Είναι δυνατόν να κλαις για μια χήνα; Δώστε τη δική σας απάντηση πριν δώσω εγώ τη δική μου. Δεν ξέρω, βέβαια, τι σκεφτήκατε. Μπορώ όμως να σας περιγράψω τι έγινε χτες το πρωί στο λιμανάκι. Να βλέπω την Αθηνά (με αναφιλητά), τη Φρόσω, την Άννα, τον Λευτέρη να κλαίνε και, να μην σας ντραπώ, ένα δάκρυ να κυλά και στο δικό μου μάγουλο.
Για τις χήνες του λιμανακιού μας έχω ξαναγράψει, Χτες το πρωί όμως ακούσαμε τη μία από τις δυο πιο παλιές (καμιά εικοσιπενταριά χρόνων) να καλεί την άλλη με επιμονή. Το έκανε πάντα όταν η σύντροφός της «εξαφανιζόταν» ή ήθελε να την ακολουθήσει γιατί πάντα αυτή προηγούταν. Η χήνα εξακολουθούσε να φωνάζει από το πρωί στον μεσαίο μόλο και τόσο η Αθηνά, όσο και η Φρόσω ανησύχησαν. Άλλη μια φορά είχε εξαφανιστεί και τη βρήκαμε μέσα σε μια βάρκα από την οποία δεν μπορούσε να βγει. Μια χαρά περνούσαν και οι δύο και ήταν στην κυριολεξία αχώριστες. Κάποιες φορές ορισμένοι διαμαρτύρονταν γιατί τους ενοχλούσαν οι φωνές τους, και κάποιοι άλλοι γιατί κουτσουλούσαν τα δίχτυα τους, αλλά δεν πιστεύω ότι είχαν κακή προαίρεση.
Χτες το πρωί, λοιπόν, βγήκαν η Φρόσω και η Αθηνά να ψάχνουν την άσπρη. Και πού τη βρήκε η Αθηνά; Κάτω από ένα αυτοκίνητο πεθαμένη. Με τα κλάματα μου τηλεφώνησε… «Πέθανε…» μου είπε κλαίγοντας. Ποιος ξέρει τι προηγήθηκε και ποια ήταν η αιτία...
Πάει λοιπόν η άσπρη χήνα και έμεινε ορφανή η γκρίζα με τα φτερά και θρηνούσε το χαμό της μέχρι τα μεσάνυχτα! Και υποθέτω ότι ο πόνος της θα ήταν μεγάλος γιατί ήταν αχώριστες. Υπάρχουν ακόμα τέσσερεις αλλά εμείς είχαμε αγαπήσει αυτές τις δύο πιο πολύ γιατί παρέα μ’ αυτές μεγαλώναμε τα τελευταία 25 χρόνια χειμώνα, καλοκαίρι. Και μάλιστα καθημερινά καρδιοχτυπούσαμε μην τις παρασύρει κανένα αυτοκίνητο ή μηχανάκι γιατί αναπτύσσουν ταχύτητα. Τσακωνόμασταν κιόλας όταν κάποιοι γονείς άφηναν τα παιδάκια τους να τις τρομοκρατούν. Τις προσέχαμε σαν τα μάτια μας… Όχι μόνο εμείς αλλά και η Αθηνά, η Άννα κι ο Λευτέρης.
Δυστυχώς χτες χάσαμε την άσπρη… Και οι δύο μαζί μας λέγανε την πρώτη καλημέρα πρωί - πρωί, ερχόμενες προς την αυλή «ζητώντας» με κακαρίσματα το… πρωινό τους. Τις χαζεύαμε και τις είχαμε συντροφιά. Τις θεωρούσαμε μέλη της οικογένειάς μας. Όσο κι αν, ενδεχομένως, σας φανεί περίεργο, ο πόνος της απώλειας είναι μεγάλος. Θα μας λείψει…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Κάποιοι ίσως αναρωτηθούν, είσαι με τα καλά σου που έγραψες επικήδειο για μια χήνα; Ναι, είμαι, γιατί την αγαπούσαμε!
