Κωνσταντίνος Ε. Μάριος…

Τρί, 28/09/2021 - 07:36
Κωνσταντίνος Ε. Μάριος

Έγραφα τον Σεπτέμβρη του 2009 («έφυγε» 16 του μήνα) ότι το περιμέναμε, κανένα χρόνο, το μοιραίο τέλος του Κωνσταντίνου Ε. Μάριου, όπως του άρεσε να τον αποκαλούν παραλείποντας το Ξύδας. Το πρώτο ήταν το όνομά του, το Ε. παρέπεμπε στη μάννα του την Ερμιόνη και το Μάριος, στο όνομα του πατέρα του.

Παρά το ότι όμως το περιμέναμε, αισθανθήκαμε πολύ άβολα με την αναγγελία του φευγιού του και ένα σφίξιμο στο στομάχι. Κι αυτό γιατί τον Κωνσταντίνο οι περισσότεροι τον είχαμε αγαπήσει πολύ παρά τις κατά καιρούς ιδιοτροπίες του. Και τον αγαπήσαμε γιατί πραγματικά άξιζε και ήταν μεγάλος. Και ως ηθοποιός και ως δάσκαλος και ως σκηνοθέτης και ως μεταφραστής.

Υπάρχουν απτές οι αποδείξεις για τη σπουδαία δουλειά που έκανε στο θεατρικό στερέωμα της Χίου με παραγωγές που έμειναν στην ιστορία. Παραγωγές πλούσιες και εξαιρετικής τεχνικής που μας συνάρπασαν, μας ενθουσίασαν, μας έκαναν να γεμίζουμε ασφυκτικά το Ομήρειο. Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν έγραφα ότι επί των ημερών του, για μια δεκαετία, το θέατρο γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση. Και ήταν μια περίοδος μοναδική, για τα θεατρικά μας δρώμενα μέχρι σήμερα.

Καλλιεργημένος, πνευματώδης, παθιασμένος με τη θεατρική δημιουργία έγραψε με ανεξίτηλα γράμματα τη δική του ιστορία. Πρώτα στο Ομήρειο, μετά στο ΔΗΘΕΧ και στη συνέχεια στο ΔΗΠΕΘΕ. Τον αγαπήσαμε και μας αγάπησε, μέχρι που το πάθος του για το ποτό τον οδήγησε σε μια αυτοκαταστροφική πορεία. Άρχισε μια αντίστροφη μέτρηση που τον έκανε να φύγει από τη Χίο και να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, καθώς κάποιοι ξέχασαν τη μεγάλη προσφορά του και τον έβαλαν στο στόχαστρο. Έφταιξε, βέβαια, κι εκείνος από κάποια στιγμή και μετά, αλλά υπέβοσκε και ένας κρυφός πόλεμος εις βάρος του που δεν τον άντεξε…

Μπορεί να πέρασαν τα χρόνια, αλλά τον θυμόμαστε με αγάπη.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα