Η Μαίρη…

Δευ, 30/11/2020 - 10:02
Η Μαίρη Παπακωνσταντίνου μας άφησε την περασμένη Δευτέρα (23/11/20) και όδευσε προς τους ουρανούς να συνεχίσει τη γλυπτική, τη ζωγραφική και τη συγγραφή της.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε πολλά πάρε δώσε… Ούτε επικοινωνούσαμε, έστω και τηλεφωνικά, τακτικά… Όμως, όπως αντιλαμβανόμουν, με εκτιμούσε ιδιαίτερα και πάντα είχε ένα καλό λόγο στα χείλη της. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά ήταν μια πραγματικότητα. Και εγώ βέβαια την εκτιμούσα και ως καλλιτέχνη και ως συγγραφέα. Είχαμε, λοιπόν, μια αλληλοεκτίμηση…

Για τη Μαίρη Παπακωνσταντίνου, ο λόγος, που μας άφησε την περασμένη Δευτέρα και όδευσε προς τους ουρανούς να συνεχίσει τη γλυπτική, τη ζωγραφική και τη συγγραφή της. Μια γυναίκα πληθωρική, ευγενική, σεβαστή που εξ απαλών ονύχων αγάπησε τη γλυπτική και στη συνέχεια έκανε μια λαμπρή διαδρομή. Μια διαδρομή που περιελάμβανε πολλά γλυπτά που διακρίθηκαν και αναγνωρίστηκαν από τους μετρ του είδους. Και, εξ αιτίας αυτών των γλυπτών, στη συνέχεια ήρθαν και οι πάμπολλες διακρίσεις, βραβεύσεις και έπαινοι…

Δεν είμαι εικαστικός κριτικός για να αποτιμήσω το έργο της, όμως το γεγονός και μόνο ότι αγκαλιαζόταν με ιδιαίτερη εκτίμηση στον δύσκολο καλλιτεχνικό κύκλο αποδείκνυε ότι η Μαίρη μόνο τυχαία δεν ήταν. Το αποδείκνυαν οι περγαμηνές που είχε στο ενεργητικό της και ότι προτάθηκε και αναδείχτηκε «Γυναίκα της Ευρώπης» το 1989-90.

Είχε τη χαρά και την ικανοποίηση να δει πολλά έργα της να κοσμούν σημεία και κτήρια όχι μόνο στην Ελλάδα και στη Χίο αλλά και στο εξωτερικό. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηθική επιβράβευση για τον καλλιτέχνη.

Κάθε Αύγουστο ερχόταν στη Χίο και πήγαινε και μια βόλτα και στις Οινούσσες, τη γενέθλια γη… Και κάθε 15αύγουστο που γιόρταζε, μου έκανε την τιμή να με προσκαλεί στο καθιερωμένο τραπέζι γιορτής με καμιά 10αριά φίλους της. Και ήταν ιδιαίτερα τιμητικό για μένα. Αρχικά στου Τάσσου, στην Μπέλα Βίστα και τελευταία στα «Μυλαράκια». Και περνούσαμε όμορφα. Και πάντα κάτι με φίλευε… Πότε με ένα γλυπτό, πότε με έναν πίνακα με λουλούδια που αγαπούσε.

Έφυγε, λοιπόν, και η Μαίρη αφήνοντας όμως πίσω το αποτύπωμά της. Αιωνία η μνήμη της.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα