Χίος, Τετάρτη 13 Νοεμβρίου

Ο Στάθης Παναγούλης Ζει!

Σάβ, 17/11/2018 - 20:12
Κώστας Μαρδάς

Άραγε, οι αναγνώστες του facebook και οι σημερινοί διαδηλωτές υπέρ της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, γνωρίζουν το παιχνίδι της Ιστορίας; Ότι στις 17 Νοέμβρη 1968, το χουντικό στρατοδικείο Αθηνών καταδίκασε δις εις θάνατον τον φοιτητή του Τμήματος Ηλεκτρολόγων-Μηχανολόγων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αλέξανδρο Παναγούλη;

Θυμίζω ότι ο παιδιόθεν μαχητικός κεντροαριστερός από τη Γλυφάδα, φαντάρος ων, έφυγε από τη μονάδα του στη Βέροια, κατέφυγε στην Κύπρο όπου εκπαιδεύτηκε στα εκρηκτικά με εντολή του υπουργού Άμυνας Πολύκαρπου Γεωρκάτζη και το πρωί της 13ης Αυγούστου 1968 τοποθέτησε βόμβα στο 31 ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθηνών–Σουνίου απ΄ όπου πέρασε με τη λιμουζίνα του ο δικτάτορας Παπαδόπουλος. Η έκρηξη επισυνέβη, αλλά ο τύραννος τη γλύτωσε. Ο γενναίος Έλληνας συνελήφθη, βασανίσθηκε φοβερά και στη δίκη του, αρνούμενος να υπογράψει αίτηση χάριτος, ζήτησε να του επιβληθεί η ποινή του θανάτου, αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη της επιχείρησης, ως ηγέτης της οργάνωσης «Ελληνική Αντίσταση».

Σήμερα όμως, θα μιλήσω για τον «άγνωστο» συναγωνιστή και αδελφό του Στάθη, τον οποίο έχω την τύχη να γνωρίζω από το 1981, όταν άρχισα το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Έθνος» και, μετά την πολύχρονη γνωριμία μας, μου ανέθεσε τη συγγραφή της βιογραφίας των Παναγούληδων, εκδίδοντας το βιβλίο μου «Αλέξανδρος Παναγούλης- Πρόβες Θανάτου». Συνεχίζοντας να συγκεντρώνω στοιχεία, μόλις χθες έπεσε στα χέρια μια σπάνια έκδοση ενός «Εσατζή», που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1974, με την μαρτυρία του για όσα έζησε στο άντρο των βασανιστηρίων, όπου ο Στάθης Παναγούλης, συλληφθείς με προδοσία στη γιάφκα του σε υπόγειο στην Πατησίων, έμεινε βασανιζόμενος στα κελιά της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας από τον Αύγουστου του 1972 έως τον Μάρτιο του 1973 (σήμερα Πάρκο Ελευθερίας). Επτά ολόκληρους μήνες! Ο Γιάννης Μανιατέας, καθηγητής Φιλολογίας, που υπηρετούσε στη γραμματεία, φίλος του Στάθη, κατέγραψε στο βιβλίο «Στη σφηκοφωλιά της επταετίας» τα μαρτύρια του νεαρού Παναγούλη:

«Τον πατούν στο στομάχι, στα πρησμένα πόδια, του ξεριζώνουν τα μαλλιά, τα γκλομπς σφυρίζουν σαν δαίμονες σε όλο του το σώμα, με σαδιστική λύσσα, μέχρι να φτάσει στα πρόθυρα του θανάτου και να χάσει τις αισθήσεις του. Όταν χάσει τις αισθήσεις του τού φέρνουν το γιατρό να γνωματεύσει αν αντέχει άλλο. Τον ξαπλώνουν στο κρεβάτι μέχρι να συνέλθει για να αρχίσουν από την αρχή. Ούτε θυμάμαι πόσες φορές στήθηκε με το ένα πόδι ίσα που να ισορροπεί το σώμα του και να καταρρεύσει. Ένα μόνο θυμάμαι! Το μαυρισμένο σώμα του Στάθη!».

 

Τιμή και δόξα στον Βασίλειο Παναγούλη,
τον πατέρα δημοκράτη αξιωματικό τιμημένο μαχητή του αλβανικού μετώπου!

Τιμή και δόξα στην Αθηνά Παναγούλη,
ηρωίδα μητέρα που στάθηκε αγέρωχη μπροστά στους δικτάτορες!

Τιμή και δόξα στον Γιώργο Παναγούλη,
τον μεγαλύτερο αδελφό, αντιχουντικό υπολοχαγό των καταδρομών που διέφυγε στο Ισραήλ για να συμμετάσχει στον αγώνα από την Ευρώπη και έκτοτε αγνοείται!

Τιμή και δόξα στον Αλέξανδρο Παναγούλη,
που αρνήθηκε να υπογράψει αίτηση χάριτος για να γλυτώσει την εκτέλεση!

Τιμή και δόξα στον Στάθη Παναγούλη,
που… παραμένει μέλος της οργάνωσης «Ελληνική Αντίσταση», πολεμώντας με κοινοβουλευτικά μέσα τον εκμαυλισμό της εξουσίας!

…Και ο Στάθης Παναγούλης ζει!

Από το Facebook

 

Άλλες απόψεις: του Κώστα Μαρδά