Καλεσμένος από την ΟΧΣΑ (Ομοσπονδία Χιακών Σωματείων Αττικής, Πρόεδρος η κ. Μαριέλλα Βαρώνη)[1], βρέθηκα προ ημερών στα γραφεία της (Μεταμορφώσεως 22, Καλλιθέα), σε ένα πολύ ωραίο από όλες τις απόψεις περιβάλλον! Το κοινό αποτελούνταν από εκπροσώπους όλων (σχεδόν) των χωριών της Χίου και κάποια στιγμή (εγκαίρως) προσήλθαν και οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή των Ελλήνων κ.κ. Σταύρος Μιχαηλίδης και Νότης Μηταράκης (τους γράφω κατά σειρά αφίξεως), ο δε κ. Μηταράκης πίεζε το δεξί του μάγουλο με ένα μαντήλι διότι μόλις είχε βγει από τον οδοντίατρο!...
Μπαίνω όμως αμέσως στο θέμα μας («τα πολλά λόγια είναι φτώχια», έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου), το οποίο θέμα (κατασκευή νέου αεροδιαδρόμου) μας αφορά (μας καίει;) όλους. Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω το «τίς πταίει;» διότι αυτό το θέμα εκκρεμεί τουλάχιστο επί δύο δεκαετίες!... Εγώ εδώ δεν θα προσπαθήσω να επιρρίψω ευθύνες σε κανέναν παράγοντα ή υπηρεσία, αλλά θα υπεραμυνθώ του δικαιώματος των κατοίκων του πλουσιότερου(;;;) νησιού του Αιγαίου (τουλάχιστον, νησί των εφοπλιστών γαρ…) να έχουν εύκολη και γρήγορη σύνδεση με το Κέντρο, διότι η εύκολη και γρήγορη μεταφορά πολλές φορές σώζει ζωές! Και βέβαια εγώ γράφω ως γιατρός, διαβάζοντας όμως εμπεριστατωμένα άρθρα από τις Χιώτικες (κυρίως) εφημερίδες (που τις παίρνω όλες), διαπιστώνω ότι μέρος του πληθυσμού του νησιού μας ζει (επιβιώνει) από τη ΣΩΣΤΗ αεροπορική σύνδεση, από τον τουρισμό μέχρι τα μικρομάγαζα!
Έχω μπροστά μου σήμερα δύο άρθρα του «Πολίτη» (9/10/2026), ένα του Παντελή Φύκαρη στη σελ. 10 και ένα του Στέλιου Μενδώνη (Μηχανολόγος-Μηχανικός ΕΜΠ) στη σελ. 31, τα οποία και με μόρφωσαν ακόμα περισσότερο και έβαλα και κάποια πράγματα στο μυαλό μου σε μια σειρά!...
Αγαπητοί Αναγνώστες μου, πατριώτες και μη πατριώτες,
Όσοι αποφασίσετε να ταξιδέψετε με προορισμό την πατρίδα μου τη Χίο αεροπορικώς, σκεφθείτε το διπλά. Λυπάμαι που το λέω, αλλά έτσι είναι! Αυτούς που λυπάμαι και δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση τους, είναι οι επείγουσες περιπτώσεις ασθενών, οι οποίοι δεν μπορούν να μεταφερθούν σύντομα και με ασφάλεια, αφενός λόγω κλειστού αερολιμένος, αφετέρου λόγω σφοδρής θαλασσοταραχής!... Για σκεφθείτε το! Κι όμως υπάρχουν και τέτοιες διαβολικές συμπτώσεις!...
Τελειώνω, δηλώνοντας ότι σε λίγες μέρες μπαίνω στο 86ο έτος της ζωής μου και από την πείρα που έχω αποκτήσει διαπιστώνω (κι εύχομαι να διαψευσθώ) ότι όποιο πρόβλημα αποκτά και πολιτική χροιά (πολιτική εκμετάλλευση, αν προτιμάτε) αργεί να επιλυθεί! Εύχομαι να διαψευσθώ!...