Ολόκληρο το καλοκαίρι, το τρεχαλητό, πάνω-κάτω, με τα ποδήλατα, μικρά και μεγάλα, ήταν συνεχόμενο, μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα… Το μεσημέρι και το απόγευμα στο μπάνιο, το ένα βουτούσε από 'δώ, το άλλο από 'κεί, και κάποιες φορές όλα μαζί, κουλουβάχατα, το ένα πάνω στο άλλο. Οι φωνές και οι τσιρίδες τους ήταν κάτι συνηθισμένο. Δυστυχώς κάποια από αυτά, όχι όμως τόσο μικρά, γίνονταν και ενοχλητικά παίζοντας και με περισσό θράσος «έβγαζαν και γλώσσα» σε όποιον γείτονα τούς έκανε καμία παρατήρηση. Μία ή δύο φορές η μπάλα τους έπεσε μέσα σε μια… σαλάτα και έγιναν σύχρηστοι οι άνθρωποι από τα λάδια. Τα γέλια και τα χαχανητά τους αναστάτωναν ολόκληρη την περιοχή. Μια αναστάτωση που μπορεί να ήταν ενοχλητική, κάποιες φορές, αλλά σήμαινε και ζωή.
Από χτες όμως, που άνοιξαν τα σχολεία, όλα αυτά θα πάψουν… Λέτε και κάποιος θα γυρίσει έναν αυτόματο διακόπτη… Άντε να κυκλοφορεί κανένα παιδάκι στη χάση και στη φέξη, οι βόλτες πάνω και κάτω θα σταματήσουν, η παραλία στην οποία κολυμπούσαμε θα αδειάσει, τα χαρούμενα τιτιβίσματα δεν θα ακούγονται… Το άνοιγμα των σχολείων στέλνει «τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του» και έτσι θα επικρατεί ερημιά και μοναξιά που δεν μπορώ να πω ότι δεν με πειράζει. Παρά το ότι για εμάς, τους μεγαλύτερους, ζητούμενο είναι η ησυχία και η γαλήνη. Άλλωστε είναι γνωστό ότι με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένοι…
Μπήκαμε, λοιπόν, σε μια νέα περίοδο της ζωής μας με το φθινόπωρο και με το άνοιγμα των σχολείων. Τα παιδιά έφυγαν από τους παππούδες και τις γιαγιάδες και ξαναγύρισαν στα πατρικά, το πρωινό σχολείο δεν επιτρέπει ξενύχτια μέχρι τα μεσάνυχτα, τα μαθήματα θα αρχίσουν να «τρέχουν», τα φροντιστήρια να γνωρίζουν και πάλι δόξες. Οι πιο πολλοί αρχίζουν να «συμμαζεύονται» και να εύχονται «καλό χειμώνα» και «καλή σχολική χρονιά». Και, βέβαια, αλλάζουν πολλά πράγματα στη ζωή μας. Μια καινούργια περίοδος ξεκινά!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Στη φωτό η Ε' και ΣΤ' τάξη του Δημοτικού Θυμιανών, με τον δάσκαλό τους, Μιχάλη Παρλαμά, της περιόδου 1957-58.
