνιστικές εξάρσεις οι διαθέσεις πολιτικού συμβιβασμού της κοινωνικής πλειονότητας από τη μια, κι η κυρίαρχη αντίληψη για ανάθεση των αγώνων σε κεντρικές μορφές εκπροσώπησης από την άλλη, φέρνουν ήττες κι οδηγούν
σε πολιτική συνθηκολόγηση...
Έχει βάθος το πηγάδι, αλλά για την ώρα δεν έχει ρέλια. Σταθερά απέναντι σε αυτήν την παρακμή...
Υ.Γ. "Μερικές φορές οι άνθρωποι δε θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, γιατί δε θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους.''