Ότι δεν έχουμε το... θεό μας, είναι γεγονός. Το θέμα είναι πώς θα τον βρούμε... Xωρίς αμφιβολία αποτελεί έγκλημα εκ προμελέτης να καθίζουμε καβάλα στα μηχανάκια μας τα παιδιά μας. Θα μου πείτε, σιγά μην στάξει η ουρά του γαϊδάρου... Και πώς να μην εκφράσω την οργή μου, για κάποιες μαννάδες και πατεράδες. Οι οποίοι καβαλούν τα παιδιά τους, ακόμη και τα πολύ μικρά, στο μπροστινό μέρος του μηχανακιού τους, έτσι για να «χρησιμοποιηθούν» και σαν... αερόσακος, αν ο μη γένοιτο συμβεί κανένα τροχαίο ατύχημα. Κανείς δεν σκέπτεται πόσο επικίνδυνο είναι κάτι τέτοιο, αφού σε περίπτωση ατυχήματος, τα πρώτα που θα φάνε τα μούτρα τους θα είναι τα παιδιά τους. Αμέ κάποιοι άλλοι, που φροντίζουν να φοράνε τα κράνη οι ίδιοι, για να μην τους γράψει ο τροχονόμος και αφήνουν τα κεφαλάκια των παιδιών τους χωρίς καμία προστασία; Αν και τώρα τελευταία βλέπουμε και παιδικά κράνη, αλλά είναι μόνο το κρανάκι που προστατεύει τα παιδιά που κάθονται ανέμελα στο μηχανάκι;
Τι αναλγησία είναι μωρέ αυτή από κάποιους, για ποια, για τα σπλάχνα τους; Ε, είναι να μην τρελαίνεσαι; Είναι να μην βγαίνεις από τα ρούχα σου; Θα μου πείτε, τι σε ενδιαφέρει εσένα και χολοσκάς; Μα όταν βλέπεις το στραβό, μπορείς να μην το επισημαίνεις; Μπορείς να μην σκέπτεσαι τις όποιες συνέπειες, έστω και αν τα παιδιά αυτά δεν είναι δικά σου; Και μετά κάνουμε και τους πολιτισμένους και τους φιλότιμους και τους ευαίσθητους και σε κάποιες περιπτώσεις το παίζουμε και υπερπροστατευτικοί για τα παιδιά μας... Πόσο υποκριτές είμαστε τελικά; Πόσο αγαπάμε τα παιδιά μας; Τι γονείς είμαστε τελικά, κάποιοι από εμάς, όταν χρησιμοποιούμε τα παιδιά μας δίκην αερόσακων;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
