«Α, ααα, χου, μια μέλισσα κολυμπάει!». Η κραυγή από μια κυρία που κολυμπούσε δίπλα μου και η συνέχεια: «πρέπει να τη σώσω, γιατί διαταράσσεται το οικολογικό σύστημα». Πράγματι πλησίασε τη μέλισσα που κολυμπούσε την έπιασε από τα φτερά και την άφησε να πετάξει… Δεν ξέρω αν το σύστημα θα σωνόταν από τη συγκεκριμένη μέλισσα, γεγονός όμως είναι ότι κάθε ζωντανός οργανισμός κάποια αποστολή έχει σ’ αυτή τη γη…
Και ναι μεν είναι γεγονός αυτό το τελευταίο, όμως, βρε αδελφέ, όταν αυτά τα ζουζούνια καταντούν ενοχλητικά στον απόλυτο βαθμό τι κάνεις; Είναι ένα ερώτημα… Και τώρα το καλοκαίρι έχουμε δα πάμπολλα τέτοια που δεν μας αφήνουν σε ησυχία. Και την ημέρα και το βράδυ και τη νύχτα…
Και ας αρχίσω από τις μύγες… Δεν προλαβαίνεις να βγεις, με την τσίμπλα στο μάτι, που λέει ο λόγος, και είναι απέξω και σε περιμένουν να σε καλημερίσουν και να σε καλωσορίσουν… Κάθεσαι στην αυλή και πας να απολαύσεις τον καφέ σου και τσουπ θα δεις καμιά να περιτριγυρίζει το φλιτζάνι σου και να κάθεται στα χείλη του. Και μπορείς να έχεις «παρά πόδα» τη μυγοσκοτώστρα αλλά πώς να τη χτυπήσεις αφού μπορεί να πέσει μέσα στο φλιτζάνι; Κάνεις λίγο αέρα και απομακρύνεται αλλά εν τω μεταξύ έχουν καταφτάσει και άλλες συναδέλφισσές της και σε περιτριγυρίζουν.
Η μία κάθεται στο κούτελό σου, η άλλη κοντά στο στόμα σου, η άλλη στο μπράτσο σου, η τρίτη και η τέταρτη όπου βρίσκουν πρόσφορο έδαφος… Και η πλάκα, ξέρετε ποια είναι…; Ότι πάντα κάθονται σε σημεία που είναι δύσκολο να τις κανέψεις. Αφήστε που, έστω και αν καθίσουν βολικά, μόλις σηκώσεις τη μυγοσκοτώστρα λέτε και τα καταλαβαίνουν και πριν προλάβεις να «εκτελέσεις», απογειώνονται…
Και ενώ τις μέρες έχουμε «συντροφιά» τις μύγες, για να μη μένουμε μόνοι και τα βράδια έχουμε τις επισκέψεις των κουνουπιών… Άλλο μπέρδεμα και με αυτά, αλλά επειδή είναι περιορισμένος ο χώρος του δωματίου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι πιο εύκολο να τα απομονώσουμε. Μόλις ακούσουμε ζουζούνισμα βάζουμε στην πρίζα τη συσκευή και ησυχάζουμε…
Αυτά με τα καλοκαιρινά ζουζούνια και τις «επισκέψεις» τους…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
