Ρένα (Μπεμπεκλή) προσυπογράφω: Τι μας έχει συμβεί τελικά…; Καθημερινά πέφτουμε πάνω σε ειδήσεις για κακοποιήσεις παιδιών ακόμη και από τους ίδιους τους γονείς τους, ηλικιωμένων, ζώων, πλασμάτων ανήμπορων να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Πάντα ο άνθρωπος ήταν τόσο... απάνθρωπος και απλώς τώρα έχουμε πιο εύκολη πρόσβαση στην είδηση ή η ανθρώπινη ψυχή έχει γίνει τελείως ευτελής και σκοτεινή;
Προσπαθώ πλέον να αποφεύγω τις λεπτομέρειες, ούτε να διαβάζω ούτε να ακούω. Δεν αντέχονται πολλές φορές. Αλλά όσο κι αν το προσπαθείς, οι τίτλοι εμφανίζονται μπροστά σου και σου χαλάνε τη μέρα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η παράλογη ανάγκη για εκδίκηση στην Κρήτη, οι δολοφονίες, οι ληστείες και τόσα άλλα… Σε κάνουν να νιώθεις θλίψη, θυμό και πραγματικά να ντρέπεσαι ακόμη μια φορά για το ανθρώπινο είδος.
Μήπως ήρθε η στιγμή το μάθημα της ενσυναίσθησης να ενταχθεί στα σχολεία, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες και να είναι εξίσου σημαντικό με την ιστορία και τα μαθηματικά; Δείχνει να είναι αναγκαίο... Γιατί, δυστυχώς, φαίνεται πως σε πολλές περιπτώσεις το σπίτι, η οικογένεια δεν αρκεί για να μάθει κάποιος τι σημαίνει σεβασμός. Σεβασμός προς τον άνθρωπο, προς τα ζώα, προς κάθε αδύναμο πλάσμα, προς τη φύση.
Να μαθαίνουν τα παιδιά από μικρά πως η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία... Πως ένας ηλικιωμένος δεν είναι βάρος... Πως κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει με φόβο, μόνο με χαρά.... Πως ένα ζώο δεν είναι αντικείμενο... Πως ο πλανήτης μας χρειάζεται φροντίδα. Και ίσως μέσα από τα παιδιά να παραδειγματιστούμε έστω και καθυστερημένα και εμείς οι μεγαλύτεροι...
Κάτι πρέπει να αλλάξει, γιατί αυτή η κατρακύλα της κοινωνίας τρομάζει. Και πρέπει να μας τρομάζει... γιατί όπως έλεγε και ο μεγάλος μας συνθέτης “όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις...”
Δημήτρης Φρεζούλης
Υ.Γ.: Σκέψεις που μάλλον δεν κάνω μόνο εγώ...
