Ήμασταν τυχεροί όσοι μπορούμε να καυχηθούμε πως μας δέχονταν αξημέρωτα στο γραφείο του στο κεντρικό μέγαρο του ΝΑΤ, όσο υπηρετούσε εκεί σαν νομικός σύμβουλος, με τη φυσική χάρη άρχοντα και δασκάλου μαζί κι ήταν ο οικοδεσπότης μας αλλά κι ο σύμβουλος, ο συντρέχτης, ο άνθρωπός που πραγματικά νοιαζόταν για του καθ' ενός το πρόβλημα και την όποια ανάγκη.
Του πήγαινα τα βιβλία μου μόλις κυκλοφορούσαν κι ύστερα από λίγες μέρες έφταναν έγγραφες οι ευχαριστίες του, τα συγχαρητήρια του αλλά κι οι εύστοχες παρατηρήσεις και οι συμβουλές του, πράγμα που αποδείκνυε πως όλα τα διάβαζε κι όχι μόνο τα δικά μου βέβαια.
Γι αυτό, απ’ ότι μου έλεγε, τα βράδια κοιμόταν στις εννιά για να ξυπνήσει στις τρεις τα ξημερώματα, να κατέβει και να δουλέψει απερίσπαστος, πριν αρχίσουν να μπαινοβγαίνουν οι διάφοροι επισκέπτες κι οι λογής υποθέσεις της υπηρεσίας του στο επιβλητικό περιβάλλον του γεμάτου συγγράμματα γραφείου του, όπου, δημιουργούσε και τα δικά του έργα, τα πολύ σημαντικά με τα πολύτιμα στοιχεία της όλης εξέλιξης της ιστορίας της χιακής ναυτοσύνης και του εφοπλισμού, αλλά κι εκείνα όπου, οι αναμνήσεις του από την συμμετοχή του στην αντίσταση κατά της Γερμανικής Κατοχής τα κατέστησε τεκμήρια κι αποθήκες ντοκουμέντων εκείνης της εποχής.
Πάντα μου χάριζε κι εκείνος τα βιβλία του αυτά, τα οποία, κατέχουν βέβαια ξεχωριστή θέση στην βιβλιοθήκη μου και στα οποία ανατρέχω σε περιπτώσεις που χρειάζομαι να βρω στοιχεία για όσα κατά καιρούς γράφω κι εγώ.
Η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε θυμάμαι, ήταν το 2011 στο γραφείο που τιμής ένεκεν του είχε παραχωρήσει το ΝΑΤ στο μέγαρο της Αλκιβιάδου 118-118Α, μετά την συνταξιοδότησή του κι επειδή, ύστερα από τόσες δεκαετίες συνήθειας, πουθενά αλλού δεν μπορούσε να λειτουργήσει και να είναι παραγωγικός παρά μόνο μέσα στου ΝΑΤ το περιβάλλον.
Κουβεντιάσαμε ώρα πολύ εκείνη τη μέρα – συνταξιούχοι κι οι δυο πια κι έχοντας πολλές ώρες στη διάθεσή μας - αφού ήταν ακούραστος κι ανεξάντλητος κι από το ένα θέμα πηγαίναμε στο άλλο κι απορούσα-για πολλοστή φορά βέβαια- το πόσα γεγονότα με ακριβείς ημερομηνίες, πόσους ανθρώπους και τόπους με ονόματα και περιγραφές και πόσα ανεξάντλητα πρωτάκουστα άκουγα κάθε φορά που μου κρατούσαν αμείωτο το ενδιαφέρον και με συνάρπαζαν.
Ύστερα πια κι όταν έμεινε στο σπίτι, του μιλούσα στο τηλέφωνο και κάθε φορά ο επίλογος της κουβέντας μας ήταν «περάστε κι από το σπίτι κυρία Συρρή, θα χαρούμε πολύ», πράγμα που από τακτ δεν τόλμησα και τώρα το μετανιώνω.
Να τονίσω δε, πως ποτέ δεν μου μίλησε στον ενικό, όντας ευγενής παλαιάς κοπής κι ότι ποτέ δεν έκανε τον σπουδαίο και τον ανώτερο του συνομιλητή του.
Μ’ αυτές τις αναμνήσεις μου από τον αείμνηστο Νίκο Χαλκιά θέλω να του πω « καλό ταξίδι » κι αφήνω σ’ όσους τον γνώριζαν πολύ καλλίτερα από μένα να μιλήσουν για τα σπουδαία και τα πολλά που πρόσφερε στην Ελλάδα, στη Χίο, στη ναυτιλία, στην δικηγορία αλλά και στην οικογένεια και τους πάρα πολλούς φίλους και συναδέλφους του που τον αγαπούσαν, τον θαύμαζαν και τον τιμούσαν.
Καλό ταξίδι τυχερέ κι αξέχαστε που έζησες μια ζωή γεμάτη δράση και αγώνα, γεμάτη αγάπη για ιδανικά κι ανθρώπους και για κληρονομιά άφησες στα παιδιά και στους φίλους σου μόνο καλές αναμνήσεις για να σε μακαρίζουν.