Θύμα διαρκείας είναι ολόκληρη η ΠΑΙΔΕΙΑ.
Το 1982 πήγα στη ναυτική σχολή του Ασπροπύργου να κάνω σωστικά πυροσβεστικά για την κατοχύρωση του διπλώματος του πρώτου μηχανικού που είχα πάρει.
Το πρωί γύρω στις δέκα, ήρθε ένα βανάκι και έφερε μεγάλο αριθμό σάντουιτς για τους σπουδαστές, οι σπουδαστές παραλάβαιναν τα σάντουιτς και το 90 % πήγαιναν κατευθείαν στους κάδους των σκουπιδιών. Πήγαμε και πήραμε με τους συναδέλφους μου, μερικά σάντουιτς από τους κάδους. Συσκευασμένα άψογα, ανοίξαμε δοκιμαστικά και τα φάγαμε. Ήταν εξαιρετικά εύγευστα και φρέσκα.
Αποφασίσαμε και πήγαμε στον διοικητή της σχολής, που εκ παραδόσεως είναι υψηλόβαθμος λιμενικός αξιωματικός με τον βαθμό του πλοιάρχου (συνταγματάρχης)
Του είπαμε, είναι άδικο να πετιέται στα σκουπίδια τροφή όταν υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν, γηροκομεία κλπ. Ο διοικητής χαμογέλασε με κατανόηση και μας είπε:
" Έχετε δίκιο αλλά αυτό είναι μια πολύ μικρή σπατάλη μπροστά σε άλλες. Eγώ αυτή τη σχολή τέλειωσα με βιβλία από την δανειστική βιβλιοθήκη του Ευγενιδίου ιδρύματος. Τα βιβλία αυτά τα διατηρούσαμε καθαρά και τα επιστρέφαμε άψογα. Σήμερα το υπουργείο τυπώνει κάθε χρόνο βιβλία, που τα σχιζουν τα κακοποιούν τα μουτζουρώνουν τα πετάνε χωρίς καμιά συνείδηση, καμιά συστολή, χωρίς κανένα σεβασμό.
Ποις διαμαρτυρήθηκε γι’αυτή την τεράστια σπατάλη που γίνεται κάθε χρόνο και που φθείρει και τους μαθητές; Αφού τους κακομαθαίνει επίσημα να μην έχουν καμιά συστολή και κανένα σεβασμό στο βιβλίο και κατ' επέκταση επαγωγικά και προς το σχολείο, .... τους δασκάλους ... τους συμμαθητές αλλά και την κοινωνία;"
Μείναμε σιωπηλοί...
Κα ο διοικητής επεκτάθηκε και σε άλλα ανάλογα παραδείγματα σπατάλης απονιάς και ασυνειδησίας που ξεκινούν από το επίσημο κράτος και που κάνουν τελικά αναλώσιμη κάθε ηθική τάξη και ισοπεδώνουν κάθε ηθικό ανάστημα.
Εξ όνυχος τον λέοντα ... Με ένα λόγο και με όλες τις προεκτάσεις, ως εδώ που φτάσαμε σήμερα.