«Μελαγχολία…»

Παρ, 25/09/2020 - 09:03
Η «μελαγχολία του Σεπτέμβρη» χορευόταν σε στυλ μπλουζ

Πεπίνο Ντι Κάπρι… Σας λέει τίποτα το όνομα; Τρέχα γύρευε, ε; Και όμως ήταν στο στόμα μας αρκετά χρόνια πριν, όταν κάποιοι από εμάς ήμασταν νέοι και η μοναδική διασκέδασή μας ήταν κάποια πάρτι που κυρίως ήταν καλοκαιρινά και φθινοπωρινά. Και ακόμα, ουσιαστικά, και κυνηγημένα γιατί λέτε και θα χαλούσε ο κόσμος αν βρίσκονταν στον ίδιο χώρο νέοι και νέες, αφού όλων το μυαλό πήγαινε στο κακό και στο πονηρό. Μην ξεχνάμε ότι τω καιρώ εκείνω δεν μπορούσες να μιλήσεις σε μια κοπέλα και απευθείας έβγαινε η «ρετσινιά» ότι αυτοί «τα έχουν». Λέτε και ήταν έγκλημα καθοσιώσεως «να τα έχει» ένα αγόρι και ένα κορίτσι…

Τον θυμήθηκα χτες το πρωί καθώς η ημέρα ξημέρωσε φθινοπωρινή και μελαγχολική καθώς ήταν εκείνος που τραγουδούσε τη «μελαγχολία του Σεπτέμβρη». Στα Ιταλικά, αλλά μετά μεταφέρθηκε και στα Ελληνικά.  Ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι που χορευόταν σε στυλ μπλουζ και μας έδινε την ευκαιρία να έρθουμε τετ - α - τετ με τις κοπελιές μας. Να σφίξουμε λίγο παραπάνω την πλάτη τους με το ένα χέρι μας ή και με τα δύο, αν τα κορίτσια έβαζαν και τα δύο χέρια τους στο λαιμό μας. Κάτι που ήταν πάντα ζητούμενο, αλλά ελάτε που κάποιες φορές «κλοτσούσαν» κιόλας και έτσι περιοριζόμασταν να κρατάμε το ένα χέρι τους, έχοντας το άλλο στην πλάτη.

Η «μελαγχολία του Σεπτέμβρη», λοιπόν, μαζί με κάποια άλλα τραγούδια της εποχής ήταν από τα αγαπημένα γιατί μας έδιναν αυτές τις ευκαιρίες και γι’ αυτό υποθέτω ότι θα τα θυμούνται πολλοί από τους νεολαίους εκείνης της εποχής. Και ο Πεπίνο Ντι Κάπρι είχε και μια φωνή γεμάτη πάθος, βελούδινη και ήταν από τις πιο γλυκές στιγμές εκείνων των συνάξεων.

Έτσι, για να μην ξεχνάμε αυτά με τα οποία  μεγαλώσαμε…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα