Η… βαλιτσάρα

Τετ, 15/07/2020 - 17:50
Oι βαλιτσάρες της επιστροφής παλαιότερα, ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα και σου προκαλούσαν αφάνταστη ταλαιπωρία…

Έγραφα προχτές για τους δύσκολους αποχαιρετισμούς, κυρίως με εκείνους που είχαν και έχουν να κάνουν με μπάρκο ή το εξωτερικό και ο αγαπητός φίλος Σπύρος Σγουρέλης μου έγραψε για την επίσης δύσκολη επιστροφή, από άλλο πρίσμα, στην πατρίδα… Μια επιστροφή που δεν έχει, βέβαια, καμιά σχέση με την αναχώρηση, αφού ζητούμενο πάντα είναι το «νόστιμον ήμαρ», κατά τον Όμηρο…

   Ο Σπύρος μου παρέθετε την περιπέτειά του επιστρέφοντας από τη νότια Αφρική όπου έμεινε μετανάστης για επτά χρόνια. Μια περιπέτεια που είχε σχέση με τα εισιτήρια επιστροφής και τις καθυστερήσεις αλλά και με μια τεράστια βαλίτσα, βαλιτσάρα την αποκαλεί. Και αυτές οι βαλιτσάρες της επιστροφής τότε, ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα και σου προκαλούσαν αφάνταστη ταλαιπωρία… Ήταν οι εποχές που κάποια πράγματα στη  Ελλάδα ήταν στα ουσιώδη εν ανεπαρκεία και τόσο οι ναυτικοί, όσο και οι μετανάστες φρόντιζαν να τα κουβαλούν από το εξωτερικό…

   Και αν είχες να κουβαλήσεις μόνο μια βαλιτσάρα, πήγαινε και ερχότανε… Αν είχες και δεύτερη, μεγάλωνε το πρόβλημα, αφού ό,τι έβλεπες στην ξένη αγορά, και το θεωρούσες χρήσιμο, το έπαιρνες είτε για το σπίτι είτε για δώρο σε συγγενείς και φίλους. Και όταν ερχόταν η ώρα του γυρισμού, τα ζουλούσες από τη μια και σου έβγαιναν από την άλλη, οπότε αναγκαζόσουν να γεμίσεις και δεύτερη βαλίτσα.

   Και έπρεπε να προσέχεις και τα κιλά ώστε στο αεροδρόμιο να μη σε βρουν υπέρβαρο και πληρώνεις επί πλέον. Λεγόταν, τότε, πως κάποιοι έβαζαν το πόδι τους κάτω από τη ζυγαριά, ώστε να μην καταγράφονται τα καθαρά κιλά… Ξέρετε, εμείς οι Έλληνες, όλο πατέντες είμαστε προκειμένου να γλυτώσουμε φράγκα.

   Και, φυσικά, εκτός από τις βαλίτσες κουβαλούσες μαζί σου και διάφορες σακούλες και τσάντες με διάφορα συμπράγκαλα. Και επειδή τις είχες «υπό μάλης» ήταν κι αυτές ένα μεγάλο πρόβλημα… Να μην μπορείς να τις αφήσεις πουθενά και να ‘χεις τα μάτια σου ανοικτά για να μην κάνουν φτερά…

   Λέω τι τραβούσαμε εκείνα τα χρόνια κουβαλώντας χρήσιμα και άχρηστα πράγματα απέξω. Όμως θα επανέλθω…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα