Τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων έβαλαν με χτεσινή ανακοίνωσή τους οι νοσοκομειακοί γιατροί με αφορμή το πρόσφατο ναυάγιο. Και είπαν τα αυτονόητα για κάθε λογικό άνθρωπο. Με την ευαισθησία που τους διακρίνει και την ενσυναίσθηση του καθήκοντος που απορρέει από το λειτούργημά τους. Και είδαμε την ικανότητά τους να μπαίνουν στη θέση του άλλου, κατανοώντας όχι μόνο τα συναισθήματα αλλά και την οπτική του. Δεν πρόκειται απλώς για μια παθητική κατανόηση, αλλά για μια ενεργή δεξιότητα που μας επιτρέπει να δράσουμε ανάλογα και να συνδεθούμε ουσιαστικά. Ενώ η απουσία της δημιουργεί απόσταση και ψυχρότητα, η παρουσία της χτίζει εμπιστοσύνη.
Και οι γιατροί μας, με αυτή την ανακοίνωσή τους, μας δίνουν ένα μάθημα ανθρωπιάς. Είναι εκείνοι που βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή της τραγωδίας στο Νοσοκομείο και βίωσαν από πρώτο χέρι την τραγική κατάσταση. Και έχουν το δικαίωμα, και την υποχρέωση αν θέλετε, να κουνάνε το δάχτυλο σε όλους όσοι δεν θέλουν να βλέπουν την πραγματικότητα. Εκπροσωπώντας το σύνολο των νοσοκομειακών γιατρών μας, ο Νίκος Παπαγιάννης, για τον οποίο έχω γράψει και άλλη φορά πόσο αγωνιστικός και διεκδικητικός είναι, από όλες τις απόψεις, και ο Κήρυκας Ζαννίκος δεν δίστασαν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Όχι μόνο για την τραγωδία αλλά και για την ουσιαστική ενδυνάμωση των Νοσοκομείων με μόνιμο νέο προσωπικό.
Ο Σ.Ι.ΝΟ.ΧΙ κατήγγειλε απερίφραστα την ανθρωποφαγία, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και την απώλεια κάθε έννοιας ανθρωπιάς που εκδηλώθηκαν πριν ακόμη μετρηθούν οι νεκροί, πριν σμίξουν μάννες με τα παιδιά τους και πριν επουλωθούν οι πληγές των τραυματισμένων.
Υπενθύμισε –απέναντι σε κάθε φωνή που επιχειρεί να το σχετικοποιήσει– ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπαίνει σε ζυγαριά. Έχει την ίδια αξία, ανεξάρτητα από καταγωγή, χρώμα ή θρησκεία.
Ευχήθηκε οι ζωές που σώθηκαν να τύχουν της φροντίδας και της αξιοπρέπειας που αξίζει σε κάθε άνθρωπο και οι ζωές που χάθηκαν να μην ξεχαστούν.
Στους γιατρούς του Σκυλίτσειου υποκλιθήκαμε πρόσφατα, αλλά και γιατί ένα σημαντικό μέρος του προσωπικού του εργάζεται αγόγγυστα και πέραν του προβλεπόμενου τακτικού και εφημεριακού ωραρίου, χωρίς να περιμένει πρόσθετη χρηματική ή άλλη επιβράβευση.
Αξιέπαινοι!
