Χίος, Τρίτη 21 Ιανουαρίου

Σωστός έμπορος

Πέμ, 12/12/2019 - 10:19
Ο έμπορος αυτοκινήτων Μανώλης Γεωργούλης

Έχουν να λένε, και δεν έχουν καθόλου άδικο, ότι η επιτυχία ενός επαγγελματία, και ειδικότερα εμπόρου, εξαρτάται από το πόσο σωστός είναι στη συναλλαγή με τον πελάτη του. Και, επειδή, με την πρώτη, δεν ξέρεις τι καπνό φουμάρει ο άλλος και πόση και ποια εμπιστοσύνη μπορείς να του έχεις γι’ αυτό, κάποιες φορές, εξαρτάται και από τη φήμη που κυκλοφορεί για τον περί ου ο λόγος. Έτσι, από στόμα σε στόμα, μαθαίνεται αν ο τάδε είναι σωστός ή ο δείνα είναι σκάρτος αφού σε κάθε περίπτωση ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον… Σε μικρή κοινωνία ζούμε και τα καμώματα του καθενός κυκλοφορούν και μαθαίνονται.

Πριν από κάνα εξάμηνο το αυτοκίνητό μου, που το είχα 20 χρόνια και δεν ήταν και ό,τι το καλύτερο, «έφαγε τα ψωμιά του»… Πήγα στο συνεργείο, μου είπαν πως για να το φτιάξουν θέλουν κάνα χιλιάρικο, είχα ξοδέψει εν τω μεταξύ άλλες φορές και τα μαλλιά της κεφαλής μου και αποφάσισα να πάει για παλιοσίδερα και να αγοράσω ένα μεταχειρισμένο…

Πώς όμως διαλέγεις μεταχειρισμένο, είναι ένα ερώτημα και ένα ζητούμενο. Πολλές οι μάντρες, πολλοί και οι έμποροι. Μεταχειρισμένο παίρνεις και μπορεί να σου παρουσιάσει και κάποιο προβληματάκι, οπότε πρέπει να κρατάς και την πισινή, που λένε… Το δίλημμα μεγάλο και σε κουβέντα με φίλους, μου συνέστησαν να πάω στον Μανώλη Γεωργούλη που έχει μάντρα απέναντι στης συγχωρεμένης της Θοδώρας, στο Κοντάρι. Γιατί, μου είπαν, δεν θα σε αφήσει ξεκρέμαστο αν κάτι παρουσιαστεί…

Και πραγματικά κάτι παρουσιάστηκε και ο Μανώλης ήταν απίκου. Όχι μόνο ανέλαβε την επισκευή, αλλά μου παραχώρησε δωρεάν και ένα από τα ενοικιαζόμενά του, για να μη μείνω χωρίς αυτοκίνητο. «Έτσι έμαθα από τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου», μου είπε. «Να είμαι σωστός και ακέραιος στη δουλειά μου». Και ο κυρ - Κώστας είχε γράψει ιστορία, έτσι;

Να, λοιπόν, που υπάρχουν σωστοί επαγγελματίες και είναι πολύ ευχάριστο και παρήγορο!

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Τρί, 14/01/2020 - 11:16
Δύσκολες οι συνθήκες για τους πρόσφυγες το χειμώνα

Όποιον μεγάλο σε ηλικία άνθρωπο ακούσεις θα σου πει ότι στις μέρες μας ή αν θέλετε τα τελευταία χρόνια χάθηκε η ανθρωπιά και η αγάπη που υπήρχε κάποτε. Και ότι η χτεσινή κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή. Άλλες ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων και εντελώς διαφορετικές είναι σήμερα. Και θα σου πει, ακόμα, ότι χάθηκε εκείνη η ζεστασιά που είχαν οι άνθρωποι μεταξύ τους και ότι καταντήσαμε ξένοι ακόμα και μέσα στη γειτονιά μας…

Με λίγα λόγια ότι στις μέρες μας υπάρχει μια αδιαφορία, μια αναλγησία, μια απονιά που μεταφράζεται σε απάθεια. Αν είναι έτσι ή όχι, ας αναρωτηθούμε μόνοι μας και ας βγάλουμε το δικό μας συμπέρασμα…

Προς το παρόν, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα κομμάτι που έγραψε η αγαπητή μου Γεωργία Φραγκάκη περί απάθειας και να δούμε αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε…

«Αν ρωτήσεις 100 Χιώτες/ Έλληνες /Ευρωπαίους αν συμφωνούν για το βρέφος που αυτές τις μέρες, με αυτό τον καιρό, μένει σε μια σκηνή σε ένα χωράφι, όχι και πολύ μακριά από το σπίτι του, οι 99 θα σου πουν πως δε συμφωνούν. Κι ο ένας, που θα σου πει «καλά να πάθει», θα αλλάξει γνώμη αν τον πας εκεί, να το γνωρίσει, να ακούσει το σπαρακτικό κλάμα του, να δει τη μαμά του ξεψυχισμένη, και το βλέμμα της απελπισίας στα μάτια του πατέρα του.

Όσο σκληρό κι απρόσωπο μπορεί να είναι το σύστημα, τόσο πρέπει να αγωνιστούμε για να αλλάξει. Και να το κάνουμε εγωιστικά, για μας και τα παιδιά μας, γιατί η σκληρότητα αυτή δεν έχει πρόσωπο. Σήμερα αφήνει ανθρώπους να αρρωσταίνουν από το κρύο, αύριο κόβει το επίδομα από τη μάννα που μεγαλώνει μόνη της παιδί Α.μεΑ., μεθαύριο βασανίζει χωρίς λόγο φοιτητή σε αστυνομικό τμήμα. Δεν χρειάζεται να αγωνιστούμε όλοι για το ίδιο πράγμα ή με τον ίδιο τρόπο. Αρκεί να μην είμαστε απαθείς...».

Του Δημήτρη Φρεζούλη