Πολλά τα συμπεράσματα που βγάλαμε στον απόηχο της φοβερής τραγωδίας του ναυαγίου με τους πρόσφυγες. Όχι ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το ανείπωτο γεγονός, αλλά και ως προς το ανθρώπινο μέρος του. Και τα φώτα της δημοσιότητας, όπως ήταν αναμενόμενο, έπεσαν στην αντιμετώπιση του συγκεκριμένου συμβάντος. Οι συνθήκες του ναυαγίου ευελπιστούμε ότι θα διευκρινιστούν έστω και εν καιρώ, αν δεν «μαγειρευτούν». Βλέπετε, σε τέτοιες περιπτώσεις, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Μακάρι ο μόνος υπεύθυνος να είναι ο διακινητής, αλλά τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Να επιστρέψουμε όμως στο ανθρώπινο που έγραψα στην αρχή. Και με τι είχε σχέση; Με την αυθόρμητη ανταπόκριση όλων όσοι είχαν την ηθική υποχρέωση και όχι την υποχρεωτική να ανταποκριθούν στις δύσκολες συνθήκες της τραγωδίας. Και ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να είναι παρά εκείνοι που έχουν τάξει τους εαυτούς τους να φροντίζουν για τις ζωές μας. Στην περίπτωση αυτή όχι επειδή τους το επέβαλε κάποιος αλλά γιατί τους το συνιστούσε η συνείδησή τους.
Και αυτοί ήταν οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό του Νοσοκομείου. Όπως αποδείχτηκε στην πράξη δεν χρειάστηκε να το σκεφτούν καν, όταν βραδιάτικα έμαθαν το δυσάρεστο συμβάν. Και τι έκαναν; Άφησαν τους καναπέδες και τη γλυκιά θαλπωρή του σπιτιού τους και έτρεξαν, πού αλλού, στο Νοσοκομείο όπου θα παιζόταν μια άλλη πράξη της τραγωδίας. Μια πράξη πια που είχε σχέση με την επιβίωση όλων όσοι κατάφεραν να μην καταλήξουν στον πάτο του Αιγαίου.
Όπως έμαθα ήταν εντυπωσιακή η ταχύτητα με την οποία βρέθηκαν στο Νοσοκομείο μας, που θα σήκωνε όλο το βάρος για την περίθαλψη των δυστυχισμένων που σώθηκαν. Και όχι μόνο οι γιατροί και οι νοσηλευτές/τριες του Νοσοκομείου αλλά και εξωτερικοί. Ξέρετε, σε κάποιες περιπτώσεις όπως η συγκεκριμένη, ακόμα και εκείνοι που δεν έχουν υποχρέωση, μένουν πιστοί στον όρκο του Ιπποκράτη. Και εκεί είναι το μεγαλείο και ο θαυμασμός ότι, παρά τα όσα ακούγονται κατά καιρούς, στις δύσκολες στιγμές είναι παρόντες. Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Είχαν προηγηθεί και άλλες.
Πώς, λοιπόν, να μην υποκλιθείς σε όλους αυτούς τους επιστήμονες και νοσηλευτές που με την παρουσία τους απέδειξαν πως είναι άνθρωποι πάνω απ’ όλα. Άνθρωποι με ευαισθησίες και συνείδηση που δεν διακρίνουν και ξεχωρίζουν τους συνανθρώπους τους από τα χρώματα και την καταγωγή τους. Μπράβο τους!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
