Μια αλλιώτικη Οδύσσεια (1)

Τετ, 25/01/2023 - 06:54
«Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» με τον Νίκο Ξανθόπουλο και την Άντζελα Ζήλια

Με αφορμή το φευγιό του Νίκου Ξανθόπουλου… Από το βιβλίο μου «Σινεμά της Χίου, από το χτες στο σήμερα» (εκδόσεις Άλφα Πι).

«Βαρύς ήταν ο χειμώνας του 1969  με  μια γερή χιονόπτωση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να αποκλειστούν οι δρόμοι και να μη γίνεται καμία μετακίνηση οχήματος.

Συνέπεσε με Σάββατο, η κίνηση των αυτοκινήτων σταμάτησε και θα γινόταν η αιτία να μην έρθει το βανάκι του φορητού κινηματογράφου στα Θυμιανά, την άλλη ημέρα που ήταν Κυριακή για να προβληθεί μια ελληνική «υπερπαραγωγή» εκείνου του καιρού, που είχε κάνει πάταγο όταν προβλήθηκε στην Αθήνα και την περιμέναμε πια κι εμείς εδώ στη Χίο πώς και πώς... 

Και ναι μεν στο «RΕX» εκείνου του καιρού, είχε προβληθεί η ταινία, όμως εμείς στο χωριό, έπρεπε να τη δούμε με μια μικρή καθυστέρηση. Και ποια ήταν εκείνη η... «υπερπαραγωγή» και η οποία μάλιστα είχε και διάρκεια τριών ολόκληρων ωρών; 

Ήταν μια παραγωγή της «Κλακ Φιλμ» με τίτλο «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» με τον -ποιον άλλον;- Νίκο Ξανθόπουλο, ο οποίος, ως «παιδί του λαού» ήταν τότε μέσα στις καρδιές όλων μας και πολύ τον «πηγαίναμε»! Ήταν από τoυς ηθοποιούς που μάς ενθουσίαζε όλους και είχε κατακτήσει τις καρδιές μας και την απόλυτη αγάπη και συμπάθειά μας.

Έτσι είχαμε φροντίσει, καμιά εβδομάδα πριν, να διαφημίζουμε την «Οδύσσεια», αφού ήταν από τις ταινίες που είχε εξασφαλισμένη την επιτυχία της. Ο κόσμος τόσο από τα Θυμιανά, όσο και από το Νεχώρι και τον Κάμπο περίμενε με αγωνία να έρθει η Κυριακή και να συρρεύσει να δει τον Ξανθόπουλο και την Άντζελα Ζήλια.

Η φήμη αυτής της ταινίας είχε έρθει και στο χωριό, πριν ακόμη προβληθεί στη Χώρα κι έτσι όλοι την περίμεναν με λαχτάρα. 

Η προβολή ήταν προγραμματισμένη για την Κυριακή αλλά το Σάββατο εκείνο του Ιανουαρίου είχε ρίξει πολύ χιόνι, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί και το χωριό μας στην επικοινωνία του με τη χώρα, όπως αναφέρω και λίγο πιο πάνω.

Από τη μια χαιρόμασταν που βλέπαμε χιόνια κι από την άλλη λυπόμασταν. Χιόνι δεν βλέπαμε τακτικά και ήταν ευπρόσδεκτο. Από την άλλη λυπόμασταν γιατί θα χάναμε την ταινία. Κι αυτό γιατί προβλέπαμε ότι θα ήταν αδύνατο να έρθει αυτοκίνητο από τη Χώρα την Κυριακή για να φέρει τις μπομπίνες της ταινίας. Και το πρόβλημα το μεγάλο, ξέρετε, ποιο ήταν; Ότι η κόπια της ταινίας, έπρεπε να φύγει για την Αθήνα, το βράδυ της Δευτέρας... Θα τη “χάναμε” με λίγα λόγια!».

Αύριο η συνέχεια…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα